Buick Verano 2.0T: Amerikaanse underdog met een stiekeme turbo

De Buick Verano is geen auto die je op een parkeerterrein herkent tussen een rij Volkswagens. Hij is met 4,67 meter vrij lang voor een compacte sedan, maar de proporties zijn strak en de chromen grille verraadt zijn Amerikaanse afkomst. Het is een design dat vooral gericht is op ingetogenheid, met een subtiele coupé-achtige daklijn die hem een sportieve silhouet geeft. Hij oogt niet goedkoop, maar ook niet opvallend.

Ga je dichterbij staan, dan vallen de details op: de scherpe koplampen en de strakke lijnen die doen denken aan een ingedikte Opel Insignia. Dat is geen toeval, want de Verano is technisch verwant aan de Opel Astra. Het interieur ziet er op het eerste gezicht netjes uit, met zachte materialen op het dashboard. Maar het blijft een Amerikaanse auto van net voor 2017, dus verwacht geen designprijzen.

Met 254 pk en 353 Nm op de voorwielen is de Verano 2.0T een auto die respect afdwingt. De turbo komt vroeg op gang en trekt vlot door, maar je moet wel rekening houden met een flinke portie koppelsturing. In de eerste drie versnellingen voel je het stuurwiel trekken als je vol gas geeft. Het is geen gevaarlijke situatie, maar het houdt je wel scherp. De 6-traps automaat schakelt vloeiend, maar is niet razendsnel; wie de controle wil, kiest de handbak.

Het onderstel is afkomstig van de Opel Astra, en dat is te merken. De vering is strakker dan je van een Buick zou verwachten, maar comfortabel genoeg voor dagelijks gebruik. In bochten blijft de auto vlak en de besturing is precies genoeg, al mist hij het communicatieve karakter van een Golf GTI. De remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, met een 0-100 km/u-tijd van 6,4 seconden die je het gevoel geeft dat je sneller gaat dan de cijfers suggereren.

De Verano is leverbaar met drie benzinemotoren, maar de 2.0L Turbo is de enige die de moeite waard is. Met 254 pk en 353 Nm accelereert hij in 6,4 seconden naar 100 km/u, wat beter is dan 72% van de concurrentie uit die periode. De topsnelheid van 190 km/u is echter bescheiden; beter dan slechts 27% van vergelijkbare auto's. Dat komt door de Amerikaanse snelheidsbegrenzer, die de auto op 190 km/u afknijpt.

De 2.4L EcoTec met 182 pk is een stuk tammer en mist het koppel van de turbo. Hij is vooral bedoeld voor wie zuinig wil rijden, maar met een verbruik dat waarschijnlijk niet veel lager ligt, is dat een twijfelachtige keuze. De 6-traps automaat is vloeiend maar lui; de handgeschakelde 6-bak is korter en maakt de auto levendiger. Kortom: wie de Verano serieus neemt, kiest de 2.0T met handbak.

De stoelen zijn typisch Amerikaans: breed en zacht, maar met voldoende zijdelingse steun voor een sportieve rit. Ze zijn niet elektrisch verstelbaar in de basisuitvoering, maar dat is geen ramp. De geluidsisolatie is prima voor deze prijsklasse; op de snelweg hoor je vooral wat windgeruis rond de buitenspiegels. Het onderstel is strak maar niet oncomfortabel, en op lange ritten zit je goed.

In de stad is de Verano minder op zijn gemak. De motor is koppelrijk maar de automaat schakelt soms te laat terug, waardoor je meer moet remmen en gasgeven dan nodig. De vering is op hobbels wat stug, maar niet hinderlijk. De stoelverwarming werkt snel en de climate control is eenvoudig bedienbaar. Het is een auto die beter tot zijn recht komt op de snelweg dan in de file.

Het interieur van de Verano is een mix van degelijke materialen en een paar harde plastics op de lagere delen van het dashboard. De afwerking is netjes, maar niet op het niveau van een Audi A3 van dezelfde periode. Het stuurwiel is lekker dik en het instrumentenpaneel is duidelijk afleesbaar. Het infotainmentsysteem met 8-inch scherm reageert traag, maar is functioneel.

Er is een opvallend detail: de startknop zit links van het stuur, zoals bij een Porsche. Dat is een typische Amerikaanse quirk die je niet snel in een Europese auto ziet. De middenconsole is overzichtelijk, met fysieke knoppen voor de climate control, wat we toejuichen. De ruimte voorin is ruim, maar achterin is het krap voor een auto van deze lengte. Het interieur is dus niet bijzonder, maar wel functioneel.

De kofferbak van 405 liter is beter dan 40% van de concurrentie, wat betekent dat hij gemiddeld is. Hij is diep en breed genoeg voor twee grote koffers, maar de laadrand is hoog. De achterbank is niet neerklapbaar in de basisuitvoering, wat een groot minpunt is voor wie lange spullen wil vervoeren. Er is wel een ski-opening in de middenarmsteun, maar dat is een doekje voor het bloeden.

Het instappen voorin is makkelijk, maar achterin moet je bukken vanwege de aflopende daklijn. Het zicht naar achteren is beperkt door de hoge schouderlijn, maar de dodehoekwaarschuwing is standaard op de hogere uitvoeringen. Parkeren is met 4,67 meter lengte niet ideaal in de stad, maar de parkeersensoren helpen. Het is een auto die beter past bij opritten dan bij parkeergarages.

De Verano heeft in 2012 een flinke dosis technologie gekregen, maar in 2017 was het alweer verouderd. Het IntelliLink-systeem ondersteunt Apple CarPlay en Android Auto, maar werkt traag en is niet altijd even intuïtief. De rijassistentie is beperkt tot een dodehoekwaarschuwing en een achteruitrijcamera; adaptieve cruisecontrol ontbreekt. Dat was in deze periode niet ongebruikelijk voor een Amerikaanse auto, maar Europese concurrenten hadden meer.

De head-up display is een zeldzaamheid in deze klasse en werkt goed, met duidelijke projectie op de voorruit. Het geluidssysteem van Bose is krachtig en helder, maar het infotainmentsysteem kan niet tippen aan de systemen van BMW of Audi uit die tijd. De knoppen op het stuur zijn logisch, maar de menu-structuur is wennen. Het is geen slechte technologie, maar het voelt alsof Buick een generatie achterloopt.

Officiële verbruikscijfers zijn niet beschikbaar in de input, maar met 254 pk en 1.500 kg gewicht mag je rekenen op een praktijkverbruik van zo'n 1 op 9 tot 1 op 11. Dat is fors voor een compacte sedan, en de CO2-uitstoot zal ook niet mals zijn. De 2.4L EcoTec is zuiniger, maar met 182 pk is hij minder interessant.

De prijs van een gebruikte Verano is aantrekkelijk; je krijgt veel auto voor je geld. Onderhoud is niet duur, maar onderdelen kunnen lastig te krijgen zijn in Europa, omdat Buick hier niet officieel werd verkocht. De betrouwbaarheid is gemiddeld; de 2.0T-motor is robuust, maar de automaat kan na veel kilometers problemen geven. Wie een Verano koopt, moet dus een specialist zoeken die bekend is met Amerikaanse auto's.