Bugatti W16 Mistral: een afscheid met 1.600 paarden en een dak eraf

De Bugatti W16 Mistral is een auto die je niet ziet, maar herkent. Het design is een evolutie van de Chiron, maar dan met de bovenkant eraf gehaald. De lijn over de flanken, de enorme C-vormige dagrijverlichting en de opvallende grille maken duidelijk dat dit geen gewone roadster is. Het is een statement, een stukje metaal dat schreeuwt: 'Ik heb geld, en ik weet niet wat ik ermee moet'.

De proporties zijn typisch Bugatti: breed, laag en gespierd. De Mistral is geen subtiele auto. Hij is 4,5 meter lang, maar oogt veel groter door de enorme wielkasten en de vloeiende lijnen. De details, zoals de luchtinlaten achter de portieren en de dunne LED-lichten, zijn strak vormgegeven. Het interieur ademt luxe, met veel leer, aluminium en carbon. Het is een plek waar je je meteen thuis voelt, als je een herenhuis met zeven badkamers gewend bent.

Op basis van de cijfers belooft de Mistral een ongekende rijervaring. Met 1.600 pk en 1.600 Nm koppel is de acceleratie waarschijnlijk ronduit angstaanjagend. De vierwielaandrijving zal ervoor zorgen dat het vermogen op de weg komt, maar met dit vermogen is dat nog een hele toer. De specificaties suggereren dat je de auto met respect moet benaderen, want 420 km/u is geen snelheid waar je zomaar even mee over de snelweg scheurt.

De besturing is waarschijnlijk scherp maar niet nerveus, zoals we van Bugatti gewend zijn. De vering is afgestemd op comfort, maar met een sportief randje. In de stad voelt de Mistral vermoedelijk log en breed aan, maar op een lege weg komt hij tot leven. Het is geen auto voor dagelijks gebruik, maar een machine die je alleen op het juiste moment en de juiste plek tot volle wasdom laat komen. Het dak eraf maakt het geheel nog intenser: de wind, het geluid van de W16, het is een zintuiglijke overdaad.

De W16-motor is het kloppende hart van de Mistral. Met 8,0 liter cilinderinhoud en vier turbos levert hij 1.600 pk en 1.600 Nm koppel. Dat is meer dan alle concurrenten uit dezelfde periode, al zijn er elektrische alternatieven zoals de Rimac Nevera die meer vermogen bieden. Toch is de W16 een technisch hoogstandje: zestien cilinders in een W-configuratie, een motor die zijn weerga niet kent. Het is het einde van een tijdperk, want na de Mistral stopt Bugatti met de W16.

De acceleratie naar 100 km/u zal in minder dan 2,5 seconden gaan, al is dat niet officieel bevestigd. De topsnelheid van 420 km/u is indrukwekkend, maar bij die snelheid moet je wel een zeer lange, rechte weg hebben. De versnellingsbak is een zeventraps automatische transmissie die bekend is van de Chiron, en die schakelt razendsnel. Het geluid van de W16 is een symfonie van brullen en fluisteren, afhankelijk van de stand van het gaspedaal. Het is een motor die je niet snel vergeet.

Comfort in een hypercar is relatief. De Mistral is geen Rolls-Royce, maar voor een auto met dit vermogen is hij waarschijnlijk verrassend comfortabel. De stoelen zijn ergonomisch gevormd en bieden voldoende steun, zelfs bij hoge snelheden. De vering is afgestemd op een redelijk comfortabel rijgedrag, al zul je oneffenheden in het wegdek wel voelen. Het is een auto die je voor een lange rit zou kunnen gebruiken, maar met 420 km/u topsnelheid is dat niet de bedoeling.

De geluidsisolatie is met een open dak natuurlijk een ander verhaal. Windgeruis is onvermijdelijk, maar Bugatti heeft waarschijnlijk veel aandacht besteed aan de aerodynamica om turbulentie te beperken. Bij lage snelheden is de auto stil en comfortabel, maar zodra je het gaspedaal intrapt, hoor je de W16 volop. Dat is geen minpunt, dat is een pluspunt. Het is een auto die je zintuigen prikkelt, en dat is precies wat je wilt in een roadster.

