Cadillac XTS: Amerikaans cruisen met een Europees jasje, maar is het genoeg?

De Cadillac XTS is een auto die je niet snel over het hoofd ziet. Met zijn lengte van ruim vijf meter en opvallende, hoekige lijnen is het een statement op wielen. Het design is typisch Amerikaans: groot, aanwezig en met een duidelijke knipoog naar de vleugels van het merklogo in de achterlichten. Het is niet subtiel, maar het heeft wel karakter.

Bij de eerste aanblik van het interieur valt de weelde aan materialen op. Overal leer, hout en chroom; het voelt als een Amerikaanse interpretatie van luxe, compleet met de nodige dosis flair. Toch bekruipt je het gevoel dat het allemaal wat braaf is vormgegeven. Het is duidelijk een auto uit een tijdperk waarin Cadillac nog zocht naar een nieuwe identiteit, ergens tussen traditionele Amerikaanse weelde en moderne technologie.

Op basis van de specificaties is de XTS met zijn 305 pk en 371 Nm geen trage auto, maar het gewicht van 1.912 kg is aanzienlijk. De acceleratie van 7,4 seconden naar 100 km/u is respectabel, maar voelt waarschijnlijk minder spectaculair aan dan de cijfers doen vermoeden. De auto is gebouwd voor soepelheid, niet voor sprintjes.

Het onderstel is duidelijk op comfort gericht. Oneffenheden worden waarschijnlijk vakkundig weggefilterd, maar in bochten zal het hoge gewicht zich laten voelen. De besturing is vermoedelijk licht en niet erg communicatief, wat past bij een auto die is gemaakt om te cruisen op lange, rechte wegen. Voor de Nederlandse wegen met hun rotondes en krappe bochten is het een auto die je met respect moet benaderen; hij is groot en vraagt om ruimte.

De 3.6-liter V6 in de geteste versie is een bekende krachtbron van General Motors. Hij loopt soepel en levert zijn vermogen gelijkmatig af, maar het is geen motor die je doet vergeten dat er 1.912 kilogram aan gewicht mee moet worden bewogen. De 0-100 km/u tijd van 7,4 seconden is prima voor deze klasse, maar het gevoel van snelheid is er waarschijnlijk niet altijd bij.

De zestrapsautomaat schakelt naar verwachting vloeiend, maar het aantal versnellingen is inmiddels gedateerd. Concurrenten boden in deze periode al vaker acht of zelfs negen versnellingen, wat zowel het verbruik als de prestaties ten goede komt. De standaard achterwielaandrijving is opvallend voor een auto die qua platform met de voorwielaandrijver Buick LaCrosse deelt; de vierwielaandrijving van onze testuitvoering biedt extra zekerheid, maar voegt ook gewicht toe.

In het motoraanbod is er naast de V6 ook een 2.0-liter viercilinder turbo met 272 pk. Die is waarschijnlijk wat levendiger en zuiniger, maar het karakter van een V6 past beter bij een auto als deze. De keuze is simpel: wil je het echte Cadillac-gevoel, dan is de V6 de enige optie.

Dit is waar de XTS zijn bestaansrecht bewijst. Alles is erop gericht om de inzittenden in alle rust te vervoeren. De stoelen zijn breed, zacht en bieden naar verwachting voldoende ondersteuning voor lange ritten. De geluidsisolatie is waarschijnlijk uitstekend, waardoor het interieur een oase van rust is, ver weg van het verkeer buiten.

De combinatie van een soepele vering en een stil interieur maakt de XTS een uitstekende reisauto. Maar in de stad zal het formaat een nadeel zijn. Parkeren is een uitdaging en de auto voelt waarschijnlijk log aan in nauwe straten. Het is een auto die je het liefst gebruikt voor lange afstanden op rechte wegen, niet voor de dagelijkse schoolrun.

Het interieur van de XTS is een mengelmoes van stijlen. Er is veel leer, hout en chroom, maar de vormgeving is hoekig en doet wat ouderwets aan. De afwerking is goed, maar niet op het niveau van de Duitse concurrentie. Alles voelt solide aan, maar het mist de precisie en het oog voor detail van een Audi of BMW uit die periode.

De bediening is een van de grotere minpunten. Het CUE-infotainmentsysteem van Cadillac stond bekend om zijn trage reacties en onlogische menu's. De aanraakgevoelige knoppen op het dashboard en in het centrale scherm zijn lastig te bedienen tijdens het rijden, omdat ze geen fysieke feedback geven. Dit is een typisch geval van technologie die meer frustreert dan helpt.

Met een wielbasis van 2.837 mm is er achterin veel beenruimte. De achterbank biedt plaats aan drie personen, maar de middelste zitplaats is minder comfortabel vanwege de transmissietunnel. De kofferbak is met 510 liter ruim en beter dan 70% van de vergelijkbare auto's, wat voldoende is voor de meeste bagage.

Het instappen is dankzij de grote portieren gemakkelijk, maar het zicht naar achteren is beperkt door de hoge gordellijn en de dikke C-stijlen. Parkeersensoren en een camera zijn dan ook geen overbodige luxe. De auto is simpelweg groot en dat merk je elke dag opnieuw.

De XTS is een auto die beter past bij de Amerikaanse highway dan bij de Europese binnenstad. Hij is praktisch voor lange reizen met veel bagage, maar minder geschikt voor de dagelijkse beslommeringen van het stadsleven.

De technologische hoogstandjes van de XTS zijn vooral gericht op comfort en veiligheid. Adaptieve cruisecontrol, lane-keeping assist en een head-up display waren beschikbaar, maar het was allemaal onderdeel van een systeem dat in de praktijk niet altijd even soepel werkte. De rijassistentiesystemen waren in deze periode nog niet zo verfijnd als die van de huidige generatie auto's.

Het CUE-infotainmentsysteem is het grootste technologische struikelblok. Het is traag, het scherm is gevoelig voor vingerafdrukken en de menustructuur is onlogisch. Het is een systeem dat je het liefst zo min mogelijk gebruikt, wat zonde is omdat er wel veel functionaliteit in zit. Het is een schoolvoorbeeld van hoe technologie een auto kan laten voelen alsof hij ouder is dan hij is.

Hier wringt de schoen. Het officiële verbruik van 11,8 l/100 km is hoog en de XTS scoort in de benchmark slechter dan 94% van zijn concurrenten. In de praktijk zal dit cijfer vermoedelijk nog hoger uitvallen, zeker als je gebruikmaakt van het vermogen van de V6. Een auto als de Volkswagen CC is aanzienlijk zuiniger.

De prijs van een gebruikte XTS is relatief aantrekkelijk, maar de totale kosten van eigenaarschap kunnen hoog oplopen. Het gewicht en de prestaties eisen hun tol van banden en remmen, en de technische complexiteit van het CUE-systeem kan leiden tot dure reparaties. Het is een auto die je moet willen, niet een die je moet moeten.