BMW i3: nog steeds een buitenbeentje, maar wel een met karakter

De BMW i3 is geen auto die je over het hoofd ziet. Met zijn korte overhangen, hoge daklijn en die typische twee-kleurige carrosserie ziet hij er nog steeds futuristisch uit, ook al staat hij al jaren in de showroom. De proporties zijn compact: 4,01 meter lang en 1,78 meter breed, maar de wielen staan ver in de hoeken, wat hem een eigenzinnige, bijna speelse uitstraling geeft.

Het interieur verrast direct met materialen die je in deze klasse niet snel tegenkomt. Het dashboard is bekleed met een soort wolachtige stof, de deurpanelen hebben een geweven structuur en hout is vervangen door een natuurlijk ogend materiaal op basis van hennep. Het oogt niet luxueus in de traditionele zin, maar het voelt wel degelijk en bewust gekozen. De i3 is duidelijk ontworpen door mensen die durfden te denken buiten de BMW-mal.

Met het stuurwiel in je handen voelt de i3 direct wendbaar aan. Het lage gewicht van 1.365 kilo – voor een EV best licht – helpt daarbij, al is het geen sportwagen. De besturing is direct maar niet overdreven scherp, en de vering is stevig afgestemd. Op basis van de specificaties verwacht ik dat hij in de stad lekker vlot reageert, maar op de snelweg minder stabiel oogt dan een grotere auto.

De voorwielaandrijving betekent dat het vermogen van 170 pk naar de voorwielen gaat. Dat is ongebruikelijk voor BMW, maar het werkt hier prima. Het koppel van 56 Nm is laag, maar elektromotoren leveren hun kracht direct, dus de acceleratie voelt vermoedelijk pittiger aan dan de 8,1 seconden naar 100 km/u suggereren. De topsnelheid van 150 km/u is bescheiden, maar voor een stadsauto is dat geen probleem.

De remmen zijn een aandachtspunt, want door de regeneratieve remwerking moet je wennen aan het eenpedaalgevoel. BMW heeft dat systeem goed afgesteld, maar het vraagt wel om een andere rijstijl. In de stad kun je bijna zonder rempedaal rijden, wat energie bespaart, maar op de snelweg is het soms lastig om soepel te vertragen. Het is een kwestie van wennen, maar daarna is het best verslavend.

De i3 is er in twee varianten: volledig elektrisch met een 27 kWh-accu of als range extender met een kleine benzinemotor die de accu bijlaadt. Beide leveren 170 pk, maar de range extender voegt een benzineverbruik van 0,6 l/100 km toe, wat de actieradius aanzienlijk vergroot. Die benzinegenerator is geen aandrijving, maar een hulpmotor die alleen stroom opwekt – een slim systeem voor wie bang is voor lege batterijen.

Met 170 pk zit de i3 qua vermogen in de middenmoot: beter dan 45% van zijn concurrenten. Maar het koppel van 56 Nm is aan de lage kant, beter dan slechts 7% van de concurrentie. Toch voelt hij niet traag, want de acceleratie van 8,1 seconden naar 100 km/u is beter dan 59% van de vergelijkbare auto's. De topsnelheid van 150 km/u is echter een duidelijke beperking – beter dan slechts 1% van de concurrentie. Op de Duitse Autobahn moet je dus niet aankomen.

De range extender-versie is een slimme keuze voor wie niet altijd een laadpaal in de buurt heeft. Met een volle accu en een volle tank ben je niet afhankelijk van infrastructuur. Maar let op: de benzinemotor is niet bedoeld om continu te rijden, maar om de accu op peil te houden. Het is een noodoplossing, geen volwaardige hybride. Wie dagelijks lange afstanden rijdt, kan beter naar een andere auto kijken.

De stoelen van de i3 zijn verrassend comfortabel, met een goede zithouding en voldoende steun. Ze zijn bekleed met een mix van wol en kunststof, wat lekker ademt en niet te warm wordt in de zomer. De vering is aan de stevige kant, maar dat hoort bij het sportieve karakter van BMW. Op lange ritten zul je wel wat meer vermoeid raken dan in een auto met een zachtere vering, maar voor de meeste ritten is het prima.

De geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Elektrisch rijden is stil, maar bij hogere snelheden hoor je wel wind- en bandengeluid. De range extender voegt daar een licht benzinegezoem aan toe als hij aanslaat, wat even wennen is. In de stad is de i3 echter heerlijk stil en comfortabel – precies waar hij het beste tot zijn recht komt.

Het interieur van de i3 is een verademing ten opzichte van de standaard BMW-achtige vormgeving. De materialen zijn onconventioneel, maar voelen hoogwaardig aan. De stoelen zijn dun maar stevig, en het dashboard is overzichtelijk. De knoppen zijn logisch geplaatst, al moet je wennen aan de kleine iDrive-knop die wat dieper in de middenconsole ligt dan bij andere BMW's.

De afwerking is over het algemeen goed, maar er zijn een paar goedkope plastic delen die niet passen bij het prijskaartje. De deurhendels aan de binnenkant zijn bijvoorbeeld vrij basic en de ventilatieroosters zien er wat fragiel uit. Toch is het geheel karaktervol en origineel – iets wat je niet van elke auto kunt zeggen. De i3 laat zien dat duurzaamheid niet saai hoeft te zijn.

De achterbank is krap – dat is onvermijdelijk bij een auto van 4,01 meter lang. Twee volwassenen passen er wel in, maar drie is echt te veel. De toegang is ook niet geweldig, want de achterportieren zijn smaller en je moet wat bukken. Voor kinderen of incidenteel gebruik is het prima, maar voor een gezin is dit geen auto.

De kofferbak is een van de grootste minpunten: 261 liter is weinig, beter dan slechts 9% van de concurrentie. Dat is minder dan een gemiddelde stadsauto en het wordt niet beter door de hoge laaddrempel. Voor boodschappen of een weekendtas is het prima, maar voor een vakantie met het hele gezin zul je creatief moeten zijn. Het instappen voorin is gelukkig makkelijk dankzij de hoge daklijn en de brede portieren.

Het zicht rondom is uitstekend dankzij de grote raamoppervlakken en de dunne A-stijlen. Parkeren is eenvoudig, al is de draaicirkel niet zo klein als je zou hopen. De i3 is duidelijk ontworpen voor de stad, maar je moet wel rekening houden met zijn beperkte bagageruimte.

De i3 was een van de eerste auto's met een uitgebreide connected diensten. Via de BMW-app kun je de laadstatus checken en de airco op afstand inschakelen. Dat werkt nog steeds goed, al is de interface wat gedateerd vergeleken met moderne systemen. Het infotainment is gebaseerd op een oudere generatie iDrive, maar het werkt logisch en reageert vlot.

De rijassistentie is beperkt: er is adaptieve cruisecontrol en een waarschuwingssysteem voor dode hoek, maar geen semi-autonoom rijden. Dat is niet erg, want de i3 is geen auto die je wilt laten rijden. De technologie is vooral gericht op efficiëntie, met een regeneratief remsysteem dat je via de 'Eco Pro'-modus kunt aanpassen. Het is geen technologisch hoogstandje meer, maar het doet wat het moet doen.

Het officiële verbruik van de range extender is 0,6 l/100 km, wat beter is dan 100% van de concurrentie. Dat klinkt fantastisch, maar het is alleen haalbaar als je vooral elektrisch rijdt. In de praktijk zul je meer verbruiken, afhankelijk van hoe vaak de benzinemotor aanslaat. De CO2-uitstoot van 13 g/km is ook indrukwekkend, maar ook dat is alleen op papier zo laag.

De prijs van de i3 is aan de hoge kant voor een auto van dit formaat, maar de kwaliteit en het unieke karakter rechtvaardigen dat deels. De afschrijving is echter een risico, want elektrische auto's ontwikkelen snel en de i3 is niet meer de nieuwste. Onderhoudskosten zijn laag omdat er weinig bewegende delen zijn, maar de banden zijn speciaal en duur. Wie een gebruikte i3 overweegt, moet goed letten op de accucapaciteit en het onderhoudshistorie.