Chevrolet Onix: Braziliaanse stadsauto met een houdbaarheidsdatum

De Chevrolet Onix is een typische Braziliaanse stadsauto: compact, hoog gebouwd en met een fronsende voorkant die doet alsof hij stoerder is dan hij is. Met 3,93 meter lengte past hij overal, en de 1.704 mm breedte maakt hem lekker wendbaar in de stad. Het design is niet bijzonder, maar wel vriendelijk – het soort auto waar je niet omkijkt als je wegloopt, maar die ook niet lelijk is.

Binnenin valt direct op dat er flink bezuinigd is: harde kunststoffen, een simpel dashboard en knoppen die rechtstreeks uit het GM-schap lijken te komen. Toch zit het ergonomisch prima in elkaar, en de basisuitrusting is redelijk compleet. Het is geen auto die indruk maakt, maar wel een die eerlijk overkomt – geen schijnvertoning, gewoon functioneel.

Op basis van de cijfers – een leeggewicht van slechts 1.108 kg – verwacht ik dat de Onix zich licht en wendbaar laat rijden. De elektrische stuurbekrachtiging is waarschijnlijk licht, zoals in de meeste stadsauto's, en het onderstel is afgestemd op comfort, niet op sportiviteit. In de stad zal hij vermoedelijk makkelijk te manoeuvreren zijn, maar op de snelweg moet je niet te veel verwachten – met 106 pk en een topsnelheid van 171 km/u is hij niet gemaakt voor langdurig hard rijden.

De remmen zijn waarschijnlijk voldoende voor het gewicht, maar de 1.4-motor met 136 Nm zal bij inhaalmanoeuvres moeten toeren. Het onderstel is onafhankelijk – dat wil zeggen: het is eenvoudig en voorspelbaar, maar niet boeiend. De Onix is geen auto voor de liefhebber, maar wel een die je zonder zorgen dagelijks kunt gebruiken.

De geteste 1.4-motor levert 106 pk en 136 Nm, goed voor een 0-100-tijd van 12,0 seconden. Dat is traag – beter dan slechts 13% van de concurrentie uit die periode. De topsnelheid van 171 km/u is ook niet indrukwekkend. De motor is duidelijk afgestemd op zuinigheid en betrouwbaarheid, niet op prestaties. De 6-traps automaat zal waarschijnlijk soepel schakelen, maar reageert vermoedelijk traag op kick-down.

Interessanter is de 1.0-motor met 78 of 80 pk – die is nog langzamer, maar waarschijnlijk zeer zuinig. Voor de stad is die misschien zelfs beter, want je hebt toch geen snelheid nodig. De handgeschakelde 5-bak die bij de 1.0 hoort, is simpel maar effectief. Voor wie echt een auto nodig heeft om van A naar B te komen, is de 1.0 een logische keuze – al moet je wel geduld hebben bij het optrekken.

De Onix is ontworpen voor de Braziliaanse wegen, dus het onderstel is waarschijnlijk redelijk comfortabel – het soort vering dat oneffenheden gladstrijkt in plaats van doorgeeft. De stoelen zijn eenvoudig maar ondersteunen redelijk, al zullen lange ritten vermoeiend zijn door het beperkte beenruimte achterin en de matige geluidsisolatie. Op de snelweg zul je veel wind- en bandengeruis horen, zeker bij hogere snelheden.

In de stad is de Onix op zijn best: de korte overhangen en het lichte stuur maken parkeren makkelijk, en de ophanging slikt drempels zonder al te veel protest. De airconditioning is standaard op de meeste versies, wat in warme klimaten een zegen is. Voor wie vooral korte ritten maakt, is het comfort voldoende – maar voor een lange vakantierit zou ik een andere auto kiezen.

Het interieur van de Onix is functioneel maar karig. Harde plastics overheersen, en de afwerking is niet op het niveau van Europese concurrenten. Toch is de ergonomie prima: alle knoppen zitten logisch, en het dashboard is overzichtelijk. De tellers zijn goed afleesbaar, al is het display wat basic.

Een opvallend detail is dat Chevrolet in deze generatie nog geen groot touchscreen had – de Onix heeft een simpele radio met een klein schermpje. Dat is niet erg, want het werkt snel en eenvoudig. De opbergruimte is beperkt: er zijn maar een paar vakjes en de deurvakken zijn smal. Het interieur voelt niet premium, maar wel robuust – het zal waarschijnlijk tegen een stootje kunnen.

De kofferbak van 280 liter is aan de kleine kant – beter dan slechts 13% van de concurrentie. Dat is genoeg voor een paar boodschappentassen of een kleine koffer, maar voor een gezin met kinderen wordt het krap. De achterbank is ook niet ruim, maar voor twee volwassenen is het redelijk. Instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn, en het zicht rondom is goed – ideaal in de stad.

Parkeren is een fluitje vanwege de compacte afmetingen en de lichte besturing. De achteruitrijcamera is niet standaard, maar de auto is zo klein dat je hem niet echt mist. De Onix is dus vooral een praktische auto voor de stad, maar wie veel moet vervoeren, moet elders kijken.

De Onix is niet bepaald een technologieshowcase. De basisuitvoeringen hebben geen touchscreen, geen Apple CarPlay of Android Auto – dat was in 2012 ook nog niet gebruikelijk. De 1.4-uitvoeringen hebben wel een radio met USB en Bluetooth, maar de interface is ouderwets. Wie moderne connectiviteit wil, moet naar een jongere auto kijken.

Rijassistentiesystemen zoals ABS en airbags zijn standaard, maar ESP is lang niet altijd leverbaar. Dat is een gemis, vooral als je veel op de snelweg rijdt. De Onix is dus technologisch gezien eenvoudig – en dat is juist zijn kracht: er is weinig dat kapot kan, en de bediening is zo simpel dat iedereen er direct mee overweg kan.

Officiële verbruikscijfers worden niet gegeven, maar op basis van de motor en het lage gewicht mag je een zuinig verbruik verwachten – denk aan een kleine 1 op 15 in de praktijk. De CO2-uitstoot zal laag zijn, maar zonder officiële cijfers is dat giswerk. De wegenbelasting is laag dankzij het gewicht van 1.108 kg, en de verzekering is goedkoop – ideaal voor jonge bestuurders.

De prijs van de Onix is niet vermeld, maar gezien zijn concurrenten – zoals de Datsun Mi-Do en Pontiac G3 – zal hij in het budgetsegment zitten. Onderhoud is eenvoudig en goedkoop, en Chevrolet is over het algemeen betrouwbaar. Toch moet je rekening houden met roestvorming, vooral bij oudere exemplaren – een bekend punt bij GM-modellen uit die periode.