Alfa Romeo Giulia: de laatste echte Alfist onder de sedans

De Giulia is een van de weinige auto's die er nog uitziet alsof hij door een ontwerper is bedacht, niet door een windtunnel. De verhoudingen kloppen: lange motorkap, ver naar achteren geplaatste cabine en korte overhangen. Met 4643 mm lengte is hij niet groot, maar hij staat laag en breed op de weg – 1859 mm breed en 1435 mm hoog, dat scheelt.

De neus met het iconische V-grille en de dubbele koplampen is onmiskenbaar Alfa. Het is geen design dat iedereen mooi vindt, maar het heeft wel karakter. En dat is precies wat je wilt als je een Alfa koopt. Binnenin is de eerste indruk wat wisselvalliger: het stuurwiel met de startknop is een feestje, maar sommige plastics voelen niet bijzonder aan voor een auto die nieuw ruim 43 mille kostte.

Op basis van de specificaties – 280 pk, 400 Nm, 1530 kg leeggewicht en achterwielaandrijving – weet je dat dit geen saaie middenklasser is. De Giulia is gebouwd rond de bestuurder, met een perfecte 50/50-gewichtsverdeling en een ophanging die is afgestemd op dynamiek. Het stuur is direct en geeft veel gevoel, iets wat in dit segment steeds zeldzamer wordt.

Met een acceleratie van 5,2 seconden naar 100 km/u is hij snel, maar niet extreem. Het is vooral de balans die indruk maakt: de achterwielaandrijving zorgt voor een neutraal weggedrag, en de 8-trapsautomaat schakelt snel en soepel. Op de snelweg is hij stabiel en stil, maar in de stad merk je dat het onderstel aan de stevige kant is. Dit is geen auto voor wie alleen maar comfort zoekt – dit is een auto voor wie graag rijdt.

De 2.0-liter turbobenzine met 280 pk is de motor die de Giulia echt tot leven brengt. Met 400 Nm koppel trekt hij al vanaf laag toerental hard op, en de automaat weet de kracht goed te doseren. De topsnelheid van 240 km/u is meer dan genoeg voor de Duitse Autobahn, al zul je hem in Nederland zelden benutten.

Naast deze topversie zijn er ook 200 pk-benzines en een reeks diesels, van 136 tot 180 pk. De 2.2 diesel is zuinig – officieel 4,2 l/100 km – maar mist het karakter van de benzinemotor. Wie een Giulia koopt, doet dat vanwege het rijplezier, en dan is de 280 pk-versie de enige logische keuze. De handgeschakelde zesbak die op sommige diesels zat, is overigens een zeldzaamheid in dit segment – maar alleen voor de purist.

De stoelen zitten goed, met voldoende zijdelingse steun voor sportief rijden zonder dat ze oncomfortabel worden op lange ritten. De vering is aan de stevige kant, vooral op 18- of 19-inch wielen. Op slecht asfalt voel je oneffenheden duidelijk, maar het blijft acceptabel – dit is geen harde racer.

Geluidstechnisch is de Giulia redelijk gedempt, maar je hoort wel de motor en wat windgeruis bij hoge snelheid. Het is geen luxe salon, maar dat wil het ook niet zijn. Voor een lange rit naar Zuid-Frankrijk is hij prima, al zul je na een paar uur wel wat vaker stoppen om de benen te strekken. De achterbank is in vergelijking met concurrenten wat krap, maar voor twee volwassenen is het prima.

Het interieur van de Giulia is een studie in contrasten. Het stuurwiel is een kunstwerk, met de startknop op de linker spaak en een grote chromen schakelpeddel – een detail dat je alleen bij Alfa ziet. Het instrumentarium is duidelijk afleesbaar en de middenconsole is gericht op de bestuurder.

Maar dan de materialen: veel hard plastic op de deuren en het dashboard, en de afwerking is niet op het niveau van een BMW of Mercedes. Het infotainmentsysteem met een 8,8-inch scherm is niet het meest intuïtieve – de bediening via een draaiknop op de tunnel werkt redelijk, maar de menustructuur is soms onlogisch. Fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn er gelukkig wel, en dat is een pluspunt.

Met 481 liter kofferruimte zit de Giulia rond het gemiddelde van de klasse, maar de opening is niet bijzonder groot. De achterbank kan in delen worden neergeklapt, al is de doorgang wat smal. Voor een gezin met kinderen is het voldoende, maar een station of SUV is praktischer.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren wat beperkt door de aflopende daklijn. Parkeren wordt geholpen door sensoren en – afhankelijk van de uitvoering – een camera. De draaicirkel is redelijk, maar in de stad voelt de Giulia breder dan hij is. Het instappen is laag, zoals het een sportieve sedan betaamt, maar dat went snel.

De Giulia is uitgerust met een scala aan rijhulpsystemen, maar die waren in 2016 niet zo geavanceerd als nu. De adaptieve cruisecontrol werkt naar behoren, maar de rijstrookassistent is soms te ingrijpend. Het infotainment is niet het sterkste punt: het systeem reageert traag en de navigatie is verouderd ten opzichte van moderne systemen.

Wat wel goed werkt, is de DNA-schakelaar op de middenconsole, waarmee je de rijmodus kunt kiezen: Dynamic, Natural en All-Weather. In Dynamic wordt de auto scherper, met meer gasrespons en een strakkere besturing. Dat is technologie die bijdraagt aan het rijplezier, en dat is waar het bij Alfa om draait. Maar verwacht geen overvloed aan connected functies; dit is geen auto voor de techneut.

De 2.0 Turbo met 280 pk heeft een officieel verbruik van 7,7 l/100 km en een CO2-uitstoot van 178 g/km. In de praktijk zul je met sportief rijden al snel op 9-10 liter uitkomen, maar dat hoort bij een auto met dit karakter. De diesels zijn zuiniger – 4,2 l/100 km – maar die passen niet bij de ziel van de Giulia.

De vanafprijs van € 43.340 was in 2016 niet goedkoop, en met een beetje opties zit je al snel op 50 mille of meer. Afschrijving is een aandachtspunt: Alfa Romeo's zijn niet beroemd om hun hoge restwaarde. Onderhoud is ook niet goedkoop, en de betrouwbaarheid is wisselend – sommige eigenaren melden elektrische problemen. Maar wie een Giulia koopt, doet dat niet voor de lage TCO.