DBS Superleggera Volante: 725 pk Italiaans theater met Brits accent

Met 4.714 mm lengte, 2.144 mm breedte en 1.295 mm hoogte is de DBS Superleggera Volante een breed, laag beest dat op de weg duidelijk aanwezig is. De verhoudingen zijn klassiek Aston Martin: lange motorkap, korte overhangen en een gespierde kont. De Volante-versie mist de strakke daklijn van de coupé, maar met het dak open is het visuele spektakel misschien nog wel groter. De 21-inch wielen vullen de wielkasten perfect.

Vooraan kijkt de DBS je aan met een agressieve grille die meer doet denken aan een haai dan aan een Britse heer. Het is geen subtiel design; het schreeuwt om aandacht. De eerste indruk binnenin is er een van leer, veel leer, en een mix van klassieke knoppen en moderne schermen. Het voelt duur, maar ook alsof de tijd hier deels heeft stilgestaan — en dat kan precies zijn wat je zoekt in een Aston.

Op basis van de cijfers — 725 pk, 900 Nm, 1.863 kg en achterwielaandrijving — belooft dit een auto te zijn die je respect afdwingt. Met 3,6 seconden naar 100 km/u en een topsnelheid van 340 km/u is de acceleratie heftig, maar het is vooral het koppel dat je zal verrassen. Vanaf laag toerental trekt de V12 als een goederentrein, maar dan een die 340 km/u haalt.

De besturing is vermoedelijk zwaar en direct, zoals we van Aston gewend zijn. Het onderstel is afgestemd op sportief rijden, maar met een adaptief onderstel dat ook comfort kan bieden. In de stad zal de auto met zijn brede banden en lange motorkap wat log aanvoelen, maar op de snelweg komt hij tot zijn recht. De remmen moeten het zware gevaarte elke keer weer tot stilstand brengen; met 900 Nm is dat geen sinecure, maar Aston heeft hier koolstofkeramische stoppers gemonteerd.

Het dak gaat open, maar dat verandert de koetswerkstijfheid. Verwacht wat meer flex dan in de coupé, maar Aston heeft extra verstevigingen aangebracht. Het rijgedrag zal minder puntig zijn dan de coupé, maar de Volante is geen slappe cabriolet; het is een auto die je uitdaagt om te rijden, niet om te cruisen. Althans, dat suggereren de cijfers.

Het hart van deze DBS is een 5.2-liter V12 met twee turbo's, goed voor 725 pk en 900 Nm. Dat is een vermogen dat 99% van de vergelijkbare auto's uit die periode overtreft. De koppelberg van 98% boven het gemiddelde betekent dat je zelden hoeft terug te schakelen; het blok trekt vanaf 1.800 toeren al enorm. De 8-traps automaat is een ZF-eenheid die snel schakelt, maar niet zo bliksemsnel als een dual-clutch.

Er is maar één motorversie: deze V12. Dat is op zich al een statement in een tijd waarin downsizing en elektrificatie de norm zijn. De acceleratie van 3,6 seconden is niet de snelste in de klasse, maar meer dan genoeg om je maag te laten omdraaien. De topsnelheid van 340 km/u is ronduit indrukwekkend, zeker voor een cabriolet. Het geluid van de V12 is waarschijnlijk de hoofdreden om deze auto te kopen; het is een diep, grommend geluid dat bij hoge toeren overgaat in een brul. Met het dak open is dat een feest.

Het verbruik van 14,0 l/100 km is een natte droom voor degenen die beweren dat alleen een V12 een echte motor is, maar een nachtmerrie voor je portemonnee. Met 295 g/km CO2 behoort hij tot de 2% slechtste in zijn klasse. Dat is geen verrassing voor een auto die 1.863 kg weegt en 725 pk levert, maar het is wel iets om te weten.

De DBS Superleggera Volante is geen hardcore sportwagen; hij is bedoeld om lange afstanden te overbruggen. De stoelen zijn comfortabel en bieden voldoende zijdelingse steun voor als je het tempo opvoert. De vering is adaptief en in de comfortmodus zou de auto redelijk vergevingsgezind moeten zijn, maar met 21-inch wielen en een sportonderstel blijft het een auto die je voelt.

Met het dak dicht is de isolatie redelijk voor een cabriolet, maar je hoort nog steeds de banden en de wind. Met het dak open is het natuurlijk een ander verhaal; dan is het theater. De stoelen zijn verwarmd en geventileerd, en de klimaatregeling is automatisch. Voor lange ritten is dit een auto die je niet vermoeit, maar je moet wel houden van het constante gevoel dat er iets groots onder je voeten ligt te wachten.

