Alpine A110: een lichtgewicht die de zwaargewichten te kijk zet

De Alpine A110 is een auto die je niet snel vergeet. Met een lengte van 4,18 meter en een hoogte van 1,28 meter staat hij laag en breed op de weg, en de ronde koplampen met het lichtsignatuur geven hem een eigen gezicht dat je niet verwart met een Porsche of een Lotus. De proporties zijn klassiek sportwagen: korte overhangen, een lange motorkap en een cabine die ver naar voren is geplaatst. Het design is niet schreeuwerig, maar het heeft wel die uitstraling die je doet omkijken.

Het interieur maakt bij de eerste indruk een gemengde gevoelens los. De deurpanelen en het dashboard zijn bekleed met leer en carbon, maar de overeenkomsten met een Renault Clio zijn onmiskenbaar, vooral als je naar de ventilatieroosters en de ruitenwisserhendel kijkt. Toch voelt het geheel solide en licht, mede dankzij de vele aluminium details. Het is geen plaats waar je weelderige luxe verwacht, maar wel een plek die je uitnodigt om te gaan rijden.

Op basis van de specificaties belooft de A110 een rijervaring die draait om lichtheid. Met een leeggewicht van 1.114 kg is hij aanzienlijk lichter dan bijna alle concurrenten, wat zich vertaalt in een wendbaarheid die je niet kunt evenaren met meer vermogen. De achterwielaandrijving en de middenmotoropstelling (de motor zit voor de achteras) zorgen voor een ideale gewichtsverdeling, en dat voel je in theorie direct in de bochten. De besturing is elektrisch, maar de afstelling is waarschijnlijk scherp en direct, zonder dat je constant moet corrigeren.

Het onderstel is afkomstig van de Alpine A110 Cup, en dat merk je aan de stugheid. In de stad zal de auto vermoedelijk wat onrustig zijn over klinkers en drempels, maar op een bochtige landweg komt hij tot leven. De remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, en het ESP is zo afgesteld dat je een beetje kunt glijden voordat het ingrijpt. De 7-trapsautomaat met dubbele koppeling schakelt snel, maar in de sportmodus kan hij soms wat schokkerig zijn bij lage snelheden. Het is geen auto voor rustig cruisen, maar dat wil je ook niet.

De A110 is er in twee smaken: de basisversie met 252 pk en de S-versie met 292 pk. Beide gebruiken een 1.8-liter viercilinder turbobenzine die je ook in sommige Renaults vindt, maar hier is hij grondig aangepast. In de S-uitvoering levert hij 292 pk en 320 Nm, wat goed is voor een 0-100-tijd van 4,4 seconden en een topsnelheid van 249 km/u. Dat is sneller dan 91% van de concurrentie, maar het gaat niet om de cijfers. De motor is een beetje ruw en niet zo zijdezacht als een zescilinder, maar hij trekt goed door en reageert direct op het gaspedaal.

De versnellingsbak is een 7-trapsautomaat met dubbele koppeling, en die is goed, maar niet geweldig. In de automatische stand schakelt hij soepel en snel, maar als je de peddels gebruikt, kan hij soms wat traag reageren. De basisversie is al snel genoeg voor dagelijks gebruik, maar de S-versie voelt levendiger aan, vooral dankzij de hogere pk en het betere koppel. Als je de keuze hebt, is de S de moeite waard, maar de basis is geen straf.

De stoelen van de A110 zijn verrassend comfortabel voor een sportwagen. Ze zijn smal maar goed gevormd, en ze bieden voldoende steun in bochten zonder dat ze je als een korset omknellen. De instap is laag, maar dat hoort bij het genre. Eenmaal gezeten heb je een uitstekend zicht naar voren, al is het zicht naar achteren beperkt door de kleine achterruit en de dikke C-stijlen. De geluidsisolatie is niet geweldig: je hoort de motor, de banden en de wind, maar dat is juist onderdeel van de charme.

De vering is stevig, maar niet oncomfortabel. Op de snelweg is de A110 verrassend rustig, met weinig last van zijwind of spoorvorming. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en verwarmbaar, wat een luxe is die je niet in elke sportwagen vindt. Voor lange ritten is de A110 niet ideaal, maar voor een dagtocht over de Ardennen of de Eifel is hij prima. Het belangrijkste is dat je niet te veel bagage meeneemt: de kofferbak voorin biedt slechts 96 liter, wat minder is dan een rugzak van een middelbare scholier.

