Aston Martin Virage: de vergeten GT die stiekem alles goed deed

De Virage is een auto die je vergeet tot je hem weer ziet. Hij deelt zijn basis met de DB9, maar heeft de snuit en de neus van de DBS. Het resultaat is een GT die er strakker uitziet dan een DB9, maar minder agressief is dan een DBS. Met een lengte van 4.704 mm en een breedte van 1.905 mm ligt hij laag en breed op de weg, precies zoals een Aston hoort te liggen.

Het interieur ademt meteen de sfeer van een handgemaakte Britse auto: veel leder, glanzend hout of metaal, en een geur die je niet uit een Duitser krijgt. Het is geen designstatement zoals een Lamborghini, maar eerder een maatpak. De eerste indruk is er een van subtiele exclusiviteit, niet van opschepperij. En dat is precies wat een Aston Martin hoort te zijn.

Met 1.785 kg op de weegschaal en 496 pk onder de motorkap is de Virage geen lichtgewicht. Toch suggereren de cijfers dat hij verrassend alert kan zijn. De 0-100 sprint duurt 4,6 seconden, wat voor een GT uit 2011 zeer respectabel is. De achterwielaandrijving en de 569 Nm koppel betekenen dat je met een voorzichtige gaspedaalvoet moet rijden, anders draait hij om zijn as.

De besturing is naar verluidt direct en communicatief, maar je moet er wel voor werken. Dit is geen auto die je nonchalant met één vinger door de stad stuurt. De vering is afgestemd op comfort, maar met het gewicht en de brede banden zal hij in snelle bochten vermoedelijk wel onderstuur vertonen als je te hard gaat. Het is een GT, geen circuitmonster. Op de snelweg is hij echter op zijn best: rustig, stabiel en met een motor die moeiteloos acceleratie levert.

De 6.0-liter V12 is het kloppende hart van deze Virage. Met 496 pk en 569 Nm levert hij prestaties die beter zijn dan 97% van de vergelijkbare auto's uit die periode. De cijfers liegen niet: dit is een snelle auto, ook naar moderne maatstaven. De topsnelheid van 299 km/u is bijna symbolisch voor een auto die eigenlijk bedoeld is om lang en ontspannen te reizen.

De zesversnellingsautomaat is een Touchtronic 2, een aangepaste ZF-bak. Die schakelt soepel, maar je merkt dat de techniek uit 2011 stamt: hij is niet zo snel als moderne dubbelkoppelingbakken. Er was ook een handgeschakelde versie, maar die is zeldzaam. De V12 klinkt fantastisch, een diep, grommend geluid dat bij hoge toeren uithaalt naar een brul. Dit is een motor die je koopt vanwege het karakter, niet vanwege de efficiëntie.

De Virage is een echte grand tourer. De stoelen zijn stevig maar comfortabel, en de vering is afgestemd op lange afstanden. Op basis van de specificaties en het platform verwacht ik dat hij uitstekend overweg kan met snelwegkilometers. Wind- en bandengeruis zijn naar verluidt goed gedempt, wat bij een auto met deze topsnelheid ook wel moet.

In de stad is het een ander verhaal. De auto is breed, het zicht is beperkt en de automaat zal bij lage snelheden vermoedelijk wat schokkerig aanvoelen. Het is geen auto voor fileleed. Maar dat is ook niet waar je een Virage voor koopt. Je koopt hem voor de lange ritten over mooie wegen, waar hij je in alle rust naar je bestemming brengt.

Het interieur is een mix van traditionele Britse luxe en wat verouderde techniek. De materialen zijn top: handgestikt leer, echt metaal en een gevoel van degelijkheid dat je niet in een Italiaan vindt. Het is een plek waar je graag lang verblijft, ook al is de bediening niet altijd even logisch.

De knoppen voor de ventilatie en de audio zijn afkomstig uit de Ford-schuif, wat een beetje goedkoop aandoet in een auto van dit kaliber. Het infotainmentsysteem is duidelijk gedateerd, met kleine schermpjes en trage reacties. Maar je vergeet dat snel wanneer je naar de prachtige wijzerplaten op het dashboard kijkt. Het is een interieur met karakter, geen toonbeeld van ergonomie.

Hier komt de realiteit hard binnen. De kofferbak biedt slechts 184 liter, wat beter is dan slechts 4% van de concurrentie. Dat is genoeg voor een weekendtas voor twee, maar dan moet je wel heel efficiënt inpakken. De achterbank is vooral een decoratief element; er is geen volwassene die daar comfortabel zit.

De auto is laag, dus instappen vergt wat lenigheid. Het zicht naar achteren is beperkt, parkeren is een kwestie van gevoel en vertrouwen op de sensoren. Dit is geen auto voor dagelijks gebruik of voor lange reizen met veel bagage. Het is een speelgoed voor het weekend, en dat moet je accepteren.

Op technologisch vlak is de Virage duidelijk een kind van zijn tijd. Het infotainmentsysteem is traag, de grafische weergave is gedateerd en er is geen Apple CarPlay of Android Auto. De navigatie werkt, maar je moet er niet te veel van verwachten. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol of lane keeping assist zijn niet aanwezig.

Het belangrijkste technologische hoogtepunt is het adaptieve dempersysteem, dat naar verluidt goed werkt en de auto zowel comfortabel als sportief kan maken. Maar verder moet je het doen met de basis: ABS, tractiecontrole en een goed remsysteem. Wie moderne technologie verwacht in een klassieke GT, komt bedrogen uit. Dit is een auto die gaat over rijden, niet over schermen.

Bereid je voor op een realitycheck. Het gemiddelde verbruik is 15,0 l/100 km, wat beter is dan slechts 2% van de concurrentie. De CO2-uitstoot van 349 g/km is ronduit belastend, zowel voor het milieu als voor de belastingaangifte. Een verbruik van 1 op 6,7 is in de praktijk vermoedelijk nog optimistisch als je het gaspedaal vaker indrukt.

De prijs van een Virage is niet meegegeven, maar gezien de zeldzaamheid en het Aston Martin-logo zal die fors zijn. Het onderhoud is duur: een V12 heeft regelmatig beurten nodig en reserveonderdelen zijn niet goedkoop. Banden zijn groot en duur, en het verbruik zorgt voor hoge brandstofkosten. Dit is een auto voor iemand die niet naar de prijs kijkt, maar naar de ervaring.