Bentley Flying Spur W12: 635 pk aan overtuiging, maar de rekening komt later

De Flying Spur is geen auto die je over het hoofd ziet. Met een lengte van 5.316 mm en een breedte van 1.979 mm domineert hij de weg, maar niet op een agressieve manier. De lijnen zijn elegant, bijna sculpturaal, en de verhoudingen kloppen — iets wat niet elke luxe sedan in deze klasse kan zeggen. De neus is trots, de achterzijde strak, en de details zoals de matrix-LED-koplampen en de chromen grille schreeuwen rijkdom zonder te gillen.

Stap je in, dan word je omarmd door een interieur dat aanvoelt als een lederen handschoen. Het vakmanschap is overweldigend: handgestikte stoelen, houtfineer dat glanst als een piano, en metaal dat koel aanvoelt. Maar het is ook overdadig. Soms vraag je je af of Bentley ooit het woord 'subtiel' heeft opgezocht. Dat is geen kritiek — het is een keuze. En voor wie dit niveau van weelde zoekt, is er weinig dat dit evenaart.

Met 635 pk en 900 Nm aan koppel is de Flying Spur een achtbaan in een smoking. De W12-motor is een van de meest overtuigende redenen om voor deze auto te kiezen. Hij trekt vanaf stationair als een locomotief, maar bouwt ook door tot de rode lijn met een geluid dat zowel diep als verfijnd is. De acceleratie is verbluffend: 0-100 km/u in minder dan 4 seconden, wat beter is dan 90% van de concurrentie. Toch voelt het nooit gejaagd aan — de achtversnellingsautomaat schakelt fluweelzacht, en de vierwielaandrijving zorgt dat alle kracht zonder drama op de weg komt.

De besturing is licht maar niet gevoelloos, en het onderstel — met luchtvering en actieve stabilisatoren — houdt de 2.437 kg zware auto opmerkelijk vlak in bochten. Natuurlijk is dit geen sportauto; de wetten van de fysica laten zich niet volledig negeren. Maar voor een auto van dit formaat is de controle indrukwekkend. Op de snelweg is hij een zwevende limousine; in de stad voelt hij log maar beheersbaar, dankzij de vierwielbesturing die de draaicirkel verkleint. Remmen zijn krachtig, maar je voelt het gewicht — je moet leren vertrouwen op de enorme schijven.

De Flying Spur is er in twee smaken: een 2.9-liter V6 hybride met 543 pk en de hier besproken 6.0-liter W12 met 635 pk. De W12 is een technisch hoogstandje — een motor met twaalf cilinders in een W-opstelling die compact blijft maar een koppel van 900 Nm levert. Dat koppel is beter dan 97% van alle vergelijkbare auto's, en de topsnelheid van 333 km/u zit in de top 2% van de markt. Maar dat heeft een prijs: het verbruik van 19,1 l/100 km is het slechtste van alle concurrenten, en de CO2-uitstoot van 337 g/km is alleen al genoeg om elk groen geweten te laten huilen.

De hybride V6 is eigenlijk de interessantere keuze voor wie dagelijks rijdt. Hij levert nog steeds 543 pk en kan een stuk zuiniger zijn als je de accu vaak oplaadt. Maar laat je niet misleiden: het officiële verbruik van de hybride is hetzelfde als de W12, wat aantoont dat dit cijfer vooral een worstcasescenario is. De W12 is de ultieme uitvoering — een motor die je koopt voor het gevoel, niet voor de logica. De acceleratie is beter dan 90% van de concurrentie, maar in de praktijk zul je zelden vol gas geven; de auto is zo snel dat je hem vooral in de comfortmodus laat glijden.

Comfort is de kern van elke Bentley, en de Flying Spur stelt niet teleur. De stoelen zijn banken van leer en elektronica — verwarmd, gekoeld, gemasseerd, en verstelbaar in talloze richtingen. Zelfs na 500 kilometer zul je geen last hebben van vermoeidheid. De luchtvering absorbeert hobbels met een onverstoorbaarheid die je alleen in echte luxeauto's vindt. En de geluidsisolatie is zo goed dat je buitenwereld bijna volledig verdwijnt; alleen een vage windruis op hoge snelheid herinnert je eraan dat je 200 km/u rijdt.

Toch is er een kanttekening: de auto is groot en zwaar, en op slecht wegdek kan de achteras licht gaan deinen. Dat is geen schande voor een auto van 2.437 kg, maar het betekent wel dat je niet altijd die perfecte zweeftrein krijgt die je zou verwachten. In de stad is de Flying Spur minder op zijn gemak — de brede carrosserie en de hoge motorkap maken parkeren een uitdaging, ondanks de camera's en sensoren. Maar op de snelweg en op lange ritten is dit een van de meest comfortabele auto's die je kunt kopen.

