Dacia Sandero 2: de nuchtere keuze, maar niet zonder compromissen

De Dacia Sandero 2 oogt als een auto die is ontworpen met een potlood en een liniaal, en dat is niet per se een compliment. Met 4056 mm lengte en 1732 mm breedte is hij compact, maar de hoogte van 1524 mm geeft hem een wat blokkerige, hoge uitstraling. Het is alsof iemand een hatchback heeft opgeblazen tot hij op een kleine SUV lijkt, maar dan zonder de stoere details. De plastic bumpers en simpele koplampen schreeuwen 'budget', maar dat is ook precies wat je koopt.

Het interieur maakt direct duidelijk waar het geld is bespaard. Harde plastics, eenvoudige stoelen en een dashboard dat rechtstreeks uit het vorige decennium lijkt te komen. Maar er is ook iets eerlijks aan: geen enkele poging om te doen alsof dit een dure auto is. Het is bijna verfrissend in een wereld vol nep-chroom en nep-lederen stiksels. Je stapt in, je ziet alles wat je moet zien, en je rijdt weg. Meer niet.

Met 90 pk en een leeggewicht van 1037 kg is de Sandero 2 geen raket, maar hij voelt ook niet log. De acceleratie van 0-100 in 11,1 seconden is traag naar moderne maatstaven, maar in de stad is dat prima. De besturing is licht en vrij gevoelloos, dus je zult niet snel op zoek gaan naar een bochtige weg. Op de snelweg bij 120 km/u is hij stabiel, maar windgeruis is duidelijk aanwezig. Het is geen auto die je uitdaagt om harder te rijden, maar hij doet wat je vraagt zonder drama.

De ophanging is aan de zachte kant, wat in de stad comfortabel is, maar in bochten zorgt voor wat overhellen. De remmen zijn voldoende voor dit gewicht, maar je moet wel echt intrappen om snelheid te minderen. Op basis van de specificaties vermoed ik dat de 1.5 dCI-diesel met 90 pk een stuk rustiger aanvoelt, maar de 0.9 TCe benzine is voor de meeste kopers de logische keuze vanwege het lagere aanschafprijskaartje. Het is een auto die je vergeet tijdens het rijden, en dat is misschien wel het beste wat je kunt zeggen.

De 0.9 TCe is een driecilinder turbobenzine met 90 pk en 136 Nm koppel. Dat klinkt misschien niet indrukwekkend, maar met zo'n laag gewicht is het voldoende om vlot mee te komen in het dagelijks verkeer. De driecilinder heeft een karakteristiek gebrom, maar is niet storend. De handgeschakelde vijfbak is precies, maar de verhoudingen zijn lang, waardoor je vaak moet terugschakelen om bij te blijven op de snelweg. Het verbruik van 5,3 l/100 km is netjes, maar niet uitzonderlijk voor een auto van dit formaat.

Naast de TCe zijn er twee 1.2 benzinemotoren (75 pk) en twee 1.5 dCI diesels (75 of 90 pk). De diesels scoren indrukwekkend met 3,9 l/100 km, maar die cijfers zijn alleen haalbaar in rustig rijden. De LPG-versie is interessant voor wie goedkoop wil rijden, maar de CNG-technologie was in deze periode nog niet heel gangbaar. Voor de meeste kopers is de 0.9 TCe de beste balans tussen prestaties en kosten, maar wees niet verbaasd als je constant moet schakelen om het vermogen te vinden.

De stoelen van de Sandero 2 zijn vlak en bieden weinig zijdelingse steun. Ze zijn niet oncomfortabel, maar na een uur op de snelweg krijg je wel gevoel in je rug. De achterbank is krap voor volwassenen, maar kinderen zitten prima. De vering is zacht, wat hobbels in de stad goed opvangt, maar op snelweg oneffenheden kan de auto gaan deinen. Het geluidsniveau binnen is matig: windgeruis is prominent vanaf 100 km/u, en bandengeluid is ook duidelijk aanwezig.

Voor een auto die vaak als budgetoptie wordt gekozen, is het comfortniveau redelijk, maar niet meer dan dat. De kofferbak van 320 liter is aan de kleine kant voor deze klasse, maar de opening is groot genoeg voor de meeste boodschappen. Als je van plan bent lange ritten te maken, zou ik toch eens naar een andere auto kijken, want de Sandero 2 is meer een stadsauto die af en toe de snelweg op durft.

