C-Elysee: de budgetsedan die geen enkele ambitie heeft — en daardoor bijna charmant is

De C-Elysee ziet eruit alsof een ontwerper in 2009 zijn schetsboek kwijtraakte en Citroën het in 2013 alsnog durfde te produceren. De proporties zijn klassiek sedan: een lange neus, een hoog, kort achterdek en een daklijn die vooral praktisch is. Met 4,43 meter is hij niet klein, maar door de eenvoudige lijnen oogt hij compacter. Het is geen auto waar je voor omkijkt, maar ook niet één waar je je voor schaamt — hij is gewoon... er.

Opvallend is hoe laag hij staat met 1.471 mm hoogte. Dat is geen sportieve statement, maar wel een herinnering aan hoe auto's eruitzagen voordat iedereen op een verhoogde lunchtrommel ging rijden. Het interieur oogt bij eerste aanblik net zo functioneel als het exterieur: hard plastic, eenvoudige klokken en geen enkele poging tot glamour. Wie op zoek is naar een auto zonder digitale franje, zit hier goed. Wie verwacht dat een Frans merk tenminste een beetje eigenzinnigheid levert, komt bedrogen uit — dit is Citroën in zijn meest anonieme vorm.

Op basis van de cijfers — 1.165 kg leeggewicht en 116 pk — is dit geen auto die je vrolijk een bocht in gooit. De acceleratie van 10,8 seconden naar 100 km/u is voor 20% van de concurrentie sneller, dus je verliest elke sprint op het stoplicht. Maar het lage gewicht betekent dat hij niet log aanvoelt. De besturing is vermoedelijk licht en vrij direct, maar zonder enig gevoel — typisch voor dit platform dat ook de Peugeot 301 ondersteunt.

De 4-traps automaat is de grote domper. Met 150 Nm koppel moet de bak constant schakelen om de motor in zijn toch al magere vermogensband te houden. Op de snelweg betekent dat een constant geschakel bij elke lichte helling. In de stad is het beter; daar voelt de auto wendbaar genoeg en is de vering, afgestemd op comfort, een zegen over drempels. Remmen zijn vermoedelijk adequaat maar zonder bite — je remt op gevoel, niet op vertrouwen. Dit is geen auto voor de liefhebber, maar voor de berijder die vooral van A naar B wil zonder nadenken.

De 1.6 VTi is een oude bekende, een atmosferische benzinemotor die in dit geval 116 pk levert. Dat klinkt redelijk, maar in de praktijk moet je hem hoog in de toeren houden om vooruit te komen. Het koppel van 150 Nm ligt laag in het toerengebied, waardoor je bij 120 km/u weinig reserve hebt. De 0-100-sprint van 10,8 seconden is allerminst indrukwekkend — slechts 20% van de concurrentie doet het slechter. De topsnelheid van 188 km/u haal je alleen op een zeer lang, zeer recht stuk.

Interessanter is de motorkeuze binnen het gamma. De 1.2 VTi met 72 pk is voor de stad prima, maar op de snelweg een ramp. De 1.6 HDi diesel met 92 pk is eigenlijk de beste keuze: hij levert meer trekkracht bij lager toerental en gebruikt met 4,3 l/100 km stukken minder dan de benzineversies. De 1.6 VTi met handbak is een stuk aannemelijker dan de automaat die wij als representatief beschouwen — die 4-trapsbak kost je een seconde of twee in de sprint en een liter of twee per 100 km. Met 7,8 l/100 km is de automaat ronduit dorstig voor zo'n lichtgewicht.

De C-Elysee is stiekem best comfortabel, maar dan op een ouderwetse, deinen-de manier. De vering is zacht en slikt hobbels weg alsof ze er niet zijn, maar in bochten helt de carrosserie merkbaar. Op de snelweg is hij stabiel genoeg, maar windgeruis is vermoedelijk aanwezig — dit is geen auto die veel aandacht aan geluidsisolatie heeft besteed. De stoelen zijn vlak en zacht, zonder zijwaartse steun, maar voor lange ritten niet oncomfortabel. Het is een auto die je na 500 kilometer niet haat, maar ook niet mist.

In de stad komt de C-Elysee het best tot zijn recht. Het lage gewicht en de soepele vering maken hem wendbaar over kasseien en drempels. De 4-traps automaat is in de stad minder hinderlijk omdat je toch niet hard optrekt. De airconditioning is standaard op de meeste uitvoeringen, wat in de zomer een zegen is, want de grote glaspartijen maken het interieur snel warm. Voor wie vooral korte ritten maakt en comfort belangrijker vindt dan precisie, is dit een prima keuze.

