Cadillac XTS: Amerikaanse limousine met een Jekyll-and-Hyde karakter

Met zijn 5,10 meter lengte en 1,85 meter breedte is de Cadillac XTS een verschijning. Hij staat laag en breed op de weg, met een grille die je niet snel over het hoofd ziet. De scherpe lijnen en LED-verlichting geven hem een moderne uitstraling, al is het design duidelijk uit een tijdperk waarin Cadillac nog volop experimenteerde met 'Art & Science'. Het resultaat is een auto die eruitziet alsof hij bij een Amerikaanse ambassade hoort, niet bij een Europees circuit.

Bij het openen van het portier valt de eerste indruk van het interieur mee: veel leder, hout en chroom. Maar dan zie je de knoppen. Overal knoppen. Het dashboard is een kerkhof van kleine, identieke toetsen die je geduld op de proef stellen. Het geheel voelt degelijk aan, maar het mist de minimalistische elegantie van een Mercedes of BMW. Toch heeft het iets: dit is een auto die niet meedoet aan de Europese trends, en dat is op zich al een statement.

Op basis van de specificaties belooft de XTS met 410 pk en 500 Nm een serieuze punch. Met een leeggewicht van 1.905 kg is hij echter geen lichtgewicht, en dat zal je vermoedelijk merken in de bochten. De AWD-uitvoering biedt grip, maar het onderstel is duidelijk gericht op comfort, niet op sportiviteit. De besturing is waarschijnlijk licht en wat vaag, typisch Amerikaans, waardoor je in de stad makkelijk manoeuvreert maar op de snelweg soms het gevoel mist dat je het voorwiel echt voelt.

De vering is zacht, wat hobbels en oneffenheden goed absorbeert, maar in snelle bochten zal de carrosserie waarschijnlijk flink overhellen. Remmen zijn krachtig genoeg, maar het gewicht vraagt om een vroege en stevige ingreep. Op de snelweg is de XTS op zijn best: lang rechtuit cruisen met een motor die moeiteloos zijn kracht levert. Dit is een auto voor de lange reis, niet voor een bergpas.

De XTS is er in drie benzinevarianten, allemaal met een 3,6-liter V6. De instapversie levert 308 pk, maar de echte interessante is de 410 pk-versie met 500 Nm koppel. Die cijfers zetten hem in het gezelschap van de Mercedes E-Class C207 (408 pk) of de Mercedes EQC 400 (407 pk), al is de XTS qua vermogen beter dan 84% van zijn concurrenten. De acceleratie zal vermoedelijk indrukwekkend zijn, al moet je het gewicht van 1.905 kg meeslepen.

De standaard zesversnellingsautomaat is een oudere kennis; hij schakelt soepel maar niet razendsnel. In de 308 pk-uitvoering is de motor voldoende voor dagelijks gebruik, maar de 410 pk-versie geeft de XTS een Jekyll-and-Hyde-karakter: rustig cruisen of voluit gaan, het kan allemaal. Het verbruik van 11,8 l/100 km is voor een V6 niet onredelijk, maar het is wel fors hoger dan een moderne turbodiesel of hybride. De FWD-versie doet er met 12,4 l/100 km nog een schepje bovenop.

Comfort is waar de XTS in uitblinkt. De stoelen zijn breed, zacht en bieden voldoende verstelmogelijkheden, al is de zijdelingse steun minimaal. Dat is geen probleem voor lange rechten, maar in bochten word je als bestuurder flink heen en weer geschud. De vering absorbeert hobbels met verve, en de geluidsisolatie is op snelweg goed: weinig wind- of bandengeluid dringt door.

De achterbank is een plek waar je graag vertoeft, met veel beenruimte en een comfortabele zithouding. De stoelverwarming en -ventilatie zijn standaard op de hogere uitvoeringen, wat een zegen is in zowel de zomer als de winter. Het comfortniveau is vergelijkbaar met dat van een Mercedes S-Klasse uit dezelfde periode, al is de XTS een stuk betaalbaarder. Voor lange ritten is dit een van de beste auto's in zijn klasse.

