CTS-V Coupé: Amerikaanse spierkracht met een snufje precisie

De CTS-V Coupé is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met een lengte van 4,79 meter, een breedte van 1,88 meter en een hoogte van slechts 1,42 meter ligt hij laag en breed op de weg. De proporties zijn typisch Amerikaans: een lange motorkap, een korte achterkant en een agressieve, hoekige vormgeving die geen enkele subtiliteit kent. Het is een design dat je óf geweldig vindt, óf ronduit lelijk, maar het laat je in ieder geval niet koud.

De eerste indruk van het interieur is beter dan je van een Amerikaans merk uit die periode zou verwachten. De materialen zijn degelijk en de afwerking is prima, maar het geheel voelt nog steeds een stuk minder speciaal aan dan wat je in een Duitse concurrent uit die tijd vindt. Het is een vreemde mix van hoogwaardige elementen en wat goedkoper ogend plastic op de minder zichtbare plekken. Toch straalt de auto een zekere brutaliteit uit die bij het karakter past.

Op basis van de specificaties belooft dit een sensationele rijervaring te worden. Met 564 pk op de achterwielen en een leeggewicht van 1.930 kg heeft de CTS-V een vermogen-gewichtsverhouding van ongeveer 292 pk per ton. Dat is fors, en de cijfers suggereren dat je met een flinke dosis respect achter het stuur moet kruipen. Het koppel van 747 Nm is beschikbaar vanaf een laag toerental, wat betekent dat de auto in elke versnelling als een bezetene naar voren schiet.

Het onderstel is, zeker voor een Amerikaanse auto, strak afgesteld. De Magnetic Ride Control-dempers waren in deze tijd een van de beste systemen op de markt, en ze wisselen razendsnel tussen comfortabel en strak. In de bochten voelt de auto dankzij het beperkte gewicht en de brede banden vermoedelijk verrassend neutraal aan, maar je moet altijd alert blijven op de immense krachten die de achterwielen moeten verwerken. Het is een auto die je respect afdwingt, maar ook beloont met een enorme mate van grip en snelheid.

De remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, wat gezien het gewicht en de snelheid geen luxe is. Op de snelweg is de auto stabiel en rustig, maar het is vooral op het circuit of een lege landweg waar de CTS-V zijn ware aard toont. Het is geen verfijnde Duitse autobahn-cruiser, maar een rauw, Amerikaans prestatiemonster.

De 6.2-liter V8 met supercharger is het kloppende hart van deze Cadillac. Met 564 pk en 747 Nm is hij goed voor 98% van de concurrentie uit die periode, en dat voel je. De acceleratie van 0 naar 100 km/u in 3,9 seconden is razendsnel, ook naar moderne maatstaven. De topsnelheid van 303 km/u is ronduit absurd voor een auto met deze afmetingen en gewicht.

Er zijn twee versnellingsbakken leverbaar: een handgeschakelde zesbak en een zestrapsautomaat. De automaat is, zoals bij veel Amerikaanse auto's uit die tijd, niet de snelste of meest verfijnde, maar hij is wel robuust en schakelt vlot genoeg voor dagelijks gebruik. De handgeschakelde versie is voor de purist, maar het zware koppel en de lange pookwegen maken het geen perfecte sportbak. Het is een motor die je vooral waardeert om zijn immense trekkracht en karakteristieke V8-geluid, niet om zijn verfijning.

Met een gecombineerd verbruik van 16,8 l/100 km voor de automaat en 14,7 l/100 km voor de handbak, is de dorst van deze V8 een van de grootste nadelen. Het is een auto die je niet koopt als je zuinig wilt rijden, maar dat wist je waarschijnlijk al bij voorbaat.

De stoelen zijn stevig maar comfortabel, met voldoende zijdelingse steun voor de meeste rijders. Ze zijn elektrisch verstelbaar en verwarmbaar, wat het dagelijks gebruik aangenamer maakt. De rijpositie is laag en sportief, maar dankzij de goede verstelmogelijkheden is er voor de meeste lengtes wel een prima houding te vinden.

De vering is, zoals eerder genoemd, in de comfortstand verrassend vergevingsgezind voor een auto met deze prestaties. Op lange ritten is de CTS-V daardoor vermoeiender dan een Duitse concurrent, maar lang niet zo oncomfortabel als je zou vrezen. Het geluidsniveau is een ander verhaal: de V8 is altijd aanwezig, vooral onder acceleratie. Dat is voor de liefhebber muziek in de oren, maar voor de passagier die een rustig gesprek wil voeren, is het minder ideaal.

