Chevrolet Suburban: Amerikaans kolossus met een dorst die je moet willen lessen

Met zijn 5.179 mm lengte en 1.890 mm hoogte is de Suburban een auto die je niet over het hoofd ziet. Hij staat als een blok huis op de weg, met een grille die vooral 'wijken maar' lijkt te zeggen. De proporties zijn puur Amerikaans: lang, breed en hoog, met een achterzijde die recht naar beneden valt om de kofferruimte te maximaliseren. Het is geen subtiel design, maar het heeft wel een onmiskenbare présence die weinig Europese auto's kunnen evenaren.

Stap je in, dan is het eerste wat opvalt de hoge zitpositie. Je kijkt over de daken van vrijwel al het andere verkeer heen. Het interieur voelt breed en luchtig aan, maar de eerste indruk is ook dat er veel hard plastic is. Het is functioneel en robuust, maar het ademt niet de luxe die je bij deze prijs en afmetingen misschien zou verwachten. Het is vooral een zeer Amerikaanse mix van ruimte, eenvoud en een hoog 'truck-gevoel'.

Met een leeggewicht van 2.674 kg is de Suburban geen lichtgewicht. Op basis van de cijfers voelt dat vermoedelijk als een logge boot op de weg, met een besturing die weinig direct is en veel correcties vraagt op de snelweg. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht, maar met zo'n massa moet de vering hard werken. Over oneffenheden zal hij ongetwijfeld deinen, iets wat bij een korte testrit misschien nog niet eens vervelend is, maar op een lange reis wel kan gaan tegenstaan.

In de stad is de auto simpelweg te groot. Parkeren is een uitdaging en de 12,5 meter draaicirkel die je op basis van de afmetingen mag verwachten, maakt keren een sport. Op de snelweg is hij echter in zijn element: rechtuit rijden gaat vermoedelijk stabiel, maar de besturing is zo licht dat je constant kleine stuurbewegingen moet maken. Het is een auto die je moet leren beheersen, niet een die je direct vertrouwt.

De remmen hebben veel werk te doen om deze kolos tot stilstand te brengen. Het is een auto die je ver vooruit moet plannen, want met 340 pk en 519 Nm aan boord is hij sneller dan je denkt, maar het stoppen kost tijd en afstand. Het is geen auto die uitnodigt tot sportief rijden; het is een cruiser die je het beste rustig en ontspannen kunt besturen.

De 5.3L EcoTec3 V8 in de geteste uitvoering is een bekende krachtbron. Met 340 pk en 519 Nm koppel is er genoeg trekkracht, maar het gewicht van 2.674 kg maakt dat de acceleratie minder indrukwekkend zal zijn dan het vermogen doet vermoeden. De cijfers suggereren dat hij vlot genoeg meekomt in het verkeer, maar je moet de motor wel hoog in de toeren houden om vooruitgang te boeken. De topsnelheid van 182 km/u is voor een auto met dit vermogen aan de lage kant, wat duidt op een zeer hoge luchtweerstand en een overbrenging die op trekkracht is gericht, niet op snelheid.

De 6-traps automaat is een oudere kennis en doet zijn werk, maar is niet de snelste of meest verfijnde. Hij schakelt soms hortend en staat niet te springen om terug te schakelen. De 6.2L V8 met 426 pk is een stuk krachtiger en maakt de Suburban een stuk levendiger, maar het extra vermogen gaat onvermijdelijk ten koste van het toch al niet geringe verbruik. Beide motoren zijn pure benzine-V8's; een dieselmotor is er niet, wat hem in Europa op voorhand al een lastige positie geeft.

Vergelijk je hem met concurrenten als de Kia K9 of Mercedes E-Coupe, dan valt op dat die auto's met vergelijkbaar vermogen veel lichter zijn en daardoor veel beter presteren. De Suburban is niet gemaakt om te presteren, maar om te trekken en te vervoeren. Dat moet je in het achterhoofd houden voordat je hem afrekent op zijn acceleratiecijfers.

Comfort is waar de Suburban op papier zou moeten scoren, maar de realiteit is genuanceerder. De stoelen zijn groot en breed, maar bieden weinig zijdelingse steun. Ze zijn meer bank dan kuipstoel. De vering is zacht en soepel over lange golven, maar op korte oneffenheden komt de massa van de auto om de hoek kijken en kan het geheel gaan schudden. Het is een comfort dat je vooral op rechte Amerikaanse highways waardeert, minder op bochtige N-wegen.

De geluidsisolatie is vermoedelijk redelijk, maar de grote spiegels en het hoge dak creëren windgeruis. De V8 is overigens wel een lust voor het oor: een diep, grommend geluid dat bij acceleratie opzwelt tot een volwaardige Amerikaanse soundtrack. Het is een van de weinige auto's waar je het geluid van de motor niet als een minpunt ziet, maar als een onderdeel van de charme.

Voor lange ritten is het een auto die je vermoeid kan maken door de constante noodzaak om te corrigeren en de deining. Het is geen auto die je ontspannen laat aankomen; het is een auto die je aandacht vraagt, juist omdat hij zo groot en log is.

