Datsun Mi-Do: nostalgie zonder romantiek, maar wel een eerlijke auto

De Datsun Mi-Do is een auto die je niet snel vergeet, maar vooral omdat hij zo anoniem is. Het design is gebaseerd op de Lada Kalina, wat betekent dat je een beetje jaren 90-styling ziet met een modern sausje. De proporties zijn typisch voor een kleine hatchback: kort, hoog en smal. Het is geen auto die je in de showroom laat watertanden, maar hij heeft wel iets eerlijks. Hij schreeuwt niet om aandacht, hij vraagt er niet eens om.

Bij het openen van het portier valt de eenvoud op. Het interieur is functioneel, maar mist elke vorm van flair. Het plastic is hard, de knoppen zijn logisch maar ouderwets, en het geheel ademt een sfeer van 'we hebben gedaan wat we konden'. Toch is er een zekere charme in die eenvoud. Het is een auto die geen pretenties heeft, en dat is op zich ook wel weer verfrissend in een wereld vol digitale schermen en ledverlichting.

Op basis van de specificaties is de Mi-Do geen auto die je 's ochtends vroeg wakker maakt met een glimlach. Met 106 pk en 148 Nm koppel, een gewicht van 1160 kg, en een acceleratie van 10,5 seconden naar 100 km/u, is hij traag maar niet hopeloos. De besturing is waarschijnlijk licht en direct, maar zonder veel feedback, zoals je van een Lada-onderstel mag verwachten. In de stad voelt hij zich thuis, met een draaicirkel die klein genoeg lijkt voor krappe straatjes.

Op de snelweg zul je echter merken dat hij buiten zijn comfortzone komt. De topsnelheid van 180 km/u is theoretisch haalbaar, maar bij 120 km/u zal de motor behoorlijk toeren en lawaai maken. Het onderstel is waarschijnlijk afgestemd op comfort, wat betekent dat hij in bochten behoorlijk overhelt. Remmen zijn waarschijnlijk prima voor dagelijks gebruik, maar bij herhaaldelijk hard remmen kun je vermoeidheid verwachten. Kortom: een auto voor de stad, niet voor de bergen.

De motorrespons is vermoedelijk direct, omdat het een atmosferische 1.6 is zonder turbo. Dat betekent dat je hem hoog in de toeren moet houden om vooruitgang te boeken, maar dat is ook wel weer charmant. Het is geen auto die je uitdaagt, maar hij zal je ook niet in de steek laten. Het is een werktuig, geen speelgoed.

De Mi-Do is leverbaar met drie benzinemotoren, allemaal 1.6-liter, maar met verschillende vermogens. De instapversie levert 88 pk, wat met een gewicht van 1160 kg niet veel soeps zal zijn. De 106 pk-versie, die wij als representatief beschouwen, is de beste keuze. Met 148 Nm koppel en een handgeschakelde vijfversnellingsbak sprint je in 10,5 seconden naar 100 km/u. Dat is niet snel, maar het is voldoende om mee te komen in het verkeer.

Er is ook een 88 pk-versie met een viertraps automaat. Die zal nog trager zijn, en met een verbruik van 7,7 l/100 km ook dorstiger. De handbak-versies verbruiken 6,6 tot 7,0 l/100 km, wat voor een auto van dit formaat niet zuinig is. Moderne concurrenten doen dat met minder. De motor is een oud ontwerp, maar dat heeft ook voordelen: hij is waarschijnlijk robuust en eenvoudig te repareren. Als je niet haast, is de 88 pk-versie prima voor de stad, maar op de snelweg zul je vloeken.

De versnellingsbak is waarschijnlijk niet de meest verfijnde, met lange slagen en een rubberachtig gevoel, maar hij doet zijn werk. De koppeling is licht en vergevingsgezind, ideaal voor beginnende bestuurders. Prestaties zijn niet het speerpunt van deze auto, dat is duidelijk.

De stoelen van de Mi-Do zijn waarschijnlijk zacht en ondersteunend voor korte ritten, maar na een uur rijden zul je de gebreken voelen. Er is weinig zijdelingse steun, dus in bochten moet je jezelf vasthouden. De vering is waarschijnlijk afgestemd op de slechte Russische wegen, wat betekent dat hij hobbels redelijk absorbeert, maar bij hogere snelheden gaat het geheel drijven. Geluidsisolatie is niet aanwezig, dus je hoort de motor, de wind en de banden.

