Cadillac ELR: een Amerikaanse mislukking die bijna niemand kocht – maar waarom eigenlijk niet?

De Cadillac ELR is een auto die je niet snel vergeet, al was het maar omdat je hem bijna nooit ziet. Met slechts een paar jaar productie en een verkoopaantal dat je op één hand kunt tellen, is dit een van de zeldzaamste auto's op de Nederlandse wegen. De scherpe, hoekige lijnen zijn typisch Cadillac van die periode: veel chroom, een grote grille en een coupé-achtige daklijn die de auto langer doet lijken dan zijn 4,72 meter.

De eerste indruk is gemengd. Aan de ene kant ziet de ELR er duur en exclusief uit, met LED-verlichting die zelfs nu nog modern oogt. Aan de andere kant zijn de proporties een beetje vreemd: de auto is breed (1,85 meter) maar laag (1,42 meter), wat hem een gedrongen, ietwat ongemakkelijke houding geeft. Het is geen auto die je direct mooi vindt, maar wel eentje die je blijft bekijken. Binnenin is het een feest van leer, hout en verchroomde accenten – typisch Amerikaans, maar niet per se smaakvol.

Het interieur voelt in eerste instantie weelderig aan, met zachte materialen en een instrumentarium dat volledig digitaal is. Maar zodra je gaat zitten, merk je dat de ruimte tegenvalt. Het dak helt sterk af en de zitpositie is laag, waardoor je je een beetje in een bunker voelt. Het is een auto die je moet willen, niet eentje die je met open armen ontvangt.

Op basis van de cijfers – 207 pk, 400 Nm en een gewicht van 1.837 kg – verwacht je geen sportwagen, maar de ELR verrast wel. Het koppel van de elektromotor is direct aanwezig en de acceleratie van 6,8 seconden naar 100 km/u is respectabel, beter dan 74% van de concurrentie. Toch voelt de auto zwaar aan, en dat is ook zo: met bijna 1,8 ton is hij geen lichtgewicht. Het onderstel is afgesteld op comfort, niet op sportiviteit, en dat merk je in bochten waar de carrosserie overhelt.

De besturing is licht en wat vaag, typisch voor een Amerikaanse luxecoupé uit die tijd. Op de snelweg is de ELR een rustige reisgenoot, maar in de stad voelt hij log aan door zijn formaat en beperkte zichtbaarheid. De remmen zijn krachtig maar vereisen een gevoelige voet vanwege de regeneratieve energie die terugvloeit naar de accu. Het is geen auto die je uitdaagt om hard te rijden, maar eerder eentje die je leert om rustig aan te doen en van de stilte te genieten.

De voorwielaandrijving is een opvallende keuze voor een auto met dit vermogen. In combinatie met het hoge koppel kan dat bij nat weer voor onderstuur zorgen, vooral als je te enthousiast het gas indrukt. Het is geen auto die je op een circuit wilt zien, maar op een lange reis over de Duitse Autobahn zal hij prima meekomen, tot die 209 km/u topsnelheid.

De ELR is een plug-in hybride met een 1,4-liter benzinemotor die samenwerkt met een elektromotor. Het systeemvermogen bedraagt 207 pk, maar het koppel van 400 Nm is indrukwekkend – beter dan 71% van de concurrentie. De transmissie is een CVT, die in deze auto vooral is afgestemd op efficiëntie en soepelheid, niet op sportiviteit. Het resultaat is een auto die vlot optrekt maar nooit agressief aanvoelt.

Op papier is de acceleratie van 6,8 seconden naar 100 km/u goed voor 74% van de concurrentie, maar in de praktijk zal de CVT waarschijnlijk een wat eentonig geluid produceren bij vol gas, zoals bij meer hybrides het geval is. De topsnelheid van 209 km/u is voldoende voor dagelijks gebruik, maar niet bijzonder. Het officiële verbruik van 7,1 l/100 km is teleurstellend voor een hybride – beter dan slechts 29% van de concurrentie. Dat is vooral te wijten aan het hoge gewicht en de relatief kleine elektrische actieradius.

De enige motorversie is deze 1.4L CVT, dus je hebt geen keuze. Dat is op zich prima, want het alternatief zou alleen maar verwarring geven. Maar het betekent ook dat je vastzit aan een aandrijflijn die in 2014 al niet meer state-of-the-art was. De Opel Ampera-e, een directe concurrent, biedt meer elektrische actieradius en een beter verbruik, al is die dan weer minder luxueus.

De stoelen van de ELR zijn typisch Amerikaans: groot, zacht en met veel elektrische verstelling. Ze bieden voldoende ondersteuning voor lange ritten, maar zijn niet sportief. De vering is comfortabel afgesteld en slikt hobbels redelijk goed weg, al is het onderstel door het hoge gewicht soms wat onrustig op oneffen wegen. De geluidsisolatie is uitstekend – je hoort weinig wind- of bandengeluid, wat bijdraagt aan een serene sfeer in de cabine.

Voor een auto die is ontworpen als luxe coupé is het comfortniveau hoog. De CVT zorgt voor een soepele aandrijving zonder schokken, en in de elektrische modus is de auto fluisterstil. Maar de lage daklijn en de hoge gordel maken dat je je soms opgesloten voelt, vooral als je achterin zit. De achterbank is eigenlijk alleen geschikt voor kinderen of voorwerpen – volwassenen zullen hun hoofd stoten tegen de aflopende daklijn.

