Chevrolet Malibu ECO: de hybride die niemand vroeg, maar die stiekem best logisch was

Met 4,86 meter is de Malibu een flinke jongen. Hij staat breed op zijn poten en heeft die typische Amerikaanse uitstraling: veel chroom, een hoge taille en een gespierde neus. Het is geen auto die je over het hoofd ziet, maar het ontwerp is inmiddels wel duidelijk gedateerd. De scherpe vouwlijnen en de grote grille waren in 2013 misschien vernieuwend, nu oogt het vooral druk.

Stap je in, dan valt het interieur meteen op: het is ruim maar oogt Amerikaans robuust, met veel plastic dat niet altijd even prettig aanvoelt. De stoelen zijn breed en zacht, typisch iets waar Amerikanen goed in zijn. Het geheel oogt niet goedkoop, maar het mist de verfijning van een Duitse of Japanse concurrent uit dezelfde periode.

De besturing is licht en niet bijzonder communicatief, maar dat past wel bij het karakter van deze auto. De Malibu is geen bochtenvreter; hij is gemaakt om lange afstanden in rechte lijn te overbruggen. Het onderstel is comfortabel afgestemd en slokt hobbels moeiteloos op, al heeft hij moeite met snelle richtingsveranderingen. Het gewicht van 1.539 kilo is duidelijk voelbaar.

In de stad is de auto met zijn 4,86 meter een beetje log, en het zicht naar achteren is beperkt door de hoge achterzijde. Op de snelweg is hij echter op zijn best: rustig, stabiel en stil. De ophanging dempt oneffenheden goed, en de auto voelt aan als een echte kilometereter. Remmen is prima, maar de overgang tussen regeneratief en mechanisch remmen is niet altijd even vloeiend, iets wat je bij meer hybride systemen uit die tijd ziet.

Onder de motorkap ligt een 2,4-liter benzinemotor met elektrische ondersteuning, goed voor 182 pk en 233 Nm. Die cijfers klinken prima, maar met een gewicht van 1.539 kilo is de acceleratie naar 100 km/u in 9,0 seconden niet meer dan middelmatig. De topsnelheid van 206 km/u is voldoende voor de Duitse Autobahn, maar je zult er geduld voor moeten hebben.

De aandrijflijn is het meest bijzondere onderdeel. Het is een mild hybride systeem met een elektromotor die de benzinemotor ondersteunt, niet een plug-in. Het systeem schakelt naadloos, maar het verbruik van 8,1 l/100 km is voor een hybride teleurstellend. Ter vergelijking: de concurrentie deed het in die periode vaak beter. De koppelingsvrije werking is prettig, maar de bak heeft soms moeite om de juiste versnelling te vinden bij stevig accelereren.

Comfort is waar deze auto echt in uitblinkt. De stoelen zijn groot, zacht en bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange ritten zijn ze heerlijk. De vering is afgestemd op comfort en slikt oneffenheden met verve weg. Ook op de snelweg blijft het stil in de cabine, al is er bij hoge snelheden wel wat windgeruis rond de buitenspiegels.

De achterbank biedt veel ruimte voor twee volwassenen, en dankzij de vlakke vloer kan er in het midden ook nog iemand mee, al is dat minder comfortabel. De auto is dan ook prima geschikt voor lange ritten met het hele gezin. In de stad voelt hij echter log aan, en het hoge gewicht is voelbaar bij het wegrijden van verkeersdrempels.

Het interieur is een mengelmoes van stijlen. Het dashboard is overzichtelijk, maar het gebruikte plastic is hard en glanzend. De knoppen voor de klimaatregeling zijn groot en duidelijk, maar het infotainmentsysteem met zijn vele kleine knopjes voelt ouderwets aan. Het MyLink-systeem reageert traag en de graphics zijn gedateerd.

Er is wel veel opbergruimte, met een groot handschoenenkastje en ruime deurvakken. De afwerking is wisselend: sommige panelen sluiten netjes, andere vertonen kierstanden die je niet zou verwachten in deze klasse. Het is duidelijk dat Chevrolet zich vooral op de Amerikaanse markt richtte, waar dit soort details minder belangrijk zijn.

De kofferbak biedt 405 liter, wat minder is dan je op basis van de buitenafmetingen zou verwachten. De hybride accu's zitten onder de laadvloer en beperken de ruimte. De achterbank kan wel worden neergeklapt, maar niet helemaal vlak, en de opening is niet bijzonder groot. Voor een gezin met een kinderwagen wordt het al snel krap.

Instappen is dankzij de grote portieren eenvoudig, en voorin zit je ruim. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt. Parkeren wordt geholpen door sensoren, maar een camera was optioneel in deze periode. De auto is vooral praktisch op de snelweg, minder in de stad waar de afmetingen en het draaicirkel je kunnen verrassen.

Het MyLink-infotainmentsysteem is het zwakke punt van deze auto. Het is traag, het scherm is klein en de bediening is niet intuïtief. De navigatie werkt, maar het invoeren van een adres is een gedoe. Apple CarPlay of Android Auto waren in deze periode nog niet beschikbaar, dus je bent aangewezen op de ingebouwde systemen.

De rijassistentie is beperkt tot de basics: ABS, ESP en een aantal airbags. Adaptieve cruisecontrol, lane assist of noodremassistentie waren er niet in deze generatie. Voor een auto uit 2013 is dat niet uitzonderlijk, maar het betekent wel dat je het moet doen met weinig elektronische hulp. De hybridetechnologie zelf is wel interessant: het systeem schakelt ongemerkt en de batterij wordt netjes bijgeladen tijdens het remmen.

Het officiële verbruik van 8,1 l/100 km is voor een hybride niet indrukwekkend. In de praktijk zul je daar met een rustige rijstijl waarschijnlijk wel in de buurt komen, maar bij koude starts of veel snelwegverkeer kan het oplopen. De CO2-uitstoot is daardoor ook hoger dan de concurrentie, wat gevolgen heeft voor de wegenbelasting in sommige landen.

De prijs van een gebruikte Malibu ECO is interessant: hij is vaak aanzienlijk goedkoper dan een vergelijkbare Toyota Camry of Ford Mondeo Hybrid. Onderhoud is niet duur, maar Chevrolet is in Europa inmiddels teruggetrokken, wat betekent dat je voor onderhoud en onderdelen bij een specialist terecht moet. Banden zijn standaardmaat, maar het gewicht van de auto kan de levensduur van de voorbanden beïnvloeden.