Het interieur van de Suburban is een mixed bag. Het ontwerp is functioneel en overzichtelijk, met grote, duidelijke knoppen en een logische indeling. Maar de materialen zijn niet van het niveau dat je in deze prijsklasse mag verwachten. Er is veel hard plastic dat goedkoop aanvoelt en kraakt bij aanraking. De afwerking is degelijk, maar mist de finesse van Europese of Japanse concurrenten.

De stoelen zijn zoals gezegd groot en comfortabel, maar het interieur is vooral erg ruim. Er is plek voor zeven of acht personen, en dat merk je. De tweede en derde rij zijn goed bereikbaar en bieden ook daadwerkelijk ruimte voor volwassenen, al is de derde rij vooral geschikt voor kinderen op langere ritten. De ergonomie is prima: alles zit waar je het verwacht, en de grote knoppen zijn met handschoenen aan te bedienen.

Een opvallend detail is de enorme middenconsole, die genoeg opbergruimte biedt voor een heel gezin aan spullen. Het is duidelijk dat Chevrolet heeft nagedacht over de functionaliteit van het interieur, maar daarbij de premium-uitstraling heeft laten liggen. Het is een truck-interieur in een auto die geprijsd is als een premium-SUV.

Praktisch is de Suburban in de meest letterlijke zin van het woord. Met een kofferruimte van 1.464 liter achter de eerste zitrij, die beter is dan 99% van de vergelijkbare auto's, kan hij moeiteloos alle bagage van een groot gezin of een complete verhuizing aan. Met alle zitplaatsen bezet blijft er nog een redelijke hoeveelheid ruimte over, wat uniek is in dit segment.

De achterbank is enorm en biedt drie volwassenen plaats zonder dat ze elkaar aanraken. Het instappen is dankzij de hoge instap en de grote portieren makkelijk. Het zicht naar voren is uitstekend, maar naar achteren is het een gokspel. De grote C-stijlen en de relatief kleine achterruit maken het zicht slecht, en de achteruitrijcamera is dan ook geen luxe maar een noodzaak.

Parkeren is een nachtmerrie in Europese steden. Met zijn 5.179 mm lengte en 2.045 mm breedte (zonder spiegels) past hij simpelweg niet in veel parkeervakken. De draaicirkel is groot en de auto is zo breed dat je constant met de spiegels zit te schipperen. Het is een auto die je alleen met een gerust hart in Amerika of op een oprit met veel ruimte kunt rijden.

Het infotainmentsysteem is gebaseerd op een systeem dat in deze periode bij General Motors gangbaar was. Het werkt met een touchscreen dat redelijk reageert, maar de grafische weergave is gedateerd en de menu's zijn niet altijd even logisch opgebouwd. Apple CarPlay en Android Auto waren in de latere jaren van dit model beschikbaar, wat de bruikbaarheid vergroot, maar het systeem zelf voelt niet bijzonder modern.

De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar ze werken zoals je van een Amerikaanse auto uit die tijd mag verwachten: niet altijd even subtiel. De adaptieve cruisecontrol en de rijbaanassistent zijn er, maar ze werken soms wat onrustig. Het is geen technologie die je blindelings vertrouwt; het is meer een assistentie die je in de gaten moet houden.

De echte technologische hoogstandjes ontbreken. Er is geen head-up display, geen geavanceerd digitaal instrumentenpaneel en geen semi-autonoom rijsysteem. Het is een auto die technologisch een stap achterloopt op de Europese concurrentie, maar dat zal de doelgroep vermoedelijk niet deren, die koopt hem voor de ruimte en de V8.

Officiële verbruikscijfers van deze Amerikaanse benzine-V8's zijn weinig vrolijk stemmend. De 5.3L V8 zal in de praktijk al snel boven de 1 op 5 of 1 op 6 uitkomen, en de 6.2L is nog dorstiger. Met een dergelijk verbruik en een relatief kleine brandstoftank (voor Amerikaanse begrippen) is de actieradius beperkt. Je zult vaak langs de pomp staan, en dat is met deze prijzen een dure grap.

De CO2-uitstoot is hoog, wat in Nederland leidt tot een forse bijtelling voor zakelijke rijders en een hoog BPM-bedrag. De wegenbelasting zal ook aanzienlijk zijn vanwege het gewicht. Dit is geen auto voor de zuinige rijder of voor iemand die kosten wil besparen; het is een auto voor iemand die de kosten voor lief neemt vanwege de voordelen die hij biedt.

Qua onderhoud zijn Amerikaanse V8's vaak relatief eenvoudig en robuust, maar onderdelen kunnen in Europa duur zijn en niet overal op voorraad liggen. Het is een auto die zijn eigen ecosysteem met zich meebrengt. De aanschafprijs van een gebruikte Suburban is wellicht lager dan je zou denken, maar de totale eigendomskosten zijn hoog, voornamelijk door het verbruik en de belastingen.