De V12 Vantage V600: een afscheid met gierende banden en een glimlach

De V12 Vantage V600 ziet eruit alsof hij net uit een stripboek is gerold. De proporties zijn klassiek Aston Martin: een lange motorkap, een korte achterkant en een cabine die ver naar achteren is geplaatst. Maar de V600 voegt daar een flinke dosis agressie aan toe. De bredere wielkasten, de grotere luchtinlaten en de carbon details maken duidelijk dat dit geen gewone Vantage is. Het is een auto die je niet over het hoofd ziet, ook al zou je dat misschien willen.

In het interieur valt direct de mix van luxe en rauwheid op. Het alcantara op het stuur en de stoelen voelt geweldig, maar de grote, glimmende carbon panelen zijn misschien een tikje overdreven. Het geheel oogt speciaal, maar ook een beetje alsof de ontwerpers hun kinderdroom hebben uitgeleefd. Toch is het onmogelijk om niet onder de indruk te zijn van de aanwezigheid van deze auto. Hij schreeuwt 'laatste der Mohikanen', en dat doet hij met verve.

Op basis van de specificaties is dit een auto die je aandacht opeist. Met 592 pk op de achterwielen en een gewicht van 1.530 kg is de balans papierdun. Het koppel van 620 Nm komt laag in het toerengebied beschikbaar, wat betekent dat je elke bocht met respect moet benaderen. De besturing is vermoedelijk zwaar en communicatief, maar ook nerveus. Dit is geen auto voor beginners; het is een auto die je dwingt om te rijden als een professional, anders bijt hij je.

De vering is hard, daar kun je niet omheen. Op Nederlandse wegen zal hij elke oneffenheid doorgeven, maar op een glad circuit ligt hij waarschijnlijk als een plank. De remmen moeten het zware werk doen, en met dit gewicht en deze snelheid is dat geen sinecure. De 0-100 sprint van 4,0 seconden is snel, maar de acceleratie daarna is waar de V12 echt tot leven komt. De topsnelheid van 314 km/u is een getal dat je alleen op een Duitse autobahn durft te geloven.

De 6.0-liter V12 is het kloppende hart van deze auto. Met 592 pk en 620 Nm is hij goed voor 97% en 89% van de concurrentie, maar dat zegt niet alles. Het gaat om het karakter: een atmosferische V12 die lineair opbouwt tot een crescendo dat je rillingen bezorgt. De zeventraps automaat is misschien niet de snelste, maar hij is wel betrouwbaar. Er is maar één motorversie, en dat is precies goed. Je hoeft geen keuzestress te hebben; je neemt de V12 of je laat het.

Het verbruik van 10,5 l/100 km is een sprookje. In de praktijk zul je eerder richting de 15 tot 18 liter gaan, zeker als je het toerental hoog houdt. De CO2-uitstoot van 245 g/km is een van de hoogste in zijn klasse, maar dat is niet waarom je deze auto koopt. Je koopt hem voor het geluid, het gevoel en de pure mechanische ervaring. De acceleratie van 4,0 seconden naar 100 km/u is snel, maar het is de manier waarop hij dat doet die je bijblijft.

Comfort is niet het doel van deze auto. De stoelen zijn sportief en bieden veel steun, maar na een uur rijden krijg je ongetwijfeld rugpijn. De geluidsisolatie is minimaal; je hoort elke steen die tegen de wielkasten klettert en het motorgeluid is constant aanwezig. Dat is geen klacht, maar een waarschuwing. Dit is een auto voor korte ritten, niet voor een roadtrip door Europa.

In de stad is de V600 vermoedelijk een beproeving. De koppeling is zwaar, de versnellingsbak is niet vergevingsgezind en het zicht naar achteren is beperkt. Parkeren wordt een uitdaging, vooral omdat de auto laag is en de neus lang. Maar zodra je de stad uit bent en de weg opengaat, vergeet je alle ongemakken. De V600 is een auto die je meeneemt naar een andere wereld, maar alleen als je bereid bent om de prijs te betalen.

Het interieur van de V600 is een mix van oude en nieuwe elementen. De materialen zijn top: alcantara, leder en carbon. Maar de lay-out is gedateerd, met knoppen die afkomstig lijken uit een vorig decennium. Het infotainmentsysteem is traag en de grafische weergave is niet meer van deze tijd. Toch heeft het interieur een zekere charme. Het is niet overgepolijst zoals in een Mercedes, maar het voelt wel speciaal.

De ergonomie is wisselend. De stoelverstelling is elektrisch, maar het stuur is handmatig verstelbaar, wat een beetje vreemd is in deze prijsklasse. De knoppen op het centrale dashboard zijn logisch gerangschikt, maar sommige zitten net buiten bereik. Het mooiste detail is de versnellingspook, die rechtstreeks uit een GT3-auto lijkt te komen. Het is een knipoog naar het verleden, en dat past perfect bij deze auto.

De kofferbak van 255 liter is klein, maar voor een sportcoupé niet abnormaal. Je kunt er een weekendtas in kwijt, maar niet veel meer. De achterbank is puur decoratief; er passen alleen kinderen of een boodschappentas. Het instappen is een sport op zich, want de dorpels zijn breed en het dak is laag. Eenmaal binnen zit je goed, maar het wegkijken over je schouder is lastig door de dikke C-stijlen.

Parkeren is een nachtmerrie. De auto is 1.943 mm breed zonder spiegels, en de voorste hoeken zijn onmogelijk in te schatten. Parkeersensoren zijn er wel, maar ze zijn niet zo gevoelig als in moderne auto's. Op de snelweg is de V600 verrassend stabiel, maar het weggedrag is nerveus bij hoge snelheden. Dit is een auto die je constant bezig houdt, en dat is zowel een zegen als een vloek.

De technologie in de V600 is niet state-of-the-art, en dat is misschien wel het beste nieuws. Het infotainmentsysteem is een oud systeem van Mercedes, dat traag is en niet goed reageert. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, wat in 2018 al een gemis was. Maar de rijassistentiesystemen zijn beperkt tot het absolute minimum: ABS, tractiecontrole en een stabiliteitssysteem dat je kunt uitschakelen. Dat is precies wat je wilt in een auto als deze.

De handgeschakelde zeventrapsbak is de belangrijkste 'technologie' in deze auto. Het is een ouderwetse automaat met een koppelomvormer, maar hij schakelt snel genoeg voor de meeste rijders. Er is geen launch control, maar dat is niet erg. De V600 is een auto die je zelf moet temmen, niet een die het voor je doet. De tractiecontrole is goed afgesteld, maar je moet hem uitschakelen om het echte karakter te ervaren.

Het officiële verbruik van 10,5 l/100 km is een theoretisch getal. In de praktijk zul je blij zijn als je onder de 15 liter blijft. De CO2-uitstoot van 245 g/km betekent dat je in Nederland flink belasting betaalt, en in België ook. De wegenbelasting voor deze auto is niet mals, en de verzekering is ook niet goedkoop. Onderhoud is duur, maar dat wist je van tevoren.

De prijs van de V600 is niet bekend, maar gezien de concurrentie – de Porsche Cayenne Turbo Coupé en de Mercedes-AMG GLC 63 – zit hij waarschijnlijk in dezelfde orde van grootte. De afschrijving zal beperkt zijn, omdat dit een limited edition is. Maar je moet wel rekening houden met hoge kosten voor banden en remmen, die snel slijten bij dit gewicht en vermogen. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, maar dat wist je al.