Alfa Romeo MiTo Veloce: een eigenzinnige laatste groet

De MiTo Veloce is een kleine auto die er nog steeds opvallend uitziet, bijna tien jaar na zijn introductie. De scherpe lijnen en de typische Alfa-grille maken hem direct herkenbaar, en de Veloce-uitvoering voegt net genoeg agressie toe met zijn sportievere bumpers en grotere wielen. Het is een design dat je leuk of lelijk vindt, maar nooit over het hoofd ziet.

Het formaat is compact: 4,06 meter lang, maar de brede schouders en lage daklijn geven hem een gedrongen, gespierde uitstraling. Het is geen auto die je koopt om indruk te maken op de buren, maar wel eentje die je met een glimlach achterlaat als je wegloopt. Het interieur belooft echter minder feest: het ontwerp is gedateerd, met veel hard plastic en een ouderwets ogend dashboard.

Met een leeggewicht van 1.170 kg is de MiTo Veloce een van de lichtste auto's in zijn klasse, en dat merk je. De specificaties suggereren dat hij zich levendig en wendbaar laat sturen, met een directe besturing die je al snel vertrouwen geeft. De voorwielaandrijving en het lage gewicht zorgen vermoedelijk voor een speels bochtgedrag, al zal de achteras waarschijnlijk niet zo levendig zijn als bij een echte hot hatch.

Het onderstel is aan de stevige kant, wat bijdraagt aan het sportieve karakter maar ten koste gaat van comfort op slecht wegdek. De 17-inch wielen en het straffe sportonderstel zullen oneffenheden duidelijk doorgeven. Op de snelweg is het prima, maar in de stad moet je over drempels en klinkers rekenen op een korte, geveerde reactie. Het rempedaal voelt vermoedelijk goed aan, maar de echte test is pas te doen tijdens een rit.

De enige motor is een 1.4-liter turbobenzine met 170 pk en 250 Nm koppel. Die cijfers zijn prima voor een auto van dit gewicht, maar de acceleratie naar 100 km/u in 7,4 seconden is niet meer dan gemiddeld — veel moderne gezinsauto's doen het beter. De topsnelheid van 219 km/u is voldoende voor de Duitse Autobahn, maar in de praktijk zul je vooral in het lage en middengebied plezier beleven.

De 6-traps automaat zal het vermogen waarschijnlijk soepel overbrengen, maar het is jammer dat er geen handgeschakelde versie meer is in deze uitvoering. Een automaat in een Alfa voelt bijna als een compromis — het merk heeft altijd geroepen om het zelf te doen. Het verbruik van 5,4 l/100 km is netjes voor een auto met dit vermogen, en de CO2-uitstoot van 124 g/km is redelijk. Maar verwacht geen wonderen; de turbo moet worden gevoed.

De stoelen zien er sportief uit en bieden vermoedelijk goede zijdelingse steun, maar voor lange ritten kunnen ze aan de harde kant zijn. De beenruimte achterin is beperkt, zoals je mag verwachten van een auto van dit formaat, en de middenconsole kan het linkerbeen van de bestuurder belemmeren. Het is vooral een auto voor twee personen, of voor vier met een goede wil.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de MiTo. Banden- en windgeruis zullen op de snelweg duidelijk aanwezig zijn, zeker bij hogere snelheden. De vering is sportief afgestemd, wat betekent dat je elke voeg in het asfalt voelt. Het is geen auto voor wie op zoek is naar comfort; het is een auto voor wie rijden als een belevenis ziet, niet als een noodzaak.

Het interieur is een mengeling van leuke details en goedkope materialen. Het stuurwiel voelt prima aan en de aluminium pedalen zijn een mooi accent, maar het dashboard is grotendeels hard plastic. De afwerking is niet bijzonder, en sommige knoppen en schakelaars voelen fragiel aan. Het is een interieur dat zijn leeftijd niet verbergt.

Ergonomisch is het redelijk, met een duidelijke indeling en grote knoppen die je met handschoenen kunt bedienen. Het infotainmentsysteem is echter hopeloos verouderd — het heeft een klein scherm en beperkte functionaliteit, zeker vergeleken met moderne systemen. De klassieke Alfa-liefhebber zal het misschien charmant vinden, maar de rest zal zich afvragen waarom er geen smartphone-integratie is.

De kofferruimte is met 269 liter een van de kleinste in zijn klasse — slechts beter dan 9% van de concurrentie. Dat betekent dat je een weekendtas of twee boodschappentassen kwijt kunt, maar vergeet de kinderwagen. De achterbank is krap en niet geschikt voor volwassenen op lange ritten.

Inparkeren is dankzij de compacte afmetingen en het goede zicht naar voren een fluitje van een cent, maar het zicht naar achteren is beperkt door de schuine achterruit en dikke C-stijlen. Parkeersensoren zijn er waarschijnlijk wel, maar een camera zou handiger zijn. Het is een auto die vooral bedoeld is voor de stad en korte ritten, niet voor het gezinsleven.

Technologisch is de MiTo Veloce een kind van zijn tijd — en dat is geen compliment. Het infotainmentsysteem is traag en heeft geen moderne functies zoals Apple CarPlay of Android Auto. De rijassistentie is beperkt tot de basis: ABS, ESP en wat airbags. Vergeet adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie.

Wat er wel is, werkt waarschijnlijk prima, maar het is niet veel. De Veloce-uitvoering heeft wel een sportstand die het gaspedaal en de besturing responsiever maakt, maar het effect is vermoedelijk subtiel. De technologie is een van de grootste tekortkomingen van deze auto, zeker als je bedenkt dat veel goedkopere concurrenten meer bieden.

Het officiële verbruik van 5,4 l/100 km is netjes, maar in de praktijk zul je met een sportieve rijstijl al snel boven de 7 liter uitkomen. De CO2-uitstoot van 124 g/km is redelijk, maar je betaalt nog steeds een aardige wegenbelasting en verzekering voor dit vermogen. Onderhoudskosten zijn typisch Italiaans: niet goedkoop, maar ook niet exorbitant.

De prijs van een occasion is nog steeds hoog, gezien zijn leeftijd en de concurrentie. Je koopt de MiTo Veloce niet voor zijn rationaliteit, maar voor zijn karakter. Als je de hoge kosten voor lief neemt, is het een leuke tweede auto of een weekendauto. Voor dagelijks gebruik zijn er echter betere en goedkopere opties.