Voor lange ritten is dit geen auto die je kiest. De geluidsniveaus zullen vermoeiend zijn, en het ontbreken van een zesde versnelling betekent dat je bij 120 km/u constant in de toeren zit. In de stad is het comfort echter prima. De hoge zitpositie geeft een goed overzicht, en de auto is wendbaar. Het is een auto die je waardeert voor wat hij is: een goedkope stadsauto, niet meer en niet minder.

Het interieur van de Mi-Do is een ode aan eenvoud. Alles is gemaakt van hard plastic, maar het zit wel degelijk in elkaar. Geen kraakjes, maar ook geen zachte materialen. Het dashboard is overzichtelijk, met grote analoge klokken die goed afleesbaar zijn. De knoppen voor de ventilatie zijn groot en logisch, iets wat je bij moderne auto's steeds vaker mist. Er is een eenvoudig infotainmentsysteem met een klein scherm, maar het is vooral functioneel.

De ergonomie is redelijk, maar er zijn wat eigenaardigheden. De stuurwielverstelling is beperkt, dus langere bestuurders zitten misschien niet ideaal. De middenconsole is smal en er is weinig opbergruimte. Het handschoenenkastje is klein, en de deurvakken zijn te smal voor een fles water. Maar goed, je koopt deze auto niet voor het interieur, je koopt hem omdat hij goedkoop is. En dat zie je, maar het is niet storend.

Met een lengte van 3950 mm is de Mi-Do een echte stadsauto. Parkeren is een fluitje van een cent, en de hoge daklijn zorgt voor een goed zicht rondom. De achterbank is krap, maar voor twee kinderen of korte ritten met volwassenen is het te doen. De kofferruimte van 241 liter is echter een groot minpunt. Dat is minder dan de meeste concurrenten, en met 7% scoort hij slechter dan vergelijkbare auto's.

De achterbank kan worden neergeklapt, maar dan krijg je geen vlakke laadvloer. Het instappen is gemakkelijk dankzij de hoge deuropeningen, maar de deuren zijn smal. De bagageruimte heeft een hoge laaddrempel, wat het tillen van zware spullen lastig maakt. Al met al is de Mi-Do praktisch voor dagelijks gebruik in de stad, maar voor gezinnen met veel bagage is hij minder geschikt. Het is een auto voor singles of stellen zonder kinderen.

De Mi-Do is niet het type auto dat je associeert met geavanceerde technologie. Er is een basis-infotainmentsysteem met een klein touchscreen, maar de functionaliteit is beperkt. Bluetooth en USB zijn aanwezig, maar de interface is traag en onlogisch. Er is geen navigatie, geen smartphone-integratie, en de rijassistentie is beperkt tot ABS en airbags. In 2024 is dat bijna lachwekkend, maar voor de doelgroep van deze auto is het misschien voldoende.

Er zijn geen rijhulpsystemen zoals adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie, en dat is misschien maar beter ook, want ze zouden waarschijnlijk niet goed werken. De auto is ontworpen om eenvoudig te zijn, en dat is terug te zien in de techniek. De Mi-Do is een auto die je niet koopt voor de gadgets, maar voor de prijs. Als je technologie belangrijk vindt, moet je elders kijken.

Volgens de officiële cijfers verbruikt de 106 pk-versie 6,6 l/100 km. Dat is niet zuinig voor een auto van dit formaat, maar het is ook niet extreem. De 88 pk-versie met handbak zit op 7,0 l/100 km, en de automaat op 7,7 l/100 km. In de praktijk zul je met de 106 pk-versie waarschijnlijk rond de 7,5 liter uitkomen, afhankelijk van je rijstijl. De CO2-uitstoot is niet opgegeven, maar op basis van het verbruik kun je een behoorlijke belasting verwachten in landen die op CO2 belasten.

De prijs van de Mi-Do is laag, maar de totale eigendomskosten kunnen tegenvallen. Het onderhoud is waarschijnlijk goedkoop, omdat de techniek eenvoudig is, maar de kwaliteit van de materialen is niet geweldig. Verwachte reparaties aan de ophanging en uitlaat kunnen na een paar jaar opduiken. Verzekering is goedkoop, maar wegenbelasting kan hoger uitvallen dan bij een moderne auto met minder CO2. Al met al is de Mi-Do een goedkope auto in aanschaf, maar niet per se in gebruik.