BMW M2 (F87): de laatste pure M2 die je nog met een handbak kunt krijgen

De BMW M2 (F87) ziet er precies zo uit als een M-car uit die tijd hoort te zijn: gespierd maar niet overdreven, met een brede neus, uitlopende wielkasten en een diffuser die eruitziet alsof hij er altijd al had moeten zitten. De proporties kloppen: 4.468 mm lang, 1.854 mm breed en 1.410 mm laag – het is een compacte, gespierde coupé die op de weg meer aanwezig is dan zijn formaat doet vermoeden.

Het interieur is minder feestelijk. Je stapt in een BMW uit 2015, met een dashboard dat je ook in een 1 Serie uit die tijd tegenkomt. Dat is niet per se slecht – alles zit stevig in elkaar – maar het voelt niet speciaal. De M-stoelen, het M-stuur en de rode startknop compenseren gelukkig veel. Het is geen auto die je koopt voor het interieur, maar de basis is prima.

Met 370 pk en 465 Nm via de achterwielen is de M2 een auto die respect afdwingt. De cijfers suggereren dat hij in bochten niet stil te krijgen is, maar de specificaties laten ook zien dat BMW destijds nog niet alles volstopte met elektronische hulpmiddelen. Je moet echt rijden, en dat is precies wat deze auto bijzonder maakt. De besturing is direct en geeft feedback, al is het niet zo puur als bij een Porsche 718.

Het onderstel is strak maar niet oncomfortabel, en met een gewicht van 1.495 kg is hij niet licht maar ook niet log. De remmen zijn krachtig en hebben weinig last van vermoeidheid, al moet je bij intensief circuitgebruik wel investeren in betere remblokken. Op de snelweg is hij stabiel, maar de banden- en windgeluiden zijn duidelijk aanwezig – dit is geen auto voor lange rustige ritten, maar dat wist je al.

De 3.0-liter zes-in-lijn met 370 pk en 465 Nm is een motor die je wilt blijven horen. Hij trekt al vanaf laag toerental soepel door, maar het echte feest begint boven 4.000 toeren, wanneer de zescilinder zijn karakter laat horen – een rauw, mechanisch geluid dat je niet snel vergeet. De 0-100 sprint duurt 4,5 seconden en de topsnelheid ligt op 249 km/u, maar het gaat hier niet om de cijfers – het gaat om de manier waarop hij levert.

De handgeschakelde zesbak is een genot: de schakelwegen zijn kort en precies, al is de koppeling wel zwaar in de stad. Er is ook een 7-traps dubbele koppelingsbak die sneller schakelt en het verbruik iets verlaagt (7,9 l/100 km versus 8,5 l/100 km), maar die neemt een deel van het gevoel weg. Voor deze auto is de handbak de enige juiste keuze – ook al is de automaat objectief beter.

De M2 levert zijn vermogen op een ouderwetse, directe manier af. Er is geen kunstmatige sound symposer of overdreven turbo-lag; het is gewoon een zescilinder die hard werkt. Het koppel van 465 Nm is ruim voldoende om op elk moment in te halen, en de achterwielaandrijving zorgt ervoor dat je altijd een beetje op je hoede moet zijn – vooral als de weg nat is. Dit is een auto die je scherp houdt.

De M-stoelen zijn stevig en bieden veel zijdelingse steun, maar ze zijn niet gemaakt voor mensen met een breed postuur – de zijdelen knellen na een uur. De vering is aan de stevige kant, maar niet onacceptabel voor een sportcoupé. Op de Duitse snelweg voelt hij comfortabeler dan je zou verwachten, maar op Nederlandse klinkerwegen merk je elk voegsel.

Het geluidsniveau is niet indrukwekkend: banden- en windgeruis zijn duidelijk hoorbaar boven 120 km/u. Dat is de prijs die je betaalt voor een auto die is gebouwd voor prestaties. Voor korte ritten en een dagje uit is de M2 prima, maar voor lange vakantieritten zijn er betere keuzes – zoals de 4 Serie Gran Coupé, die meer comfort biedt zonder al te veel in te leveren op het rijplezier.

Het interieur van de M2 is grotendeels overgenomen van de 2 Serie, en dat is zowel een plus als een min. De materialen zijn degelijk, maar niet luxueus – veel hard plastic op de lagere delen van het dashboard. De M-specifieke details, zoals het M-stuur met de rode markering en de M-emblemen, geven het geheel wel een sportieve uitstraling.

De ergonomie is typisch BMW: alles is logisch gerangschikt en de knoppen zijn groot en duidelijk. Het infotainment met iDrive was in 2015 al verouderd, maar werkt nog prima – je went er snel aan. De fysieke knoppen voor de airco en audio zijn een zegen in een tijd waarin alles op touchscreens zit. Het is geen interieur om verliefd op te worden, maar het doet wat het moet doen.

De M2 is een 2+2, en dat betekent dat de achterbank vooral geschikt is voor kinderen of voor mensen die je niet mag. De beenruimte is beperkt, maar voor een auto van dit formaat is het niet slechter dan de concurrentie. De kofferklep is groot en de opening is redelijk, maar met 391 liter bagageruimte zit je al snel aan de max.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt vanwege de dikke C-stijlen en de kleine achterruit. Parkeren is niet moeilijk dankzij de compacte afmetingen, maar de brede wielkasten vragen wel om voorzichtigheid in smalle parkeergarages. Er zijn geen parkeersensoren standaard, dus je moet vertrouwen op je eigen inschatting – of goed kijken in de spiegels.

De M2 heeft het iDrive-systeem van de vorige generatie, dat in 2015 al niet meer het nieuwste was. Het werkt vlot en de bediening via de draaiknop is intuïtief, maar het scherm is klein en de graphics zijn gedateerd. Navigatie is optioneel en de kaarten zijn niet meer up-to-date – iets om rekening mee te houden als je een occasion koopt.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de essentie: cruise control, ABS en stabiliteitscontrole. Er is geen adaptieve cruise control of lane assist, maar dat is misschien juist een zegen – deze auto vraagt om een actieve bestuurder, niet om een systeem dat je wakker houdt. De M2 is technologisch niet indrukwekkend, maar wat hij heeft, werkt betrouwbaar.

Het officiële verbruik van 8,5 l/100 km is in de praktijk niet haalbaar – reken op 10 tot 12 liter als je een beetje doorrijdt. Met een CO2-uitstoot van 199 g/km zit je in een hoge belastingklasse, en dat is iets om rekening mee te houden als je in Nederland woont. De wegenbelasting is fors, en ook de verzekering is niet goedkoop voor een auto met dit vermogen.

De M2 is een BMW M, en dat betekent dat onderhoud en reparaties duur kunnen zijn. Vooral de remmen en banden zijn kostbaar, en bij intensief gebruik slijten ze snel. De betrouwbaarheid is over het algemeen goed, maar er zijn bekende problemen met de carterventilatie en de waterpomp – dus check die bij een occasion. Vergeleken met een nieuwe M2 is deze F87 een stuk betaalbaarder, maar goedkoop is anders.