Daihatsu Altis: de stille krachtpatser die niemand zag aankomen

De Daihatsu Altis doet qua proporties denken aan een Amerikaanse sedan uit de jaren negentig, maar dan met een Japanse terughoudendheid. Met 4,83 meter lengte is hij behoorlijk aanwezig, maar het design is zo anoniem dat je hem in een parkeergarage over het hoofd ziet. Dat is geen schande, maar het maakt ook geen einde aan je autodromen.

Het interieur oogt ruim maar gedateerd. Denk aan veel hard plastic, een simpel dashboard en stoelen die meer op bankstellen dan op sportstoelen lijken. De afwerking is degelijk, maar het geheel straalt niet de kwaliteit uit die je bij dit formaat zou verwachten. Het is vooral functioneel, en dat is prima als je geen behoefte hebt aan opsmuk.

Met een vermogen van 203 pk ligt de Altis boven de helft van zijn concurrenten, maar het koppel van 213 Nm is ronduit laag voor deze klasse. Dat betekent dat je het vermogen vooral bovenin het toerental vindt, en met een CVT die het gaskeerpedaal als een soort aan/uit-knop behandelt, moet je wennen aan de manier waarop de auto reageert. Het is niet onprettig, maar het voelt ook niet sportief.

De vering is duidelijk op comfort gericht. Oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar in snelle bochten zal de carrosserie behoorlijk overhellen. Het onderstel is niet bedoeld om je polsen te laten tintelen; het is een cruiser die je rustig naar je bestemming brengt. De voorwielaandrijving houdt het allemaal netjes in het gareel, maar verwacht geen wonderen.

De enige motor is een 2,5-liter hybride die 203 pk levert. Dat is meer dan de meeste concurrenten uit die periode, maar het koppel van 213 Nm is een stuk minder indrukwekkend. Hybride systemen staan bekend om hun soepele, stille werking, maar ook om een soms onlogische samenwerking tussen benzinemotor en elektromotor. De CVT zal daar geen verandering in brengen.

De acceleratie zal vermoedelijk niet aanvoelen als 203 pk, omdat de CVT het toerental hoog laat oplopen en de auto dan pas echt vooruit gaat. Het is geen auto voor sprintjes bij het stoplicht, maar op de snelweg is er genoeg reserve om vlot mee te komen. Het is een motor die je vooral gebruikt voor rustig rijden, niet voor sportieve uitstapjes.

De stoelen zijn zacht en bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange ritten zijn ze prima. De vering is afgestemd op comfort, dus je wordt niet afgemat door hobbels in het wegdek. Het is een auto die gemaakt is om kilometers te vreten, niet om je hart sneller te laten kloppen.

Geluidsisolatie is een sterk punt. De hybride aandrijving is stil, en wind- en bandengeluid worden goed buiten gehouden. In de stad is de auto dankzij de elektrische modus bij lage snelheden fluisterstil. Alleen bij vol accelereren hoor je de benzinemotor duidelijk, maar dat is inherent aan het systeem.

Het dashboard is eenvoudig en logisch ingedeeld, maar de materialen zijn niet van het niveau dat je bij een auto van dit formaat verwacht. Hard plastics overheersen, en de knoppen voelen wat goedkoop aan. Toch is alles duidelijk en overzichtelijk, zonder onnodige poespas.

De ruimte voorin is prima, maar het interieur mist de moderne snufjes die je in deze periode bij concurrenten als de Kia pro_cee'd GT wel vindt. Er is geen groot infotainmentscherm, en de bediening is vooral functioneel. Het is een interieur dat je waarschijnlijk niet zal haten, maar ook niet zal liefhebben.

De achterbank biedt veel beenruimte, dankzij de lange wielbasis. Drie volwassenen kunnen achterin zitten, al wordt het dan wel krap qua schouderruimte. De kofferbak is ruimer dan die van de meeste concurrenten, maar omdat het een hybride is, moet je rekening houden met een verhoogde laadvloer.

Het instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn, en het zicht rondom is redelijk. De auto is alleen behoorlijk lang, dus in de stad moet je wennen aan de afmetingen. Parkeren gaat met de nodige voorzichtigheid, want een achteruitrijcamera is niet standaard, en de achtersteven is lastig in te schatten.

De technologie in de Altis is gedateerd. Er is een eenvoudig infotainmentsysteem dat niet veel meer doet dan radio en cd afspelen, en de bediening gaat via veel kleine knopjes. Dat is niet per se slecht, maar het voelt alsof je tien jaar terug in de tijd stapt.

Rijassistentie is beperkt tot de basics, zoals ABS en stabiliteitscontrole. Verder moet je het zelf doen. Voor een auto uit 2012 is dat normaal, maar de concurrenten uit die periode boden al meer, zoals een noodremsysteem of rijstrookassistent. De Altis is dus geen technologiegigant, maar eenvoud heeft ook zijn charme.

Het officiële verbruik van de hybride aandrijving is laag, wat dit een zuinige auto maakt voor zijn formaat. De CO2-uitstoot is eveneens beperkt, wat gunstig is voor de wegenbelasting in sommige landen. Op papier is dit een auto die je portemonnee ontziet.

Maar Daihatsu is een nichemerk in Europa, en dat heeft gevolgen voor de onderhoudskosten. Onderdelen zijn minder makkelijk verkrijgbaar, en niet elke garage heeft verstand van hybride systemen. De aanschafprijs is wel aantrekkelijk, maar reken op hogere onderhoudskosten dan bij een Toyota of Kia.