Het interieur van de Flying Spur is een masterclass in traditioneel vakmanschap. Het leer is dik en ruikt naar kwaliteit, het houtfineer is perfect gespiegeld, en de metalen bedieningselementen voelen aan alsof ze uit een uurwerk komen. Alles is met de hand geassembleerd, en dat zie je. De stoelen zijn enorm, met voldoende ruimte voor vier volwassenen. De achterbank is misschien wel de beste plek — je kunt daar achterover leunen terwijl de chauffeur het werk doet. Maar de techniek is soms ouderwets: het infotainmentsysteem is gebaseerd op een oudere VW-architectuur, en de graphics ogen niet zo scherp als die van een recente Audi of Mercedes.

Ergonomisch is het een gemengd verhaal. De fysieke knoppen voor klimaat en audio zijn prettig, maar sommige functies zijn verstopt in menu's op het touchscreen. De draaibare display in het dashboard — die je kunt verbergen achter een houten paneel — is een feestje, maar voelt ook een beetje als een trucje. Toch is het interieur een plek waar je wilt zijn. Het is stil, luxueus en overzichtelijk, en de materialen zijn zo goed dat je elke rit wilt rekken. Alleen de technologische achterstand houdt het van een perfecte score.

Met een koffervolume van 419 liter is de Flying Spur niet de ruimste in zijn klasse — beter dan slechts 35% van de concurrenten. Dat is krap voor een auto van dit formaat, en het betekent dat je bij een weekendtas al moet puzzelen. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, maar de middentunnel is hoog, dus een derde passagier zit oncomfortabel. Het instappen is eenvoudig dankzij de grote portieren, maar je moet wel oppassen dat je de dorpels niet beschadigt — ze zijn breed en gevoelig.

Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen en de hoge taille maken achteruit kijken lastig. Gelukkig is er een 360-graden camera, maar die is niet altijd even scherp. Parkeren in een stad is een sport op zich; met een lengte van 5.316 mm en een draaicirkel die dankzij vierwielbesturing nog meevallt, is het niet onmogelijk, maar je zoekt het liefst een grote parkeerplaats. Voor wie deze auto als chauffeurswagen gebruikt, is het prima — maar voor een eigenaar die zelf rijdt, is het een dagelijkse uitdaging.

De Flying Spur is uitgerust met een 12,3-inch touchscreen, een digitaal instrumentenpaneel en een head-up display. Het systeem werkt vlot, maar de interface is niet meer van het nieuwste niveau. Bentley heeft geprobeerd om het op te leukeren met animaties en een eigen lay-out, maar de onderliggende software voelt gedateerd aan. De spraakherkenning is traag, en draadloze Apple CarPlay werkt niet altijd even stabiel. Het is een gemiste kans voor een auto die zoveel kost.

De rijhulpsystemen zijn uitgebreid: adaptieve cruisecontrol, rijstrookassistentie, dodehoekdetectie en een nachtzichtcamera. Ze werken over het algemeen goed, maar de rijstrookassistent kan soms te actief ingrijpen, en de adaptieve cruisecontrol reageert wat abrupt in het verkeer. Het is duidelijk dat Bentley de technologie niet zelf ontwikkelt, maar leent van de VW-groep — en dat is soms te voelen. Voor een auto in deze prijsklasse verwacht je een systeem dat naadloos werkt, maar hier moet je soms nog zelf bijsturen.

Hier komt de pijn. Het officiële verbruik van 19,1 l/100 km is het slechtste van alle vergelijkbare auto's — beter dan 0% van de concurrentie. In de praktijk zul je met de W12 eerder richting de 20 liter gaan, vooral als je het vermogen benut. Dat betekent dat je bij elke 100 kilometer al snel 20 liter euro 95 verbrandt, en met de huidige brandstofprijzen is dat een fortuin. De CO2-uitstoot van 337 g/km is niet alleen slecht voor het milieu, maar ook voor je portemonnee — de bijtelling in Nederland is torenhoog, en de wegenbelasting is niet mals.

De vanafprijs van € 340.646 is al astronomisch, maar daar blijft het niet bij. Het onderhoud van een W12 is duur — denk aan specialistische kennis en exotische onderdelen. Banden slijten snel door het gewicht en vermogen, en de remmen zijn ook geen wegwerpartikelen. De hybride V6 is iets beter voor de portemonnee, maar nog steeds een dure auto om te bezitten. Dit is geen auto voor de rationele koper; het is een auto voor iemand die de kosten als bijzaak ziet.