De coupé is in de stad door de brede carrosserie en het beperkte zicht naar achteren niet het meest praktische voertuig. Parkeren vereist gevoel of een parkeersensor, want het zicht rondom is niet geweldig. Het is een auto die gebouwd is voor snelheid, niet voor het boodschappen doen.

Het interieur van de CTS-V Coupé is een beetje een tweeslachtige zaak. De basis is afkomstig van de reguliere CTS en dat merk je. Het dashboard is overzichtelijk en de bediening is logisch, maar er zijn wat goedkope materialen gebruikt op plekken waar je ze niet verwacht in een auto van dit kaliber. De met carbon en leder beklede delen zien er goed uit, maar het geheel mist de samenhang en verfijning van een Duitse rivaal.

Ergonomisch is het interieur goed doordacht. De belangrijkste bedieningselementen zitten op logische plekken en het instrumentarium is goed afleesbaar. Het infotainmentsysteem met het CUE-systeem was in die tijd niet het meest intuïtieve systeem op de markt, maar het werkt redelijk. De fysieke knoppen voor de airco en audio zijn een verademing vergeleken met de moderne aanraakschermen.

Een opvallend detail is de enorme middenconsole die veel ruimte inneemt, maar niet veel opbergruimte biedt. Het is een van de eigenaardigheden van dit Amerikaanse ontwerp. De achterbank is, zoals bij de meeste coupés, meer een suggestie dan een echte zitplek voor volwassenen.

Met een kofferruimte van 297 liter doe je geen grote boodschappen. Het is genoeg voor een weekendtas of een paar golfclubs, maar meer ook niet. De achterbank is krap en het instappen achterin vereist een flinke dosis lenigheid. Het is een echte 2+2, en die '+2' is vooral voor kinderen of als opbergruimte voor een jas.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt. De dikke C-stijlen en de hoge achterkant maken het manoeuvreren in de stad lastig. Parkeersensoren zijn dan ook geen overbodige luxe. Het instappen voorin is verrassend gemakkelijk, ondanks de lage daklijn. De deuren zijn groot en openen wijd.

Als dagelijks vervoer is deze Cadillac niet ideaal, maar als tweede auto voor het weekend is hij prima te gebruiken. Je moet alleen altijd rekening houden met de beperkte ruimte en het dorstige karakter.

De Magnetic Ride Control-dempers zijn het technische hoogtepunt van deze auto. Het systeem leest de weg en past de demping in real-time aan, wat zorgt voor een opmerkelijk goed evenwicht tussen comfort en sportiviteit. Het is een technologie die Cadillac in die tijd uitstekend beheerste en die nog steeds indrukwekkend is.

Het CUE-infotainmentsysteem (Cadillac User Experience) is minder geslaagd. Het is traag, de menu's zijn onlogisch en de capacitieve knoppen onder het scherm zijn lastig te bedienen tijdens het rijden. Het is een systeem dat beter werkt in theorie dan in de praktijk. Gelukkig zijn er nog voldoende fysieke knoppen voor de belangrijkste functies.

Qua rijhulpsystemen is het aanbod beperkt, maar dat is niet ongebruikelijk voor een auto uit 2012-2015. Je krijgt cruise control, een achteruitrijcamera en parkeersensoren, maar geen adaptieve cruise control of lane keeping assist. Het is een auto die vooral draait om de rijervaring, niet om de elektronische snufjes.

Laten we niet om de hete brij heen draaien: deze auto is een benzineverslindend monster. Met een gecombineerd verbruik van 16,8 l/100 km voor de automaat, zit je in de praktijk waarschijnlijk dichter bij de 20 liter. Dat is slechter dan 99% van de concurrentie uit die periode, en dat is een prestatie op zich. De CO2-uitstoot is navenant hoog, wat resulteert in een forse wegenbelasting en bijtelling (voor zover dat nog relevant is).

De prijs van een gebruikte CTS-V Coupé is relatief aantrekkelijk in vergelijking met zijn Duitse rivalen. Je krijgt veel auto voor je geld, maar je moet wel rekening houden met hoge onderhoudskosten. Een V8 met supercharger is mechanisch robuust, maar als er iets kapot gaat, zijn de kosten niet mals. Banden slijten snel door het gewicht en de krachten, en het verbruik zorgt voor hoge brandstofkosten.

Het is een auto voor de liefhebber die niet naar de totale kosten kijkt, maar naar de glimlach die hij oplevert. En die glimlach is met deze auto gegarandeerd, zolang je een benzinepomp in de buurt hebt.