Dacia Sandero: goedkoop is niet hetzelfde als goedkoop

Op papier is de Dacia Sandero een auto die je vooral koopt met je hoofd, niet met je hart. De afmetingen zijn compact en het design is functioneel, zonder enige opsmuk. Het is geen auto waar je voor omkijkt op straat, maar er is ook niets mis met de verhoudingen. Hij oogt gewoon als een nette, moderne kleine hatchback.

De eerste indruk van binnen is voorspelbaar: hard plastic, een simpel dashboard en weinig franje. Maar het is ook verfrissend eerlijk. Alles zit erop en eraan, en de bediening is zo logisch dat je geen handleiding nodig hebt. Het voelt niet luxueus, maar het voelt ook niet goedkoop in de negatieve zin. Het is gewoon... doelmatig.

Met 90 pk en een leeggewicht van 1.159 kg is de Sandero geen snelheidsmonster. De cijfers bevestigen dat: qua vermogen en topsnelheid zit hij in de onderste 5% van zijn klasse. Op de snelweg moet je dus geduld hebben, zeker met de automatische versnellingsbak. In de stad en op provinciale wegen voelt hij echter pittig genoeg aan, mede dankzij het bescheiden gewicht.

Het onderstel is afgestemd op comfort, niet op bochtenwerk. De besturing is licht en communicatief weinig, maar doet wat je vraagt. Het is een auto die je rustig rijdt, en dan is hij prima. De vering slikt hobbels redelijk weg, maar bij hoge snelheden of strak bochtenwerk voel je dat dit geen sportieve aspiraties heeft. Het is een keuze: comfort boven dynamiek.

De automatische versnellingsbak is een apart geval. Hij schakelt netjes, maar hij lijkt altijd een tandje te hoog te willen schakelen om het verbruik te drukken. Dat betekent dat je bij het inhalen vaak moet wachten tot de bak terugschakelt. Handgeschakeld is de Sandero een stuk levendiger, omdat je zelf de motor in het vermogensgebied kunt houden.

De 0.9 TCe is een driecilinder met 90 pk en 140 Nm koppel. Dat klinkt niet veel, en dat is het ook niet. Maar dankzij het lage gewicht van de auto is hij in de stad voldoende vlot. De acceleratie van 0 naar 100 zal niet indrukwekkend zijn, maar je komt overal wel. Het is een motor die je moet laten draaien om vooruit te komen, maar hij doet het zonder morren.

Interessanter is de 1.5 dCi diesel. Die is er in 75 en 90 pk, en verbruikt officieel slechts 3,6 l/100 km. Dat is een van de beste cijfers in zijn klasse. De diesel heeft meer koppel dan de benzine, waardoor hij fijner rijdt bij lagere toeren. Het is een lawaaiige oude dieselmotor, maar wel een die bijna onverwoestbaar is. Voor veel kilometers is dit de meest logische keuze.

De keuze tussen benzine en diesel hangt af van je kilometerstand. Rijd je veel, neem de dCi. Rijd je vooral in de stad, dan is de 1.0 TCe 90 pk een betere keuze. De 75 pk-versies zijn er voor wie echt nooit haast heeft; die zijn traag, maar ook heel zuinig. De automatische bak is alleen gekoppeld aan de 0.9 TCe en de 1.5 dCi 90 pk, en die combinatie is vooral een stadsding.

De stoelen zijn zacht en redelijk vlak. Ze bieden weinig zijdelingse steun, maar voor een auto in dit segment zijn ze prima. Op lange ritten zouden ze na een paar uur wel kunnen gaan vervelen, maar voor de dagelijkse rit zijn ze prima. De achterbank is verrassend ruim voor een auto van deze afmetingen.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de Sandero. Vooral de dieselmotor is duidelijk aanwezig, maar ook de benzineversies laten zich horen bij hogere snelheden. Wind- en bandengeluid dringen ook makkelijk door. Het is geen lawaaiige auto, maar wel eentje die je er constant aan herinnert dat je in een budgetauto zit. De vering is redelijk comfortabel afgesteld, al is het geen zweverig geheel.

In de stad is de Sandero op zijn best. Het hoge dak en de hoge zitpositie geven een goed gevoel van ruimte, en de auto is makkelijk te plaatsen. De verzachte vering slikt drempels en klinkers beter weg dan je zou verwachten in deze klasse. Het is een comfortabele auto, maar dan op een functionele, Dacia-manier.