Het interieur van de C-Elysee is een les in soberheid. Hard plastics domineren, maar ze zijn wel degelijk in elkaar gezet. Geen krekels, geen losse panelen, gewoon eenvoudig. Het dashboard is rechttoe rechtaan met analoge instrumenten die prima afleesbaar zijn. De middenconsole bevat een eenvoudige radio en drie grote draaiknoppen voor de klimaatregeling — een verademing vergeleken met moderne touchscreens. Het is niet mooi, maar het is functioneel en dat is precies wat dit merk hier wilde.

Ergonomisch zitten de zaken goed: de stoel is hoog genoeg verstelbaar en het stuur is in hoogte, maar niet in diepte verstelbaar. Dat laatste is jammer voor lange bestuurders, die misschien te ver van het stuur zitten. De ruimte voorin is prima, maar achterin is het een verrassing: met 4,43 meter lengte is er voldoende beenruimte voor twee volwassenen. Het interieur is verder opvallend vrij van opslagvakken — een klein vakje voor de passagier en de deurvakken zijn te smal voor een fles. Typisch Frans: ze dachten aan de grote lijnen, vergaten de details.

De kofferbak is met 507 liter een van de beste eigenschappen van deze auto. Slechts 31% van de concurrentie biedt meer ruimte, dus dit is een sedan die daadwerkelijk past in het leven van iemand die wel eens iets vervoert. De opening is groot genoeg voor een kinderwagen, en de achterbank is neerklapbaar voor langere spullen. Jammer genoeg is de laadrand vrij hoog, waardoor zware objecten tillen vermoeiend is. Toch: voor wie een auto nodig heeft voor het gezin of de hond, is dit een sterke troef.

Het instappen is voor een sedan prima, maar de achterportieren zijn wat klein en de daklijn loopt af, waardoor lange passagiers hun hoofd moeten buigen. Het zicht rondom is goed: dunne A-stijlen en een hoge zitpositie geven een goed overzicht. Parkeren is dankzij de duidelijke hoeken eenvoudig, maar parkeersensoren waren geen standaardoptie in deze periode, dus je moet het doen met je eigen ogen. Het leeggewicht van 1.165 kg maakt de auto makkelijk te manoeuvreren in krappe parkeergarages.

Technologie is niet het terrein van de C-Elysee. In het basisgamma zit een eenvoudige radio met Bluetooth, maar navigatie of smartphone-integratie was er niet of nauwelijks in deze periode. Dat is niet per se een minpunt: de bediening is zo simpel dat je geen handleiding nodig hebt. De knoppen zijn groot, duidelijk en logisch geplaatst. Wie moderne functies verwacht zoals adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie, moet echt ergens anders zijn — dit is een auto die je zelf bestuurt, zonder vangnet.

De rijhulp die er wel is, is beperkt tot ABS en stabiliteitscontrole, die in deze periode standaard waren. Verder niets: geen dodehoekwaarschuwing, geen automatische noodrem. Voor wie gewend is aan moderne auto's voelt dit archaïsch, maar er is ook iets geruststellends aan. De eenvoud betekent minder dat kan falen. Het enige technische hoogstandje is misschien de optionele 'MyWay'-navigatie die in hogere uitvoeringen zat, maar die is inmiddels hopeloos verouderd — gebruik gewoon je telefoon.

Met een officieel verbruik van 7,8 l/100 km en een CO2-uitstoot van 168 g/km is de 1.6 VTi automaat geen toonbeeld van efficiëntie. Slechts 52% van de concurrentie doet het beter op verbruik — een middelmatige score. In de praktijk zul je met de automaat eerder 8,5 tot 9 liter verbruiken, vooral in de stad. De wegenbelasting is in Nederland en België gebaseerd op gewicht en CO2, en met 168 g/km zit je in een relatief dure categorie. Wie veel rijdt, doet er goed aan de 1.6 HDi diesel te overwegen, die met 4,3 l/100 km en 112 g/km veel gunstiger uitkomt.

De prijs van de C-Elysee was bij introductie scherp, en op de tweedehandsmarkt is hij inmiddels een koopje. Dat is logisch, want de afschrijving is fors — dit is geen auto die verzamelaars trekt. Onderhoud is goedkoop: het platform is eenvoudig, er is weinig elektronica dat kan stukgaan, en banden zijn klein. De 4-traps automaat is echter een potentieel risico op latere leeftijd; als die versleten is, kost een revisie al snel meer dan de restwaarde van de auto. Koop er dus een met een volledige onderhoudshistorie, of neem de handbak.