In de stad is de ELR minder prettig vanwege de beperkte zichtbaarheid en het formaat, maar op de snelweg komt hij tot zijn recht. De stoelen zijn dan comfortabel, de cruise control werkt goed en de stilte is bijna onwerkelijk. Het is een auto die gemaakt is voor lange afstanden, maar dan wel met maximaal twee personen aan boord.

Het interieur van de Cadillac ELR is een mix van high-tech en traditionele Amerikaanse luxe. Het dashboard is bekleed met leer en hout, en er zijn talloze verchroomde accenten die de aandacht trekken. Het volledig digitale instrumentarium is duidelijk afgelezen en biedt verschillende weergavemodi. Toch zijn er ook minder geslaagde details, zoals het infotainmentsysteem met een touchscreen dat traag reageert en een onlogische menustructuur heeft – iets waar Cadillac in die periode bekend om stond.

De ergonomie is wisselend. De meeste knoppen zijn logisch geplaatst, maar sommige functies, zoals het bedienen van het klimaat, vereisen te veel aandacht van de weg. De materialen zijn overwegend van goede kwaliteit, al zijn er hier en daar harde plastics te vinden die niet passen bij het prijskaartje. De afwerking is degelijk, maar niet perfect – je merkt dat dit een nicheproduct is dat in kleine aantallen is gebouwd.

Een opvallend detail is de zwevende middenconsole die een opbergruimte eronder creëert. Handig, maar niet revolutionair. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en verwarmd, en er is een verwarmd stuurwiel – lekker voor koude ochtenden. Maar het interieur voelt vooral donker en besloten aan, mede dankzij het kleine glasoppervlak. Het is geen plek waar je vrolijk van wordt, maar wel een plek die je het gevoel geeft dat je in een exclusieve machine zit.

De kofferbak van de Cadillac ELR is met 255 liter ronduit teleurstellend voor een auto van dit formaat. Beter dan slechts 9% van de concurrentie – dat is minder dan een kleine stadsauto. De reden is de accu die onder de achterbank ligt en de laadruimte beperkt. De achterbank is wel neerklapbaar, maar dan nog is de opening klein en de laaddrempel hoog. Een set golfclubs past er net in, maar boodschappen doen voor een week wordt een puzzel.

Het instappen is laag en vergt wat lenigheid, vooral achterin. Eenmaal binnen is de hoofdruimte beperkt door het aflopende dak. De zichtbaarheid naar achteren is slecht vanwege de kleine achterruit en dikke C-stijlen; parkeren is dan ook een uitdaging, ondanks de parkeersensoren. Een achteruitrijcamera was optioneel, wat in 2014 al achterhaald was voor een auto in dit segment.

Als dagelijkse auto is de ELR niet praktisch. De actieradius in elektrische modus is beperkt, de kofferbak is te klein en de achterbank is niet bruikbaar voor volwassenen. Maar als tweede auto voor een stel zonder kinderen, die vooral korte ritten maken en af en toe een lange reis, kan het net voldoende zijn. Mits je bereid bent om concessies te doen aan ruimte en gemak.

De ELR was bij introductie een technologisch paradepaardje van General Motors. Het systeem is gebaseerd op de Volt-technologie, maar dan verder verfijnd. De auto heeft verschillende rijmodi, waaronder een sportmodus die de respons van het gaspedaal verandert. Het digitale instrumentarium is compleet en aanpasbaar, en het infotainmentsysteem heeft een 8-inch touchscreen. Maar de software is traag en de interface is niet intuïtief – iets wat veel eigenaren destijds beklaagden.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruise control, lane keeping assist en dodehoekdetectie waren niet standaard, en sommige waren niet eens leverbaar. Dat is opvallend voor een auto die zo duur was. De ELR heeft wel een head-up display, maar dat is klein en toont weinig informatie. Het geluidssysteem van Bose is uitstekend, maar dat is dan ook het enige hoogtepunt op technologisch gebied.

De connected diensten waren in die tijd beperkt tot een app waarmee je de auto op afstand kon bedienen, zoals het starten van de airconditioning. Dat werkt prima, maar het is niets bijzonders meer. Kortom, de technologie in de ELR is gedateerd en niet opgewassen tegen de concurrentie uit Europa en Japan. Het is een gemiste kans, want het onderliggende hybride systeem is technisch interessant, maar de presentatie ervan laat te wensen over.

Het officiële verbruik van 7,1 l/100 km is hoog voor een hybride. Beter dan slechts 29% van de concurrentie – dat is minder dan een moderne middenklasser met een verbrandingsmotor. De CO2-uitstoot is dienovereenkomstig, en dat betekent dat je in Nederland veel wegenbelasting betaalt. De elektrische actieradius is beperkt, dus in de praktijk zul je vaak op de benzinemotor rijden, wat het verbruik nog verder opdrijft.

De prijs van de ELR was bij introductie fors – duurder dan een Tesla Model S in sommige markten. Dat maakt de prijs-kwaliteitverhouding slecht, zelfs nu de auto flink is afgeschreven. Onderdelen zijn duur en moeilijk te krijgen omdat de auto zo zeldzaam is. Een dealer die verstand heeft van dit model is lastig te vinden, en dat kan leiden tot hoge onderhoudskosten. De banden zijn ook niet goedkoop vanwege het gewicht en de prestaties.

Als je overweegt om een ELR te kopen, moet je je realiseren dat je een auto koopt met een beperkte levensduur van de accu en een complexe aandrijflijn die moeilijk te repareren is. De afschrijving is al grotendeels geweest, maar de totale eigendomskosten kunnen hoog uitvallen. Het is geen auto die je koopt om geld te besparen, maar eentje die je koopt uit liefhebberij – en dan nog moet je goed nadenken of je de risico's wilt nemen.