Chrysler 300: Amerikaans drama, maar wel met een diesel onder de kap

De Chrysler 300 is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn 5.044 mm lengte, 1.902 mm breedte en een hoogte van 1.486 mm staat hij als een blok op de weg. Het design is hoekig, massief en onmiskenbaar Amerikaans – geen subtiele Europese lijnen, maar een statement. Deze generatie (2011-2015) heeft de grille wat verfijnd, maar de boodschap is duidelijk: dit is een auto met présence.

Stap je in, dan valt het interieur in eerste instantie mee: veel ruimte, een hoge zit en een overzichtelijk dashboard. Maar de eerste indruk is ook wat wisselvallig – harde plastics op sommige plekken en een afwerking die niet het niveau van Duitse concurrenten haalt. Toch heeft het iets: je zit hoog, kijkt over het verkeer heen en voelt je een beetje de baas. Het is geen designicoon, maar het heeft wel karakter.

Op basis van de specificaties is de 300 met zijn 2.117 kg geen lichtgewicht, en dat voel je vermoedelijk in bochten. De ophanging is afgestemd op comfort, niet op sportiviteit; verwacht dus wat overhellen in snelle bochten en een onderstuur dat je vroeg waarschuwt. Het stuur is licht en niet erg communicatief, typisch Amerikaans. Op de snelweg is hij echter in zijn element: rechtuit stabiel, geen last van wind of weggedoe, en de lange wielbasis helpt bij het absorberen van hobbels.

De remmen doen hun werk, maar met zo'n gewicht moet je niet verwachten dat je van hoge snelheid kunt stampen zonder fading. De motorrespons is gemoedelijk – de 3.0 V6 diesel is niet het type dat je in je rug duwt, maar het koppel van 540 Nm zorgt voor een soepele trekkracht bij lage toeren. In de stad is de 300 groot en log, maar dankzij de goede draaicirkel (die je niet in de cijfers ziet) kom je er wel uit. Het is een cruiser, geen bochtenvreter.

De 3.0D V6 RWD 5AT is de diesel die je in Europa waarschijnlijk kiest. Met 239 pk en 540 Nm trekt hij de 2.117 kg zware sedan in 7,4 seconden naar 100 km/u – respectabel, maar niet snel. De topsnelheid van 232 km/u is ruim voldoende voor de Duitse Autobahn, maar het gaat niet om de cijfers; het gaat om het soepele karakter. De 5-traps automaat is echter wel een punt van kritiek: in deze tijd hadden concurrenten al 8 versnellingen, en dat merk je aan het verbruik en de schakelsoepelheid.

Naast de diesel is er de 3.6 V6 met 296 of 305 pk, en de 5.7 HEMI V8 met 367 pk. De V8 is de iconische keuze, maar met een verbruik dat al snel boven de 12 l/100 km ligt, is hij vooral voor de liefhebber. De V6 is een mooi midden, maar de diesel blijft voor Nederland de meest verstandige optie – al is 9,5 l/100 km officieel nog steeds hoog voor een diesel, en in de praktijk zal het niet lager zijn. De 8-traps automaat bij de V6 is een stap vooruit, maar bij de diesel zit je vast aan de 5-bak, die traag schakelt en het verbruik niet helpt.

De stoelen zijn groot, zacht en bieden veel steun – typisch Amerikaans comfort. Ze zijn niet sportief gevormd, maar voor lange ritten zijn ze uitstekend. De vering is comfortabel afgestemd, en op de snelweg glijdt de 300 over hobbels zonder dat je het gevoel hebt in een schommelstoel te zitten. Geluidsisolatie is goed; wind- en bandengeruis zijn minimaal, al hoor je de diesel duidelijk bij acceleratie, maar niet storend.

Voor een auto van dit formaat is de binnenruimte voorin ruim, maar achterin valt het tegen. De achterbank biedt niet de beenruimte die je op basis van de wielbasis zou verwachten – het dak loopt af en het zitvlak is kort. Lange mensen zitten achterin niet oncomfortabel, maar het is geen limousine-ervaring. In de stad is de hoge zit prettig, en de vering soepele over klinkers, maar de 5,04 meter lengte maakt parkeren een uitdaging – dat is meer iets voor het praktijkstuk.

