De Citroën AMI is geen auto, maar wel een briljant stuk stadsmobiliteit

Als je de AMI voor het eerst ziet, moet je even knipperen. Dit ding is 2,41 meter lang en 1,39 meter breed — korter dan een Smart ForTwo en nauwelijks breder dan een motorfiets. Hij staat op 14-inch wielen die er belachelijk klein uitzien onder de hoge carrosserie. Het is geen mooi object, maar het heeft wel een eigen gezicht met die speelse LED-ogen en de typische Citroën-grille die hier meer een glimlach is.

Het interieur is al even verrassend. Je stapt in alsof je in een bubbel stapt, met een groot glazen oppervlak voor je neus. Het dashboard is een platte plaat met wat knoppen en een telefoonhouder. Het voelt alsof iemand een tuinstoel in een plastic kist heeft gezet, maar wel met een vreemde charme. Het is geen auto, maar een soort gemotoriseerde huiskamer op wielen.

Op basis van de cijfers — 5,5 kW en 485 kg — kun je verwachten dat de AMI niet bepaald vlot is. En dat klopt: de topsnelheid ligt op 45 km/u, wat betekent dat je op een 50-weg het verkeer ophoudt. De acceleratie is traag, maar omdat je zo licht bent, voelt het niet alsof je in een vrachtwagen zit. Het sturen is heel direct, maar er is geen enkele vorm van feedback; het is meer een joystick dan een stuur.

De vering is rudimentair, maar dankzij het lage gewicht en de kleine wielen kom je verrassend goed over drempels. In de stad is de AMI eigenlijk ideaal: je kunt overal parkeren, door de smalste straatjes en je hoeft nooit bang te zijn voor een doodlopende weg. Op de snelweg is het een ander verhaal — maar met 45 km/u kom je daar niet eens, dus dat is geen punt.

De AMI heeft één motor: een elektromotor van 5,5 kW, wat ongeveer 7,5 pk is. Dat is minder dan een gemiddelde scooter, maar omdat de auto maar 485 kg weegt, is het net voldoende om je door de stad te slepen. De topsnelheid is begrensd op 45 km/u, wat betekent dat hij niet eens een 50-weg vol kan houden.

De accu is klein, maar dat is logisch voor een voertuig dat niet harder mag dan 45. Je rijdt er ongeveer 70 kilometer mee op een lading, wat genoeg is voor een paar dagen boodschappen doen. Het opladen duurt ongeveer 3 uur aan een gewoon stopcontact, wat ideaal is als je een garage of tuin hebt. Er is geen snelladen, maar dat heb je niet nodig voor dit soort ritjes.

De stoelen zijn simpel — het zijn eigenlijk plastic kuipstoelen met een dun kussentje. Ze zijn niet verstelbaar, maar dat maakt niet uit omdat je met je gezicht tegen de voorruit zit. De beenruimte is verrassend goed voor twee volwassenen, maar je zit wel heel dicht bij elkaar. Het is geen auto voor lange ritten; na een uur word je gek van het constante gezoem en gebrek aan isolatie.

Geluidsisolatie is er niet. Je hoort elke steen die tegen de wielkasten tikt en elk windvlaagje dat langs de spiegels fluit. Maar dat hoort erbij — de AMI is een functioneel object, geen comfortcruiser. Voor korte stadsritten is het prima, maar voor meer dan 20 minuten wordt het vermoeiend.

Het interieur is een ode aan minimalisme. Er is geen touchscreen, geen klimaatregeling, geen radio — alleen een telefoonhouder en een 12V-aansluiting. De materialen zijn hard plastic, maar wel in vrolijke kleuren die het geheel een speelse uitstraling geven. De afwerking is simpel, maar het voelt niet goedkoop op een negatieve manier.

Er zijn slimme details: zo zit er een opbergvak onder het dashboard en een netje aan de zijkant. De deuren zijn enorm en openen wijd, waardoor je makkelijk instapt, maar ze hebben geen raammechanisme — je moet het raam handmatig openklappen. Dat is typisch Citroën: functioneel maar eigenwijs.

De achterbank is er niet — de AMI is strikt een tweezitter. Maar achter de stoelen is er wel een kleine bagageruimte van 63 liter, net genoeg voor een paar boodschappentassen. De kofferbak is alleen bereikbaar via de achterklep, die je met een knopje opent.

Parkeren is het grootste voordeel: met een lengte van 2,41 meter kun je dwars op een parkeervak staan, en in veel steden mag je gewoon op een motorplek staan. Het zicht is uitstekend dankzij de hoge zit en de grote ramen, maar de dode hoek is groot vanwege de dikke C-stijlen. Als je gewend bent aan een normale auto, is dit even wennen.

De AMI heeft geen infotainment in de traditionele zin. Er is geen scherm, geen navigatie, geen CarPlay. In plaats daarvan krijg je een telefoonhouder en wordt je telefoon je dashboard. Dat is misschien wel de beste oplossing: je telefoon is altijd up-to-date en je hoeft geen verouderd systeem te onderhouden.

Er is wel een eenvoudige digitale teller die je snelheid en acculading toont, en een knop voor de verwarming die je handmatig aanzet. Rijassistentie is er niet — geen ABS, geen airbags (behalve aan de bestuurderskant), geen lane assist. Dat klinkt zorgwekkend, maar bij 45 km/u is de impact minder groot dan bij 120.

De app van Citroën is wel een pluspunt: je kunt de laadstatus checken en de klimaatregeling voorverwarmen, al is dat laatste niet echt nodig omdat de verwarming eenvoudig is. Het is geen technologisch hoogstandje, maar het is voldoende voor wat de AMI moet doen.

Het verbruik is officieel niet opgegeven in l/100 km, maar met een accu van 5,5 kWh en een actieradius van 70 km, kom je uit op een verbruik van ongeveer 8 kWh per 100 km. Dat is extreem zuinig — veel goedkoper dan een scooter op benzine. De CO2-uitstoot is nul, dus je rijdt belastingvrij en mag in veel steden de milieuzone in.

De prijs is relatief laag voor een elektrische auto, maar je moet niet vergeten dat je ook weinig krijgt. De AMI is niet duur in onderhoud — geen olie, geen distributieriem, alleen banden en remmen. Maar de banden zijn klein en goedkoop, en de verzekering is goedkoop omdat hij als brommobiel wordt geclassificeerd. Al met al is het een van de goedkoopste manieren om gemotoriseerd te rijden, zolang je maar binnen de bebouwde kom blijft.