Alfa Romeo Giulia GTA: een Italiaanse klap in je gezicht, maar dan met liefde

De Giulia GTA is geen subtiele verschijning. Met zijn verbrede wielkasten, grote spoiler en die gillende Rosso Etna-lak schreeuwt hij om aandacht. Het is een auto die eruitziet alsof hij net uit een stripboek is gerold, maar dan wel een met een hoog IQ. De proporties zijn perfect: laag, breed en gespierd, met een neus die je niet snel vergeet. Dit is geen auto voor mensen die onopgemerkt willen blijven.

Op basis van de specificaties – 540 pk, achterwielaandrijving en een gewicht dat dankzij carbon zo'n 100 kg lager ligt dan een normale Quadrifoglio – moet dit een van de meest directe en communicatieve sedans zijn die er bestaan. De besturing van de Giulia is altijd al een referentie geweest, en de GTA zal dat alleen maar extremer maken. Verwacht een auto die je bij de hand neemt en meesleurt, maar die ook vraagt om respect. Het is geen auto voor beginners, maar voor wie weet wat hij doet, zal dit vermoedelijk een openbaring zijn.

De 2.9L V6 Bi-Turbo is een meesterwerk. Hij is afgeleid van de Ferrari V8, maar dan met twee cilinders minder. Toch klinkt hij allesbehalve als een compromis. Met 540 pk en een acceleratie die je vermoedelijk onder de 4 seconden naar 100 km/uur brengt, is dit een motor die je respect afdwingt. De 8-traps automaat is snel en soepel, maar je wilt hem waarschijnlijk toch vooral in de handmatige stand zetten om zelf te schakelen. Het is een motor die je niet snel zat wordt, al zal de benzinepomp je daar anders over vertellen.

Comfort is niet het eerste woord dat in je opkomt bij een GTA. De vering is vermoedelijk stevig, de stoelen zijn kuipstoelen met weinig vulling en het geluid van de V6 is altijd aanwezig. Dat is geen kritiek, maar een keuze. Deze auto is gebouwd voor circuitdagen en snelle B-weggetjes, niet voor een cruise naar de supermarkt. Voor lange ritten is hij waarschijnlijk te vermoeiend, maar wie dat accepteert, krijgt er een gevoel voor terug dat geen enkele andere sedan biedt.

Het interieur is een mix van Alfa-schoonheid en rauwe materialen. Carbon, alcantara en rode stiksels domineren, en het voelt allemaal heel speciaal. De kuipstoelen zijn prachtig, maar ze zijn niet gemaakt voor mensen met een brede bouw. Het infotainmentsysteem is hetzelfde als in de normale Giulia, wat betekent dat het werkt, maar niet het nieuwste is. Toch zit je in een ruimte die je elke keer weer het gevoel geeft dat je in iets bijzonders zit. Het is geen perfecte afwerking, maar het heeft wel karakter.

Met 481 liter kofferruimte is de GTA verrassend praktisch voor een sportieve sedan. Je kunt er prima boodschappen mee doen, al zal de achterbank vooral dienstdoen als extra opbergruimte. De achterbank is klein en oncomfortabel, maar dat is logisch in een auto die vooral voor de bestuurder is gebouwd. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt door de spoiler. Parkeren is een uitdaging vanwege de brede wielkasten, maar met parkeersensoren en een camera kom je er wel uit.

De GTA heeft hetzelfde infotainmentsysteem als de reguliere Giulia, wat betekent dat het een beetje verouderd is. Het werkt prima, maar het is niet zo vloeiend of intuïtief als de systemen van Mercedes of BMW. De rijassistentie is ook niet het meest geavanceerde, maar dat is niet waar je deze auto voor koopt. Wat je wel krijgt, zijn de nodige track-focused functies zoals een datalogger en verschillende rijmodi die de auto echt veranderen. Het is technologie die gericht is op prestaties, niet op gemak.

Het officiële verbruik is niet eens het belangrijkste punt, want wie een GTA koopt, kijkt niet naar de CO2-uitstoot. Maar verwacht een dorstige auto: met 540 pk en een V6 zuipt hij als een oude zeeman. De prijs is ook niet mals – dit is een limited edition die flink wat geld kost. En dan heb je nog de onderhoudskosten, die vermoedelijk hoog zijn vanwege de speciale onderdelen en het feit dat dit een Alfa Romeo is. Maar zeg eens eerlijk: als je dit kunt betalen, maakt dat je nog uit?