Het interieur is eenvoudig, maar functioneel. Harde plastics overheersen, maar de afwerking is netjes genoeg voor dit prijssegment. De knoppen op het dashboard zijn groot en logisch geplaatst, wat de bediening eenvoudig maakt. Het infotainmentsysteem is echter gedateerd, met kleine schermen en beperkte functies. Er zijn geen fysieke knoppen voor de airco, maar dat is ook niet erg, want het systeem is simpel genoeg.

Ergonomisch gezien zit het wel snor: je vindt alles zonder te zoeken. De stoelverstelling is handmatig en omslachtig, maar dat is normaal in deze klasse. Een opvallend detail is de grote kofferruimte onder de vloer van de kofferbak, waar je de bagagecover kunt opbergen. Het is niet revolutionair, maar wel slim. Al met al is het interieur een plek waar je niet graag langer blijft dan nodig, maar het is ook niet zo slecht dat je je eraan ergert.

De Sandero 2 is in de eerste plaats praktisch. Hij is compact genoeg om makkelijk te parkeren in de stad, maar de hoge daklijn zorgt voor een goed zicht naar voren en opzij. De achterbank is echter niet erg ruim, en drie volwassenen passen er echt niet comfortabel in. De kofferbak van 320 liter is kleiner dan die van de meeste concurrenten, maar de achterbank kan worden neergeklapt om meer ruimte te creëren. Het instappen is gemakkelijk dankzij de hoge carrosserie, wat vooral voor oudere bestuurders prettig is.

Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen, en een achteruitrijcamera was in deze periode niet eens een optie. Parkeren moet je dus doen met je spiegels en je gevoel. De auto is licht, dus de deuren openen zonder veel kracht, wat handig is in krappe parkeergarages. Al met al is het een auto die zijn praktische taak prima vervult, maar je moet niet verwachten dat hij je verrast met slimme oplossingen of extra ruimte.

Op technologiegebied is de Sandero 2 vooral een product van zijn tijd, en dat is geen compliment. Het infotainmentsysteem is basic, met een klein scherm dat traag reageert en geen smartphone-integratie biedt. Bluetooth is er wel, maar het koppelen is omslachtig. Rijassistentiesystemen zijn beperkt tot ABS en airbags; zaken als ESP waren optioneel of niet beschikbaar. In deze periode was dat niet ongebruikelijk voor budgetauto's, maar het betekent wel dat je het zonder moderne veiligheidsfeatures moet stellen.

Wat wel aanwezig is, is een eenvoudige boordcomputer die je verbruik en actieradius toont. Het is functioneel, maar niet meer dan dat. De knoppen op het stuur zijn eenvoudig en werken goed, maar er zijn er maar weinig. Als je veel waarde hecht aan technologie, is dit niet de auto voor jou. Maar als je alleen een auto wilt die van A naar B rijdt zonder al te veel poespas, dan is de afwezigheid van complexe systemen misschien juist een voordeel: minder dingen die kapot kunnen.

De 0.9 TCe heeft een officieel verbruik van 5,3 l/100 km, wat neerkomt op een CO2-uitstoot van 122 g/km. In de praktijk zul je met normaal rijden eerder rond de 6 liter uitkomen, maar dat is nog steeds netjes voor een benzineauto. De dieselversies zijn met 3,9 l/100 km indrukwekkend zuinig, maar de meerprijs bij aanschaf verdien je alleen terug als je veel kilometers maakt. De LPG-versie is interessant voor wie goedkoop wil rijden, maar het CNG-systeem was niet overal even goed ondersteund.

De aanschafprijs van een gebruikte Sandero 2 is laag, en dat is zijn grootste troef. Onderhoud is goedkoop, en de auto staat bekend als betrouwbaar, al zijn er meldingen van roest op oudere exemplaren. De verzekering is ook voordelig, omdat de auto als budgetklasse wordt gezien. Banden zijn goedkoop, maar de kleine wielen betekenen wel dat je minder grip hebt. Al met al is dit een auto die je portemonnee niet zal uitputten, maar die ook geen enkele vorm van rijplezier biedt.