Het interieur van de XTS is een mix van degelijke materialen en verouderde ergonomie. Het leder is van goede kwaliteit, het hout is echt, maar de afwerking heeft hier en daar een kier die je bij een Duitser niet zou accepteren. Het grootste probleem is het bedieningsconcept: een centrale knop op de middenconsole voor het infotainment, omringd door tientallen kleine toetsen. Het werkt, maar het vraagt een inleertijd die je in 2017 niet meer gewend bent.

De instrumenten zijn analoog met een digitaal display ertussen, duidelijk afleesbaar maar niet bijzonder. Het infotainmentsysteem reageert traag en de menu's zijn onlogisch opgebouwd. Positief zijn de fysieke knoppen voor de climate control, die je blind kunt bedienen, iets wat in moderne auto's steeds zeldzamer wordt. Het interieur is ruim en overzichtelijk, maar het voelt alsof Cadillac in 2017 nog dacht dat 2010 het hoogtepunt van technologie was.

Met een kofferbak van 510 liter zit je goed, al is dat minder dan de 65% van de concurrenten die meer ruimte bieden. De opening is breed, maar de laaddrempel ligt hoog, wat het inladen van zware spullen bemoeilijkt. De achterbank is neerklapbaar, maar alleen in één geheel, wat de flexibiliteit beperkt. Aan de achterkant is er geen mogelijkheid om lange objecten te vervoeren zonder passagiers op te offeren.

Het instappen is dankzij de grote portieren makkelijk, zowel voorin als achterin. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen en de hoge achterkant maken het zicht naar achteren beperkt. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een achteruitrijcamera, maar de auto is met 5,10 meter lengte een uitdaging in krappe stadsgarages. De draaicirkel is gelukkig redelijk, waardoor je in de stad nog net niet het gevoel hebt in een bus te zitten.

De XTS is uitgerust met een scala aan rijassistentiesystemen, zoals adaptieve cruisecontrol, lane keeping assist en een dodehoekmonitor. Deze werken naar verwachting prima, maar ze zijn niet zo verfijnd als de systemen van Mercedes of Tesla. De adaptieve cruisecontrol reageert soms abrupt, en de lane keeping assist stuurt met schokkerige correcties. Het is technologie die je geruststelt, maar niet iets waar je blind op vertrouwt.

Het infotainmentsysteem is het grootste minpunt. Het CUE-systeem (Cadillac User Experience) is traag, met een scherm dat vingerafdrukken aantrekt als een magneet en een reactietijd die je terugbrengt naar 2012. De spraakbesturing begrijpt je vaak verkeerd, en de navigatie is omslachtig. Smartphone-integratie is er niet standaard, wat in deze prijsklasse een gemis is. Kortom: de technologie is functioneel maar allesbehalve state-of-the-art.

Het officiële verbruik van 11,8 l/100 km voor de 410 pk-versie is aan de hoge kant, zeker in vergelijking met de concurrentie. Die score plaatst de XTS in de onderste 5% van zijn klasse, wat betekent dat je aan de pomp flink zult betalen. Met een benzineprijs van circa 2 euro per liter kost een jaarrijden van 20.000 km je al snel meer dan 4.700 euro alleen aan brandstof. De FWD-versie is met 12,4 l/100 km nog duurder.

De CO2-uitstoot is niet gespecificeerd per uitvoering, maar op basis van het verbruik kun je een BPM-bedrag verwachten dat in Nederland fors is. De onderhoudskosten zijn niet extreem voor een Amerikaanse auto, maar onderdelen moeten vaak worden geïmporteerd, wat de rekening kan opdrijven. De afschrijving is echter gunstig: de XTS is geen populaire auto in Europa, dus je kunt er een tweedehands exemplaar voor een schappelijke prijs op de kop tikken. Maar dan nog moet je het verbruik en de wegenbelasting kunnen dragen.