Cadillac CT5: Amerikaanse charme met een Europees jasje, maar is dat genoeg?

De Cadillac CT5 is een auto die je niet snel over het hoofd ziet, al is het vooral vanwege zijn afmetingen. Met 4,92 meter is hij langer dan de meeste Europese concurrenten, en dat zie je. De vorm is typisch Amerikaans: een lange motorkap, een gestroomlijnde daklijn die doet denken aan een fastback, en een achterkant die hoog genoeg is om een beetje stoer over te komen. Het is geen verlegen design, maar het heeft wel een zekere zelfverzekerdheid die bij het merk past.

De eerste indruk van binnen is wisselend. Het dashboard is overzichtelijk en de materialen voelen degelijk aan, maar 'premium' is een woord dat hier wat te veel eer krijgt. Er is veel plastic, en sommige knoppen voelen aan alsof ze uit een goedkopere General Motors-collega komen. Het is geen schande, maar voor een auto die zich moet meten met de Audi A5 en BMW 4-serie Gran Coupé, is het een flinke stap terug in perceptie van kwaliteit.

Op basis van de cijfers is de CT5 een auto die waarschijnlijk beter rijdt dan je op het eerste gezicht zou denken. Met een leeggewicht van 1.660 kg is hij geen lichtgewicht, maar de 237 pk en 350 Nm moeten genoeg zijn om vlot mee te komen in het dagelijks verkeer. De achterwielaandrijving is een pluspunt voor wie van een neutrale, stuurbare auto houdt, maar het is geen sportieve setup zoals je die in een Supra of S5 vindt.

De vering is vermoedelijk afgestemd op comfort, wat goed past bij de Amerikaanse traditie. In de stad zal hij waarschijnlijk soepel over hobbels rollen, maar op de Duitse Autobahn of een bochtige N-weg zal hij waarschijnlijk wat minder strak aanvoelen dan de concurrentie. De besturing is waarschijnlijk licht en niet overdreven communicatief, maar dat is ook niet waar je deze auto voor koopt. Het is een cruiser, geen scalpel.

De remmen voelen op papier adequaat, maar bij een auto van dit gewicht is het de vraag hoe ze zich houden bij herhaaldelijk hard remmen. De 10-traps automatische versnellingsbak (10AT) is een interessant detail; die heeft in andere GM-producten de neiging om soms wat te zoeken naar de juiste versnelling, maar zal in de cruisemodus waarschijnlijk soepel schakelen.

De instapmotor is een 2.0-liter viercilinder turbobenzine met 237 pk en 350 Nm. Dat is geen schande, maar het is wel een motor die je vaker tegenkomt in een Chevrolet dan in een Cadillac. Hij zal de auto vlot genoeg voortstuwen, maar het geluid is waarschijnlijk niet inspirerend en de karakteristiek is meer gericht op efficiëntie dan op emotie. In een auto met dit formaat en gewicht voelt het als een brave, maar ietwat zielloze keuze.

De echte CT5-ervaring zit hem in de 3.0-liter V6 met 335 pk. Die geeft de auto het karakter dat hij verdient, en past beter bij het 'grand tourer'-gevoel dat Cadillac lijkt na te streven. De 10AT is in beide gevallen de enige keuze, wat prima is, maar een handbak was een leuke knipoog geweest voor de liefhebber. Het verbruik van de 2.0-liter is niet meegegeven, maar met dit gewicht en deze afmetingen zal het geen kleinverbruiker zijn, zeker niet als je het vermogen aanspreekt.

Comfort is waar de CT5 waarschijnlijk zijn punten scoort. De stoelen zijn typisch Amerikaans: breed, zacht en met weinig zijdelingse steun. Voor lange reizen is dat heerlijk, voor een bochtige bergpas wat minder. De geluidsisolatie is vermoedelijk goed, gezien de Amerikaanse traditie van rustige cruisers. Wind- en bandengeluid zullen waarschijnlijk goed gedempt zijn.