Het interieur van de Sandero is een les in eenvoud. Het dashboard is horizontaal en overzichtelijk, met grote knoppen en duidelijke tellers. Alles is gemaakt van hard plastic, maar het is wel stevig in elkaar gezet. Er zijn geen kraakjes of rammels, en dat is meer dan je van sommige duurdere auto's kunt zeggen.

Het infotainmentsysteem is optioneel op de hogere uitvoeringen. Het is een eenvoudig systeem met een klein scherm, maar het werkt prima en is makkelijk te bedienen. De telefoonkoppeling is een groot pluspunt: je hoeft geen dure navigatie te kopen, want je smartphone doet het werk. Het is een verademing in een wereld waar fabrikanten je graag een navigatiesysteem van duizend euro aansmeren.

Ergonomisch zit het goed. De stoel is in hoogte verstelbaar en het stuurwiel is in hoogte en diepte verstelbaar. De knoppen voor de ventilatie zijn groot en logisch. Het is geen interieur waar je verliefd op wordt, maar het is wel een interieur waar je na een jaar nog steeds tevreden mee bent. De opbergvakken zijn klein, maar er is een handig vak voor je telefoon.

Met een kofferbak van 351 liter zit de Sandero in de middenmoot van zijn klasse. Het is minder dan een Suzuki Baleno, maar meer dan een Opel Karl. De opening is breed en de laadrand is niet te hoog, dus het in- en uitladen is makkelijk. De achterbank is neerklapbaar, al is de opening dan niet helemaal vlak.

De achterbank is verrassend ruim. Twee volwassenen kunnen er prima zitten, en drie is mogelijk voor korte ritten. De deuren zijn groot en gaan wijd open, waardoor instappen makkelijk is. Het zicht rondom is goed, met een hoge zitpositie en dunne stijlen. Parkeren is een fluitje van een cent, zeker met de optionele parkeersensoren.

Het is geen auto die je kiest voor zijn veelzijdigheid. Er is geen trekhaak-optie met serieus trekgewicht en de daklast is beperkt. Maar voor het dagelijks leven, van boodschappen tot vakantie met twee personen, is de Sandero verrassend praktisch. Hij is kort genoeg voor de stad, maar slim genoeg ingedeeld om niet snel vol te raken.

Dacia houdt het simpel. Er is geen head-up display, geen adaptieve cruisecontrol en geen camera's rondom. Wat er wel is, werkt naar behoren. De rijassistentie is beperkt tot het absolute minimum: ABS en stabiliteitscontrole zijn standaard, en dat is het zo'n beetje. In deze prijsklasse is dat geen verrassing.

Het optionele infotainmentsysteem met smartphone-integratie is de grote troef. Het is geen hoogstaand systeem, maar het doet wat het moet doen: je telefoon spiegelen voor navigatie en muziek. De bediening is via het touchscreen, maar er zijn ook fysieke knoppen voor het volume. Dat is een detail dat veel duurdere auto's over het hoofd zien.

De automatische klimaatregeling is een zeldzaamheid in deze klasse, en hij is alleen op de topuitvoering leverbaar. Het werkt prima, maar het is geen must-have. De rest van de technologie is vooral afwezig. Voor de doelgroep van de Sandero is dat waarschijnlijk prima: je koopt deze auto niet voor de gadgets, maar voor de prijs.

De officiële cijfers zijn indrukwekkend. De benzineversies verbruiken rond de 5,0 l/100 km, en de diesels dalen naar 3,6 l/100 km. Dat laatste cijfer is beter dan 86% van de concurrentie, wat deze auto tot een van de zuinigste in zijn klasse maakt. In de praktijk zal het verbruik hoger liggen, maar nog steeds netjes.

Met een vanafprijs van € 12.490 is de Sandero de goedkoopste nieuwe auto van Nederland. Dat is een enorm sterk argument. De CO2-uitstoot is ook laag, wat de wegenbelasting gunstig houdt. De onderhoudskosten zijn laag, deels omdat de techniek eenvoudig is en deels omdat Dacia-onderdelen niet duur zijn.

De keerzijde is dat de auto zijn prijs ook verraadt in de materialen en de prestaties. Het is geen auto die je geld waard is in de zin van 'veel auto voor je geld', maar wel in de zin van 'een werkende auto voor weinig geld'. De afschrijving is laag, omdat er weinig af te schrijven valt. Als je de auto afrijdt, heb je waar voor je geld gehad.