Het interieur van de A110 is een mix van hoogwaardige materialen en goedkope Renault-onderdelen. De stoelen zijn bekleed met leer en alcantara, en het dashboard heeft een mooie carbonlook. Maar de ventilatieroosters, de stuurwielhendels en de infotainmentscherm komen regelrecht uit de Renault-kast. Dat is niet per se slecht, maar het relativeert de prijs van € 66.200. De afwerking is netjes, maar er zijn hier en daar kieren die je niet zou verwachten in een auto van dit kaliber.

De ergonomie is goed: alle belangrijke bedieningselementen zijn binnen handbereik en de fysieke knoppen voor de airconditioning zijn verfrissend in een tijd van alles-op-het-scherm. Het infotainmentsysteem is gebaseerd op dat van Renault, met een 7-inch touchscreen dat niet bijzonder snel of scherp is, maar wel werkt. De grafische vormgeving is wat gedateerd, en de navigatie is niet zo intuïtief als die van een Tesla of BMW. Maar je koopt een A110 niet voor het infotainment; je koopt hem voor het rijden.

De A110 is een tweezitsauto, dus er is geen achterbank. Dat is logisch voor een sportwagen, maar het betekent wel dat je geen kinderen of vrienden kunt meenemen. De kofferbak is verdeeld over twee ruimtes: één voorin onder de motorkap en één achterin boven de motor. Het totale volume is 96 liter, wat slechter is dan 1% van de concurrentie. Een boodschappentas past erin, maar een weekendtas wordt al een uitdaging. De bagageruimte is onregelmatig gevormd en heeft geen vlakke bodem, dus je moet creatief inpakken.

Inparkeren is prima dankzij de compacte afmetingen en de parkeersensoren, maar het zicht naar achteren is beperkt. Er is geen achteruitrijcamera, wat in 2025 een gemis is voor een auto van deze prijs. De deuren zijn lang en je moet oppassen dat je ze niet tegen een paaltje opent. Als dagelijkse auto is de A110 alleen geschikt voor wie geen kinderen, honden of grote boodschappen heeft. Voor wie een tweede auto zoekt voor het weekend, is hij ideaal.

De A110 heeft een infotainmentsysteem dat is gebaseerd op de R-Link van Renault, met een 7-inch touchscreen. Het werkt redelijk, maar het is niet de snelste of meest intuïtieve interface. Er is Apple CarPlay en Android Auto, maar je moet een kabel aansluiten, want draadloos is het niet. De navigatie is traag en de kaarten zijn niet altijd up-to-date. De geluidsinstallatie van Focal is optioneel en klinkt goed, maar het is geen hoogtepunt.

Op het gebied van rijassistentie is de A110 opvallend sober. Er is geen adaptieve cruisecontrol, geen rijstrookassistent en geen dodehoekwaarschuwing. Dat is misschien een zegen voor wie van puur rijden houdt, maar het is een groot gemis voor een auto van € 66.200. De enige hulpmiddelen zijn een noodremfunctie en een vermoeidheidsdetectie, maar die zijn niet zo geavanceerd als bij andere merken. Alpine heeft duidelijk gekozen voor gewichtsbesparing en rijplezier, maar dat betekent wel dat je op lange snelwegritten zelf alles moet doen.

De A110 is geen dorstig beest. Het officiële verbruik is 6,2 l/100 km voor beide versies, wat beter is dan 42% van de concurrentie. In de praktijk zul je met sportief rijden al snel op 9 of 10 liter zitten, maar dat is nog steeds redelijk voor een auto met 292 pk. De CO2-uitstoot is 140 g/km, wat betekent dat je in Nederland een flinke bijtelling betaalt als je hem als zakelijke auto neemt (22%).

De prijs van de A110 begint bij € 66.200 voor de basisversie, en de S-versie kost meer. Dat is een flink bedrag, maar het is vergelijkbaar met de concurrentie. De Mini JCW GP is goedkoper, maar heeft minder karakter. De Jaguar E-Pace en Tesla Model Y zijn totaal andere auto's, dus die zijn geen echte alternatieven. Het onderhoud is niet extreem duur, maar je moet wel naar een Alpine-dealer, die niet overal in Nederland zit. De banden zijn speciaal voor deze auto ontwikkeld, dus die zijn niet goedkoop. Alpine is een jong merk, dus de betrouwbaarheid is nog niet volledig bewezen, al is de basis techniek bekend van Renault.