De vering is, zoals gezegd, waarschijnlijk gericht op comfort. In combinatie met de lange wielbasis (die niet is meegegeven, maar die je wel voelt) zal hij op de snelweg een rustig en stabiel gevoel geven. In de stad is hij vanwege zijn lengte en breedte (1.882 mm) wat minder handzaam, maar dat is een kwestie van wennen. Het is geen auto voor de binnenstad, maar voor de lange afstand is hij ongetwijfeld prima.

Het interieur van de CT5 is een gemengd verhaal. Het ontwerp is vrij klassiek, met een groot infotainmentscherm dat wat onhandig hoog op het dashboard is geplaatst. De bediening is een mix van fysieke knoppen en aanraakscherm, wat beter is dan alles in het scherm stoppen, maar de uitvoering oogt niet bijzonder verfijnd. Sommige materialen voelen stevig aan, maar er zijn ook harde plastics die je in een auto van dit kaliber niet verwacht.

De ergonomie is redelijk, maar de Amerikaanse oorsprong is soms voelbaar. Zo zijn de knoppen voor de ramen en spiegels misschien net iets anders geplaatst dan je gewend bent. Het is geen ramp, maar het toont aan dat dit geen auto is die is ontwikkeld met de Europese gebruiker in het achterhoofd. De ruimte voorin is prima, maar achterin is het daklijn die de hoofdruimte beperkt, zeker voor langere passagiers.

Hier wreekt de CT5 zich genadeloos. De kofferbak van 337 liter is ronduit teleurstellend voor een auto van dit formaat. Ter vergelijking: de meeste concurrenten zitten boven de 400 liter. Dit is het directe gevolg van de fastback-styling, die er misschien mooi uitziet maar wel ten koste gaat van bruikbaarheid. Het is een van de grootste minpunten van deze auto.

De achterbank is redelijk ruim voor twee personen, maar de middelste zitplaats is meer een noodoplossing. Het instappen is dankzij de lage daklijn niet ideaal, maar ook niet onoverkomelijk. Het zicht rondom is matig, vooral schuin achter, vanwege de dikke C-stijlen. Parkeren zal met 4,92 meter lengte en een beperkt zicht geen pretje zijn, maar parkeersensoren en een camera zijn waarschijnlijk standaard.

Cadillac heeft de afgelopen jaren flink geïnvesteerd in zijn infotainmentsysteem, en de CT5 profiteert daarvan. Het systeem is redelijk snel en overzichtelijk, maar het is niet zo geavanceerd als de nieuwste systemen van Audi of BMW. De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar op basis van de ervaring met andere GM-modellen zijn ze waarschijnlijk niet de meest verfijnde in hun klasse. Ze werken, maar soms met wat schokkerige correcties.

De connected functies zijn aanwezig, maar in Europa vaak beperkter dan in de VS. Het is een gemiste kans dat Cadillac er niet in slaagt om de technologische voorsprong die ze in Amerika hebben, ook hier over te brengen. De knoppen en schakelaars werken prima, maar het geheel mist de samenhang en het gebruiksgemak van de Duitse top.

Het officiële verbruik en de CO2-uitstoot zijn niet vermeld, en dat is veelzeggend. Een zware, Amerikaanse benzineauto met een 2.0-liter turbomotor is geen zuinige keuze. In de praktijk zal hij waarschijnlijk rond de 1 op 10 of slechter zitten, afhankelijk van je rijstijl. Dat is geen schande voor een auto van dit formaat, maar het is ook geen reden om hem te kopen.

De prijs is niet vermeld, maar gezien de concurrentie (Audi S5, Toyota GR Supra) zal hij niet goedkoop zijn. En daar zit het probleem: voor hetzelfde geld krijg je een beter gebouwde, praktischere en zuinigere auto. De CT5 is een nicheproduct voor liefhebbers van Amerikaans design en comfort, maar die moeten wel diep in de buidel tasten.