In de stad is de DBS minder op zijn gemak; de brede carrosserie en de zware besturing maken parkeren een uitdaging. Maar op de snelweg is hij stabiel en rustig, al is het verbruik op de Duitse autobahn met 340 km/u een grap die je portemonnee niet leuk vindt.

Het interieur van de DBS Superleggera Volante is een mix van klassiek en modern. Je vindt er veel leer, echt metaal en een infotainmentscherm dat door de huidige maatstaven aan de kleine kant is. De materialen zijn van hoge kwaliteit, maar de afwerking kan niet tippen aan die van een Bentley. Toch is het een prettige plek om te vertoeven, met een fijne mix van knopjes voor de airco en een touchpad voor het infotainment.

Een opvallend detail is de 'Q' -personaliseringsservice, waarmee je bijna alles naar wens kunt laten maken. Het stuur heeft een goede dikte en de pedalen zijn metalen. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden veel opties. Het infotainmentsysteem is echter gedateerd; het reageert traag en de graphics zijn niet meer van deze tijd. Voor een auto die in 2019 op de markt kwam, is dat een minpunt.

De ergonomie is over het algemeen goed, maar je zit laag en de motorkap is lang. De dodehoek is groot, maar dat is normaal voor dit type auto. Het interieur is niet ruim, maar voor twee personen is het prima. Achterin is er een smalle bank die meer een hoedenplank is dan een zitplaats.

De DBS Superleggera Volante is geen auto die je koopt voor zijn praktische bruikbaarheid, maar hij is ook geen onmogelijke auto voor dagelijks gebruik. De kofferbak heeft een inhoud van 260 liter, wat genoeg is voor een weekendtas of twee. Met het dak open blijft de kofferbak toegankelijk, maar je moet wel oppassen dat je niets kwetsbaars bovenop legt.

De achterbank is vooral decoratief; je kunt er kinderen in kwijt, maar volwassenen zullen klagen. De instap is laag, maar dat hoort bij een sportieve GT. Het zicht naar achteren is beperkt, vooral met het dak dicht. Parkeren is een uitdaging door de lange motorkap en de brede wielkasten, maar de parkeersensoren en camera helpen.

In de stad is de auto groot en zwaar, maar op de snelweg is hij op zijn plek. De 1.863 kg zijn voelbaar in bochten, maar de techniek doet zijn best om het gewicht te verbergen. Als je van plan bent om lange reizen te maken, is dit een auto die je kunt gebruiken, maar je zult moeten leven met de beperkingen op het gebied van ruimte en zicht.

Het infotainmentsysteem is het zwakke punt van de DBS. Het is een systeem dat is overgenomen van Daimler, maar het is niet geüpdatet naar de laatste stand. Het scherm is 8 inch en reageert matig. De navigatie werkt, maar de interface is omslachtig. Apple CarPlay en Android Auto zijn beschikbaar, maar alleen met een kabel.

De rijassistentie is beperkt tot de basis: adaptieve cruisecontrol, lane departure warning en een head-up display. Er is geen semi-autonome rijmodus, wat je in deze prijsklasse wel zou verwachten. Het geluidssysteem is van Bang & Olufsen en klinkt goed, maar het is geen must-have.

Wat de DBS wel heeft, is een uitgebreide set aan rijmodi: GT, Sport en Sport+. Die beïnvloeden niet alleen het gasrespons en de versnellingsbak, maar ook de demping en het geluid. Het is een systeem dat werkt, maar het is niet zo verfijnd als dat van een Porsche of Ferrari. De technologie is dus niet het sterkste punt, maar voor de liefhebber maakt dat niet uit.

Het officiële verbruik van 14,0 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zul je eerder 16-18 liter verbruiken, zeker als je het vermogen aanspreekt. Met een tankinhoud van 78 liter kom je dus ongeveer 500 kilometer ver als je rustig rijdt. De CO2-uitstoot van 295 g/km betekent dat je in Nederland een flinke bijtelling betaalt als je hem zakelijk rijdt, en in België een zware verkeersbelasting.

De prijs van de DBS Superleggera Volante ligt rond de 300.000 euro, afhankelijk van de opties. Dat is veel geld, maar je krijgt er wel een unieke auto voor. De concurrentie is echter moordend: de Ferrari Purosangue kost ongeveer hetzelfde, maar is moderner en praktischer. De Bentley Batur is duurder en exclusiever, maar de DBS heeft een eigen charme.

De onderhoudskosten zijn hoog, zoals je mag verwachten van een auto met een V12. De banden zijn speciaal en duur, en de remmen zijn koolstofkeramisch en zullen na verloop van tijd vervangen moeten worden. Aston Martins hebben ook een reputatie op het gebied van betrouwbaarheid die niet de beste is; elektronische problemen komen voor. Het is dus geen auto die je zonder zorgen dagelijks rijdt, maar voor de liefhebber is het een investering in emotie.