Bugatti Bolide: een F1-auto met kenteken, maar zonder remorses

De Bolide ziet eruit alsof iemand een Chiron door een racefilter heeft gehaald en alle overbodige onderdelen heeft weggegooid. Met een hoogte van 996 millimeter torent hij niet boven je uit, maar ligt hij laag als een Formule 1-auto. De enorme luchtinlaten, de centrale vin en de X-vormige koplampen maken duidelijk dat dit geen auto is voor de boodschappen. Het is een carbon sculptuur die op de een of andere manier een kenteken heeft gekregen.

Met een gewicht van 1.240 kg en vierwielaandrijving zal de Bolide als een kogel uit de bocht komen, maar het is vooral het chassis dat indruk maakt. De specificaties suggereren dat de auto ongelooflijk wendbaar is, maar ook dat hij een strakke baan nodig heeft om zijn potentieel te benutten. Op de openbare weg is dit vermoedelijk een beproeving, met een vering die is afgesteld op circuitgebruik en een stuur dat directer is dan een mes.

De 8.0-liter W16 met vier turbo's is een monument van techniek. Met 1.850 pk en 1.850 Nm koppel is hij goed voor een 0-100 sprint van 2,2 seconden, maar de echte show zit in de acceleratie daarboven. De zeventrapsautomaat moet de kracht soepel overbrengen, maar het is de soundtrack die je niet vergeet. Dit is een motor die je hoort aankomen voordat je hem ziet, en die je voelt tot in je botten. Er is geen alternatief, dit is de enige motor en dat is precies goed.

Comfort is een woord dat niet in het woordenboek van de Bolide voorkomt. De stoelen zijn carbon kuipen, de ophanging is keihard en het geluidsniveau zal oorverdovend zijn. Dit is een auto die je niet dagelijks wilt gebruiken, maar dat is ook niet de bedoeling. Voor een ritje van een half uur op het circuit is het prima, maar voor een lange reis zou je gek moeten zijn. De Bolide is een gereedschap, geen lounge.

Het interieur is een mix van race en minimalisme. Er is geen infotainment, geen airco, geen opbergvakken. Wat je wel hebt is een stuurwiel met displays, een centrale console met een paar knoppen en carbon overal. Het is functioneel, maar het voelt niet premium in de traditionele zin. Het is meer alsof je in een raceauto zit die toevallig een Bugatti-logo heeft. De afwerking is perfect, maar het is niet bedoeld om te imponeren, het is bedoeld om te presteren.

Praktisch is dit de slechtste auto die je kunt kopen. Er is geen kofferbak, geen achterbank, en instappen vereist acrobatische kunsten vanwege de lage zithouding. Zicht naar achteren is vrijwel nihil, en parkeren is een nachtmerrie met een auto die breder is dan een vrachtwagen. Maar dat is niet het punt. De Bolide is gebouwd voor één ding: rondetijden. En op dat vlak zal hij waarschijnlijk alle records verpulveren.

De technologie in de Bolide is gericht op prestaties, niet op gemak. Er is een geavanceerd aerodynamisch pakket met actieve elementen, en de elektronische rijhulpsystemen zijn afgestemd op circuitgebruik. Het infotainment is minimaal, maar wie heeft er muziek nodig als je een W16 hebt? De echte technologie zit in de materialen en de motorkoeling, die ervoor zorgen dat de auto niet oververhit raakt tijdens een stint op de Nürburgring. Het is indrukwekkend, maar het is geen technologie voor de weg.

Het verbruik is niet opgegeven, maar laten we eerlijk zijn: als je je zorgen maakt over het verbruik van 1.850 pk, dan kun je deze auto niet betalen. De prijs is niet bekendgemaakt, maar verwacht een bedrag dat ver boven de 3 miljoen euro ligt. Onderhoud zal een fortuin kosten, en banden zijn na één circuitdag waarschijnlijk versleten. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, het is een statement van overdaad.