Het interieur van de 300 is een mengelmoes van stijlen: het dashboard is overzichtelijk en de bediening is logisch, maar de materialen zijn wisselend. Je vindt zacht plastic op de deuren, maar harde stukken lager in het dashboard. De afwerking is degelijk, maar niet bijzonder – vergelijk het met een moderne Amerikaanse auto, niet met een Duitse premium. De knoppen zijn groot en duidelijk, met fysieke bediening voor climate control, wat fijn is tijdens het rijden.

Een opvallend detail is de klok op het dashboard, die analoog is en een beetje uit de tijd lijkt – maar dat hoort bij het Amerikaanse karakter. Het stuur is groot en dik, met veel knoppen die soms wat verwarrend zijn. Het infotainmentsysteem is niet het sterkste punt; de grafische interface is gedateerd en de reactiesnelheid is traag. Maar je went eraan, en de basisdingen (radio, navigatie, telefoon) werken prima. Het is geen showroom-interieur, maar het heeft wel een bepaalde charme.

Met 462 liter kofferruimte zit de 300 in de middenmoot van zijn klasse – minder dan een BMW 5-serie Touring, maar vergelijkbaar met een sedan. De opening is breed, maar de laaddrempel is hoog, wat het tillen van zware spullen lastig maakt. De achterbank is neerklapbaar in een 60/40-verdeling, maar dat is niet standaard op alle uitvoeringen. Voor een auto van dit formaat had je meer verwacht, maar het is voldoende voor een gezin.

Instappen is gemakkelijk dankzij de hoge daklijn en brede deuren. Het zicht rondom is goed voor een sedan, maar de dikke C-stijlen belemmeren het zicht schuin achteren – parkeersensoren zijn geen luxe. De 300 is niet praktisch in de stad vanwege zijn afmetingen; hij is gemaakt voor de snelweg. Parkeren op een openbare parkeerplaats is een sport, maar met de optionele camera wordt het beter. Het is een auto voor mensen die niet elke dag door de binnenstad hoeven.

De Chrysler 300 is niet het technologisch hoogstandje van zijn tijd. Het infotainmentsysteem heeft een touchscreen dat traag reageert en niet de nieuwste functies heeft. Navigatie is beschikbaar, maar de interface is omslachtig. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane departure warning waren optioneel en niet zo verfijnd als bij Europese merken – de systemen werken, maar zijn soms overgevoelig of juist te passief.

Een pluspunt is de aanwezigheid van een USB-aansluiting en Bluetooth, die in deze periode niet standaard waren. Maar de bediening van de cruisecontrol is verwarrend, met knoppen op het stuur die niet intuïtief zijn. Het is duidelijk dat de 300 zich richtte op de Amerikaanse markt, waar technologie minder belangrijk was. Voor een tweedehands auto is het belangrijk om te controleren of de software is geüpdatet, want de systemen kunnen verouderd zijn. Het is geen auto voor techliefhebbers, maar voor wie genoegen neemt met basiscomfort.

Het officiële verbruik van de 3.0D is 9,5 l/100 km, wat resulteert in 185 g/km CO2. Dat is hoog voor een diesel, zeker in vergelijking met Europese concurrenten die rond de 6-7 liter zitten. In de praktijk zul je op de snelweg met 130 km/u eerder rond de 8-9 liter zitten, maar in de stad loopt het op tot 11-12 liter. De diesel is dus niet de zuinigste, maar nog altijd beter dan de benzineversies, die al snel boven de 11 liter zitten.

De wegenbelasting en de verzekering zijn fors vanwege het gewicht en de CO2-uitstoot. Onderhoudskosten zijn gemiddeld, maar onderdelen kunnen duur zijn omdat het een Amerikaanse auto is en sommige onderdelen moeten worden geïmporteerd. De 5-traps automaat is betrouwbaar, maar als hij kapot gaat, is dat een dure grap. De prijs van een tweedehands 300 is aantrekkelijk, maar de totale kosten van eigenaarschap zijn hoog. Als je puur op kosten let, zijn er betere keuzes, maar de 300 biedt iets unieks.