Het interieur van de Mistral is een mix van traditioneel vakmanschap en moderne technologie. Veel leer, aluminium en carbon, met een afwerking die onberispelijk is. Het dashboard is overzichtelijk, met een centrale infotainmentdisplay en een digitale instrumentencluster. De materialen voelen duur aan, en de details zoals de sierstiksels en het Bugatti-logo zijn subtiel verwerkt. Het is een interieur dat uitnodigt tot aanraken, maar niet tot spelen.

Ergonomisch gezien is de Mistral waarschijnlijk goed doordacht. De stoelen zijn verstelbaar, het stuurwiel is perfect geplaatst en alle bedieningselementen liggen binnen handbereik. Maar er zijn ook kritische noten: het infotainmentsysteem is gebaseerd op oudere technologie en voelt niet zo modern als in een Tesla of Mercedes. Fysieke knoppen zijn er gelukkig nog voor de belangrijkste functies, zoals de rijmodi en de klimaatregeling. Het is een interieur dat functioneel is, maar niet overdreven futuristisch.

Praktisch is een woord dat niet in het woordenboek van Bugatti voorkomt. De Mistral heeft geen kofferbak om over naar huis te schrijven, maar er is een ruimte achter de stoelen waar je een weekendtas in kwijt kunt. Instappen is een uitdaging: je moet laag duiken en over de drempel stappen. Maar eenmaal gezeten, heb je een uitstekend zicht over de motorkap. Parkeren is een nachtmerrie, want de auto is breed en laag, en je zit vlak boven de grond. Maar als je dit koopt, heb je waarschijnlijk iemand die dat voor je doet.

De achterbank is niet aanwezig, want het is een tweezitter. Dat is logisch, maar het betekent wel dat je geen passagiers kunt meenemen, behalve één. De zichtbaarheid naar achteren is beperkt door de grote motorkap en de kleine achterruit, maar met camera's en sensoren is dat waarschijnlijk wel opgelost. In de stad is de Mistral een logge auto, maar op de snelweg komt hij tot zijn recht. Het is geen auto voor dagelijks gebruik, maar een feestje voor speciale gelegenheden.

De technologie in de Mistral is niet zo revolutionair als in een elektrische hypercar, maar het is wel doordacht. Het infotainmentsysteem is hetzelfde als in de Chiron, wat betekent dat het niet de nieuwste functies heeft, maar wel werkt. Er is Apple CarPlay en Android Auto, en een navigatiesysteem dat je naar de dichtstbijzijnde Bugatti-dealer brengt. Rijassistentiesystemen zijn er nauwelijks, want dit is een auto die je zelf wilt besturen.

De aerodynamica is een technisch hoogstandje. De Mistral is ontworpen om bij hoge snelheden stabiel te blijven, met actieve spoilers en luchtinlaten die zich aanpassen aan de rijomstandigheden. De vierwielaandrijving is geavanceerd en verdeelt het vermogen optimaal over de wielen. Het is geen auto die je met een vinger bestuurt, maar de technologie helpt je om het maximale uit de auto te halen zonder dat je de controle verliest. Het is technologie die er is om te dienen, niet om te imponeren.

Het verbruik van de W16 Mistral is niet officieel opgegeven, maar met 8,0 liter en vier turbos kun je raden dat het een dorstige is. Op basis van de specificaties zou je kunnen zeggen dat hij rond de 20 liter per 100 kilometer verbruikt, maar bij volle acceleratie kan dat oplopen tot meer dan 50 liter. De CO2-uitstoot is evenredig hoog, wat betekent dat je in sommige landen extra belasting betaalt. Maar als je dit kunt betalen, maakt dat waarschijnlijk niet uit.

De prijs van de Mistral is astronomisch, maar niet officieel bekendgemaakt. Op basis van de concurrentie, zoals de Koenigsegg Gemera die rond de 1,7 miljoen euro kost, kun je verwachten dat de Mistral in dezelfde orde van grootte zit. Het is een auto die alleen voor een zeer selecte groep is weggelegd. De onderhoudskosten zijn ook niet mis: regelmatige servicebeurten bij de dealer, dure banden die niet lang meegaan, en verzekering die je portemonnee doet huilen. Maar voor de eigenaren is dat slechts een detail.