BMW 6 Serie Gran Coupé (F06): een vierdeurs coupé die je vergeet te bekritiseren

De BMW 6 Serie Gran Coupé is een van die auto's die je op afstand al herkent als iets speciaals. De lange motorkap, de vloeiende daklijn die zonder onderbreking overloopt in de achterkant, en de brede, lage houding: het klopt gewoon. Waar de reguliere 6 Serie Coupé soms wat gedrongen oogt, heeft de Gran Coupé met zijn extra 11 centimeter wielbasis duidelijk meer elegantie gekregen.

Het is geen auto die schreeuwt om aandacht, maar eerder een die fluistert dat je niet in de rij hoeft te staan bij de plaatselijke dealer. De verhoudingen zijn klassiek en tijdloos, en dat is een prestatie op zich voor een ontwerp uit 2012. Vooral de achterkant met de smalle LED-lichten en de subtiele spoiler in de kofferklep oogt nog steeds fris, ook al is het ontwerp inmiddels meer dan tien jaar oud.

Op basis van de cijfers is dit een auto die je met respect benadert. 1.865 kilogram leeggewicht is geen kleinigheid, maar met 450 Nm aan koppel vanaf laag in het toerengebied heeft de V8 er geen moeite mee. De achterwielaandrijving zorgt ervoor dat je de kracht voelt, maar de 8-traps automaat is zo soepel dat je soms vergeet dat er een bak tussen zit. Hij schakelt snel en trefzeker, maar laat zich ook niet opjagen tot schokkerig gedrag.

In bochten voel je het gewicht echter wel. Het is geen auto die je met de neus in een bocht gooit en er dan hoopvol achteraan komt; het is een auto die je van tevoren moet laten settelen. Eenmaal op snelheid is hij stabiel en geeft hij vertrouwen, maar op een bochtig parcours moet je opletten dat de 450 pk niet de overhand krijgen. De besturing is precies maar niet overmatig communicatief — typisch BMW uit die periode: goed, maar niet zo glashelder als de legende doet vermoeden.

De 650i heeft een 4,4-liter V8 met 449 pk en 450 Nm koppel. Die cijfers betekenen dat hij in 4,6 seconden naar 100 km/u sprint, wat voor een auto van dit formaat en gewicht een indrukwekkende prestatie is. De topsnelheid is begrensd op 249 km/u, wat je op de Duitse Autobahn ongetwijfeld zult waarderen. De V8 is geen rauwe racemotor maar een krachtige, verfijnde reismotor die je moeiteloos vooruit stuwt.

Belangrijker dan de cijfers is hoe de motor zich gedraagt. Hij is soepel in het dagelijkse verkeer, maar als je het gaspedaal dieper indrukt, komt er een golf van kracht die je doet beseffen dat dit geen doorsnee-rijtuig is. De 8-traps automaat is een uitstekende partner: hij schakelt onmerkbaar in de cruise en grijpt snel in als je sportief wilt rijden. In het gamma is de 640d met 313 pk misschien wel de beste keuze voor dagelijks gebruik, maar de 650i is de emotionele keuze — en die laat je niet snel los.

De 640i met 320 pk is een prima middenmoot voor wie de V8 niet nodig heeft maar wel een benzinemotor wil. Hij is iets lichter op de vooras en daardoor wat wendbaarder, maar het karakter van de zescilinder is minder speciaal dan dat van de V8. De diesels zijn zuiniger en hebben meer koppel bij lage toeren, maar missen de charme van de benzinemotoren. De keuze is dus vooral een kwestie van karakter versus kosten.

De stoelen zijn uitstekend: stevig maar niet hard, met voldoende verstelmogelijkheden om elke rijder een goede zitpositie te geven. De vering is afgestemd op comfort, maar niet zo zacht dat de auto gaat deinen. Op de snelweg is hij een uitstekende reisgenoot, met een stabiel weggedrag en een stil interieur — al hoor je de V8 wel als je het gaspedaal indrukt, en dat is eerlijk gezegd geen straf.

