Cadillac CTS Coupé: Amerikaans theater, maar wel met een rekening

De CTS Coupé is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn scherpe lijnen, hoog oplopende gordellijn en die typische Cadillac-grille ziet hij eruit alsof hij uit een sciencefictionfilm is weggelopen. De proporties zijn gedurfd: 4.788 mm lang maar slechts 1.422 mm hoog, waardoor hij laag en breed overkomt. Het is geen subtiel design, maar dat wil Cadillac ook niet zijn. Dit is Amerikaans theater op wielen, en daar moet je van houden.

Op basis van de cijfers belooft de CTS Coupé een boeiende rijervaring. Met 322 pk en 373 Nm, gekoppeld aan een handgeschakelde zesbak (in de RWD-versie) en een gewicht van 1.768 kg, voelt hij vermoedelijk snel maar niet lichtvoetig aan. De achterwielaandrijving zorgt voor een klassieke, speelse balans, maar het hoge gewicht zal zich laten voelen in snelle bochten. Het onderstel is afkomstig van de CTS sedan, wat betekent dat het stevig maar niet oncomfortabel is. Op de snelweg zal hij stabiel liggen, maar in de stad merk je dat dit een grote auto is.

De 3.6-liter V6 is de enige motor in dit model, maar hij heeft wel karakter. Met 322 pk en 373 Nm levert hij meer vermogen dan 87% van zijn concurrenten, en dat voel je vermoedelijk bij het optrekken. De 0-100 km/u sprint duurt 7,3 seconden, wat niet indrukwekkend is voor een auto met dit vermogen — het gewicht speelt hier parten. De topsnelheid van 233 km/u is ruim voldoende. De zesversnellingsbak is naar verluidt prettig te bedienen, maar de V6 moet flink toeren maken om zijn beste beentje voor te zetten. Het verbruik van 11,2 l/100 km is fors, zeker voor een coupé uit deze periode.

De stoelen zijn breed en zacht, zoals je van een Amerikaan mag verwachten. Ze bieden voldoende steun voor lange ritten, maar in snelle bochten zul je je vasthouden aan het stuur. De vering is afgestemd op comfort, maar het hoge gewicht zorgt ervoor dat oneffenheden soms fors worden doorgeschud. De geluidsisolatie is redelijk, maar het V6-geluid is nadrukkelijk aanwezig — dat kan een pluspunt zijn als je van motorgeluiden houdt. Op de snelweg is hij vermoedelijk rustig, maar in de stad is hij te groot en te dorstig voor dagelijks gebruik.

Het interieur is typisch Amerikaans: veel leer, hout en chroom, maar ook wat harde plastics op plekken waar je ze niet verwacht. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van een Duitse concurrent. De ergonomie is redelijk, al zijn sommige knoppen onlogisch geplaatst. Het infotainmentsysteem is verouderd en reageert traag, maar het heeft wel alle basisfuncties. Het meest opvallende detail is de enorme middenconsole die de bestuurder en passagier scheidt — dat is wennen.

Hier wreekt de coupé zich. De kofferruimte bedraagt slechts 297 liter, wat minder is dan de meeste hatchbacks. De achterbank is krap en alleen geschikt voor kinderen of als opbergruimte. Het instappen vergt een diepe buiging, want de daklijn ligt laag. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen, en parkeren wordt een uitdaging door de lange motorkap. Dit is geen auto voor het dagelijks leven, maar voor de zondagse tocht.

De CTS Coupé werd gebouwd in een tijd dat Cadillac zijn technologie nog niet op Europees niveau had. Het infotainmentsysteem is traag en de navigatie is omslachtig. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol waren niet beschikbaar, en dat is jammer voor een auto uit 2011. De technologie is dus vooral functioneel, niet vooruitstrevend. Je koopt deze auto niet voor de gadgets, maar voor het rijplezier.

Het officiële verbruik van 11,2 l/100 km is een natte droom voor de oliemaatschappij. In de praktijk zul je met een sportieve rijstijl al snel boven de 13 liter uitkomen. Dat betekent hoge brandstofkosten en een CO2-uitstoot die belachelijk hoog is. Daarnaast is de CTS Coupé een zeldzame auto in Europa, dus onderdelen en onderhoud zijn duur. De afschrijving is ook fors, want dit is geen auto die zijn waarde goed vasthoudt. Een dure hobby, maar wel een met karakter.