Chevrolet Malibu: Amerikaanse spierkracht met Europese twijfels

De Chevrolet Malibu van 2012-2016 ziet eruit alsof hij zijn Amerikaanse roots niet wil verloochenen, maar toch een knipoog naar Europa probeert te maken. Met een lengte van 4,86 meter is hij behoorlijk fors, en de brede grille met de grote bowtie maakt duidelijk dat dit geen ingetogen Duitse sedan is. De proporties zijn klassiek: een lange motorkap, een vloeiende daklijn en een korte achterkant. Het is geen auto die je over het hoofd ziet, al is het design inmiddels wel gedateerd.

Stap je binnen, dan valt het interieur in eerste instantie mee. Het dashboard is overzichtelijk, met een groot touchscreen in de hogere uitvoeringen, maar de materialen voelen hard en goedkoop aan. Het geheel oogt Amerikaans robuust, maar mist de verfijning die je in een Passat of Mondeo uit die periode wel vindt. De stoelen zijn breed en zacht, wat comfortabel klinkt, maar op de lange duur misschien te weinig steun biedt.

Op basis van de specificaties is de Malibu vooral een rechte lijn specialist. Met 263 pk en 400 Nm koppel heeft hij meer dan genoeg power om vlot mee te komen in het verkeer, maar het gewicht van 1.649 kg is aan de hoge kant. Dat merk je waarschijnlijk in bochten: de auto zal geneigd zijn tot onderstuur en de besturing is vermoedelijk niet zo scherp als die van een Mazda 6. Het onderstel is waarschijnlijk afgestemd op comfort, wat betekent dat je oneffenheden goed absorbeert, maar dat het bij hogere snelheden wat zweverig kan aanvoelen.

De 6-traps automaat is een van de zwakkere punten. Hij schakelt niet onmiddellijk en kan soms traag reageren op een plotselinge kick-down. In de stad is de auto door zijn formaat en grote draaicirkel niet ideaal, maar op de snelweg is hij op zijn plek. De remmen zijn waarschijnlijk krachtig genoeg, maar het hoge gewicht vraagt om een vroege reactie. Kortom: het is geen auto voor de bochtige B-weggetjes, maar wel een comfortabele cruiser voor de lange afstand.

De 2.0L SIDI is het topblok in de Malibu en levert 263 pk en 400 Nm. Dat is een koppel dat je normaal eerder in een diesel verwacht, en het zorgt voor een krachtige indruk. Met een 0-100 tijd van 6,7 seconden is hij sneller dan 65% van zijn concurrenten uit die periode, en de topsnelheid van 249 km/u is ook netjes. De motor is gekoppeld aan een 6-traps automaat, die niet de snelste is, maar wel soepel genoeg voor dagelijks gebruik.

De instapmotor is de 2.5L ECOTEC met 200 pk en een verbruik van 9,0 l/100 km. Opvallend is dat dit blok nauwelijks zuiniger is dan de 2.0L, die 9,8 l/100 km verbruikt maar wel 63 pk meer levert. Daarmee is de 2.0L eigenlijk de enige logische keuze, tenzij je echt op elke euro wilt letten. Wel is de 2.0L een benzinedorstige motor: hij verbruikt meer dan 84% van zijn concurrenten, dus je betaalt flink aan de pomp. Er is geen diesel- of hybrideversie, wat in dit segment een gemis is.

De Malibu is ontworpen met comfort voorop, en dat is te zien aan de brede, zachte stoelen die voor Amerikaanse begrippen typisch zijn. Ze bieden veel ruimte, maar de zijdelingse steun is minimaal, dus in bochten glijd je al snel heen en weer. De vering is waarschijnlijk aan de zachte kant, wat zorgt voor een comfortabele rit over slechte wegen, maar bij hoge snelheden kan de auto wat deinen.

De geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Windgeruis is bij snelwegvaart aanwezig, en de motor is bij acceleratie duidelijk hoorbaar, maar niet storend. Op de achterbank is er voldoende beenruimte, maar het dak loopt aflopend, waardoor lange passagiers met hun hoofd tegen de hemel kunnen zitten. Voor lange ritten is de Malibu een prima partner, maar voor een dynamische rijervaring moet je elders wezen.

Het interieur van de Malibu is functioneel maar niet inspirerend. Het dashboard is overzichtelijk, met duidelijke instrumenten en een touchscreen in de hogere uitvoeringen. De materialen zijn echter hard en goedkoop aanvoelend, vooral op de deurpanelen en het onderste deel van het dashboard. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van de Europese of Japanse concurrentie.

Er is gelukkig nog een fysieke knop voor het volume en de klimaatregeling, wat prettig is, maar het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn gedateerd. De stoelverstelling is elektrisch in de topuitvoering, maar de knoppen zitten op een onhandige plek aan de zijkant van de zitting. Het interieur biedt voldoende opbergruimte, maar het geheel mist de verfijning die je in een Ford Mondeo of Volkswagen Passat wel vindt.

Met een kofferbak van 462 liter zit de Malibu in het middensegment van zijn klasse, beter dan 55% van zijn concurrenten. De opening is redelijk groot, maar de laadrand ligt hoog, wat het inladen van zware spullen bemoeilijkt. De achterbank is neerklapbaar, maar niet volledig vlak, en de toegang tot de kofferbak is via een smalle doorgang.

Het instappen voorin is gemakkelijk dankzij de brede portieren, maar achterin moet je oppassen voor de aflopende daklijn. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren, wat parkeren lastig maakt. Parkeersensoren zijn er waarschijnlijk wel, maar een camera was geen standaardoptie in die periode. In de stad is de auto door zijn afmetingen niet ideaal, maar op de snelweg is hij stabiel en comfortabel.

De Malibu was in zijn tijd redelijk uitgerust met technologie, maar vergeleken met moderne auto's is het gedateerd. Het infotainmentsysteem heeft een touchscreen, maar werkt traag en de navigatie is omslachtig. Bluetooth en USB zijn aanwezig, maar Apple CarPlay en Android Auto ontbreken, wat tegenwoordig een gemis is.

Op het gebied van rijassistentie is het beperkt: er zijn waarschijnlijk cruise control, ABS en stabiliteitscontrole, maar adaptieve cruise control of lane assist waren niet leverbaar. De auto heeft wel een handige head-up display in sommige uitvoeringen, maar dat is zeldzaam. Kortom, de technologie is voldoende voor die tijd, maar niet iets om voor te kiezen.

Een opvallend detail is dat de sleutel een startknop heeft, maar je moet de sleutel nog in een slot steken om te starten, wat omslachtig is. Verder is er een 230V-stopcontact in het interieur, wat handig is voor apparaten, maar het staat op een plek waar je er nauwelijks bij kunt.

Het officiële verbruik van de 2.0L SIDI is 9,8 l/100 km, wat hoog is voor een benzine sedan van deze omvang. In de praktijk zal dit vermoedelijk nog hoger liggen, vooral als je het vermogen benut. De CO2-uitstoot is niet opgegeven, maar gezien het verbruik is die fors, dus je betaalt veel wegenbelasting en brandstofkosten.

De prijs van een tweedehands Malibu is aantrekkelijk, maar de onderhoudskosten kunnen tegenvallen. Chevrolet is niet meer actief in Europa, dus dealeronderhoud is schaars en onderdelen moeten soms uit de VS komen. De motor is robuust, maar de automaat kan na verloop van tijd problemen geven. Al met al is de Malibu alleen interessant als je de lage aanschafprijs combineert met een ruime budget voor brandstof en onderhoud.