In de stad is hij minder op zijn gemak. Het gewicht is voelbaar bij lage snelheden, de besturing is wat zwaar en de auto is breed (1.895 mm), waardoor je in smalle straten en parkeergarages goed moet opletten. De 360-graden camera was in deze periode nog een luxe die niet standaard was, maar wel het verschil maakt. Voor lange ritten is dit een van de betere auto's uit zijn tijd; voor de stad is hij bewoonbaar maar niet ideaal.

Het interieur is een mengeling van klasse en functionaliteit, met een duidelijke focus op de bestuurder. Het dashboard is naar de bestuurder gericht, wat typisch BMW is, en de materialen zijn van hoog niveau. Het leer op de stoelen en het stuur voelt stevig aan, en de afwerking is netjes, al beginnen sommige plastics na tien jaar wat te verouderen. Het iDrive-systeem met het centrale scherm is in deze periode al redelijk volwassen, al is het bedieningsconcept wennen voor wie het niet kent.

De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden voldoende steun, ook in bochten. De knopjes en schakelaars zijn logisch geplaatst, al is het aantal knoppen op de middenconsole overweldigend voor wie uit een eenvoudiger auto komt. Het is geen interieur dat je meteen omarmt, maar na een paar uur begrijp je de logica en waardeer je de doordachtheid. De materialen zijn degelijk, maar niet zo overdadig luxueus als in een Mercedes S-Klasse — dit is meer een sportieve luxe dan een formele.

Het koffervolume van 459 liter is voor een coupé-achtige auto behoorlijk, en de opening is groot genoeg voor een paar weekendtassen of een golfset. De achterbank biedt verrassend veel ruimte voor twee volwassenen, al is de hoofdruimte beperkt door de aflopende daklijn. Kinderen zitten prima, lange volwassenen raken met hun hoofd het dak. De vierdeursconfiguratie maakt het in- en uitstappen een stuk makkelijker dan in de tweedeurse 6 Serie.

Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en de kleine achterruit, maar de parkeersensoren en camera helpen. Met een lengte van 5.006 mm is deze auto niet klein, en in parkeergarages moet je goed opletten. De deuren zijn lang en zwaar, dus op een krappe parkeerplaats is het uitstappen een uitdaging. Het is een auto die je neemt voor de lange reis, niet voor de wekelijkse boodschappendienst in de stad.

Het iDrive-systeem in deze generatie is een van de betere van zijn tijd: het werkt intuïtief, reageert snel en heeft een duidelijke menustructuur. Het centrale scherm is scherp en goed afleesbaar, en de controller op de middenconsole is een verademing ten opzichte van de aanraakschermen die later kwamen. Navigatie, media en voertuiginformatie zijn logisch geordend, al vergt het even wennen aan de vele menu's.

De rijassistentiesystemen zijn typisch voor de periode: adaptieve cruisecontrol, lane departure warning en een head-up display. Ze werken prima, maar zijn niet zo verfijnd als moderne systemen. De adaptieve cruisecontrol is wat abrupt in het verkeer, en de lane departure warning kan soms overdreven waarschuwen. Het head-up display is echter een aanrader: het projecteert snelheid en navigatie-instructies duidelijk in het blikveld, zodat je je ogen op de weg kunt houden.

De 650i is geen auto voor wie op de liter let. Het officiële verbruik is 8,7 l/100 km, maar in de praktijk zul je met de V8 al snel boven de 10 liter uitkomen, zeker als je het karakter van de motor benut. De CO2-uitstoot van 199 g/km betekent een flinke wegenbelasting en een hoog bijtellingspercentage voor wie zakelijk rijdt. De 640d is met 5,5 l/100 km een stuk zuiniger en heeft daardoor een veel lager kostenplaatje.

De aanschafprijs van een gebruikte 650i is inmiddels gedaald tot een niveau waarop de auto verleidelijk wordt, maar het onderhoud is nog steeds dat van een auto van 100.000+ euro toen hij nieuw was. Vervangingsonderdelen, banden en APK-kosten zijn fors, en een V8 met 449 pk vraagt om respect bij het onderhoud. Wie een 6 Serie Gran Coupé overweegt, moet niet alleen naar de aanschafprijs kijken, maar ook naar het totale kostenplaatje. De 640d is op dit vlak de verstandigere keuze, al blijft de V8 de emotionele.