Chevrolet Malibu: Amerikaanse degelijkheid, maar is dat genoeg?

De Chevrolet Malibu is een verschijning waar je niet dagelijks omheen kunt. Met zijn 4,92 meter lengte is hij een van de grotere middenklassers, en zijn Amerikaanse snoet met die opvallende grille maakt indruk. Het is geen auto die je snel verwart met een Europese sedan; hij heeft iets zelfverzekerds, maar ook iets loggs.

Aan de binnenkant valt de eerste indruk wat tegen. Het dashboard is overzichtelijk, maar de materialen zijn niet van het niveau dat je in deze klasse gewend bent. Het is vooral veel hard plastic, iets wat de Malibu duidelijk verraadt als een auto die vooral voor de Amerikaanse markt is bedoeld. Toch zit je prima, en het gevoel van ruimte is direct aanwezig.

Met 250 pk en 353 Nm koppel heeft de Malibu 2.0L genoeg power om vlot mee te komen in het verkeer. Het gewicht van 1.426 kg is relatief laag voor dit formaat, wat gunstig is voor de prestaties. Op basis van de cijfers zou de acceleratie vlot moeten zijn, al is het geen sportwagen.

De besturing is duidelijk afgestemd op comfort, niet op sportiviteit. Het onderstel is zacht en de auto helt behoorlijk in bochten. Op de snelweg is dat heerlijk rustig, maar in bochten voelt de Malibu log en minder scherp dan de Europese concurrentie. De remmen zijn krachtig, maar de auto heeft moeite om zijn massa tot stilstand te brengen bij herhaaldelijk hard remmen.

De 2.0L VVT-motor is een viercilinder met 250 pk en 353 Nm. Hij is gekoppeld aan een 9-traps automaat, die soepel schakelt maar soms wat traag reageert bij plotseling accelereren. Het verbruik van 9,0 l/100 km is aan de hoge kant, zeker voor een benzineviercilinder in deze klasse.

Naast deze krachtige versie zijn er twee andere motoren: een 1.5L met 163 pk en een hybride 1.8L met 185 pk. De hybride is waarschijnlijk de meest verstandige keuze als je op kosten wilt letten, maar met 185 pk is hij minder overtuigend. De 1.5L is vooral een instapmotor, maar met 163 pk in zo'n grote auto is die waarschijnlijk wat onderbemand.

De 9-traps automaat is een verbetering ten opzichte van oudere Chevrolets, maar hij is niet zo snel en soepel als de DSG's of ZF-bakken van de concurrentie. Het is een comfortabele bak die het prima doet in de stad en op de snelweg, maar je moet niet verwachten dat hij sportief schakelt.

De stoelen van de Malibu zijn typisch Amerikaans: breed, zacht en zonder veel zijdelingse steun. Dat is heerlijk voor lange reizen, maar minder prettig in bochtig terrein. De vering is zacht en slikt hobbels goed op, wat bijdraagt aan het comfort.

De geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Op de snelweg hoor je vooral windgeruis rond de buitenspiegels, en de motor is bij accelereren duidelijk aanwezig. In de stad is de Malibu stil en comfortabel, maar het hoge gewicht en de afmetingen maken dat je de auto voelt in krappe parkeergarages.

Het interieur is functioneel maar sober. Het dashboard is overzichtelijk, met duidelijke knoppen en een logische indeling. De materialen zijn echter niet van het niveau dat je in deze klasse gewend bent; er is veel hard plastic en de afwerking is niet altijd even netjes.

De stoelen zijn comfortabel, maar niet elektrisch verstelbaar in de basisuitvoering. De ruimte voorin is goed, en ook achterin is er voldoende beenruimte voor twee volwassenen. Het gebrek aan fysieke knoppen voor de airco en het infotainment is wennen, maar niet storend.

Met een kofferruimte van 447 liter is de Malibu niet ruim genoeg voor deze klasse. De concurrentie biedt vaak meer, en het laadvermogen is ook niet optimaal. De achterbank kan worden neergeklapt, maar de opening is niet erg breed.

Het instappen is gemakkelijk dankzij de grote portieren, en het zicht naar voren en opzij is prima. Het zicht naar achteren is echter beperkt door de hoge achterkant en de kleine achterruit. Parkeren wordt geholpen door parkeersensoren, maar een achteruitrijcamera is niet standaard.

De Malibu is een auto voor de lange afstand, niet voor de stad. Met zijn lengte van bijna 5 meter is hij lastig te parkeren in Europese steden, en de draaicirkel is niet bijzonder klein. Op de snelweg is hij echter op zijn best: stabiel, comfortabel en stil.

Het infotainmentsysteem is verouderd. Het scherm is niet bijzonder groot en de interface is traag en onlogisch. Apple CarPlay en Android Auto zijn wel aanwezig, maar de bediening via het scherm is niet altijd even intuïtief.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt. Adaptive cruise control en lane keeping assist zijn niet standaard, en de systemen die wel aanwezig zijn, werken niet altijd even soepel. Het is duidelijk dat Chevrolet hier niet de focus heeft gelegd.

De connected diensten zijn minimaal. Er is een app waarmee je de auto kunt vergrendelen en ontgrendelen, maar dat is het wel. Het is geen hoogstandje, maar voor de basis is het voldoende.

Het officiële verbruik van de 2.0L is 9,0 l/100 km, wat hoog is voor een benzineauto in deze klasse. In de praktijk zal dat vermoedelijk nog hoger uitvallen, zeker als je het vermogen gebruikt. De CO2-uitstoot is ook niet gunstig, wat de wegenbelasting niet ten goede komt.

De prijs van de Malibu is niet in het input-blok vermeld, maar gezien de concurrentie zal hij waarschijnlijk lager liggen dan de Europese merken. Dat maakt hem aantrekkelijk voor wie een ruime, krachtige sedan wil zonder de hoofdprijs te betalen. Het onderhoud is echter duurder dan bij een Toyota of Volkswagen, en de afschrijving is onzeker omdat het merk minder populair is.