Hellcat: Amerikaans kanon met een Nederlands probleem

De Dodge Challenger SRT is een blok Amerikaans chroom en staal dat geen enkele subtiliteit pretendeert. Met zijn 5.022 millimeter lengte en 1.923 millimeter breedte domineert hij elke parkeerplaats, en de vierkante neus met die agressieve koplampen schreeuwt eerder dan dat hij fluistert. Hij ziet eruit alsof hij uit een actiefilm uit 2008 is gerold, en dat is precies zijn charme.

Het interieur belooft alvast wat de buitenkant aankondigt: veel plastic, dikke stoelen en een sfeer die meer doet denken aan een Amerikaanse diner dan aan een Duitse salon. Maar dat is niet per se een minpunt – deze auto wil geen verfijning, hij wil aanwezig zijn. En dat lukt. De hoge taille en de lange motorkap geven je het gevoel dat je in een tank zit, maar dan een met 717 pk.

Op basis van de cijfers moet het stuurgedrag van de Hellcat een ervaring zijn die je niet snel vergeet. Met een leeggewicht van 1.887 kilogram is hij geen lichtgewicht, maar die massa wordt wel gecompenseerd door een vermogen dat 98 procent van zijn concurrenten overtreft. De achterwielaandrijving en de handgeschakelde zesbak suggereren dat je hier zelf het beest moet temmen, zeker bij nat weer.

De vering is afgesteld op comfort, niet op circuitprestaties – typisch Amerikaans. In bochten zal hij vermoedelijk onderstuur vertonen en de neus zal zwaar aanvoelen, maar op een rechte snelweg is hij waarschijnlijk koning. De remmen moeten het zware gevaarte kunnen stoppen, maar gezien het gewicht en het vermogen, zou ik toch even nadenken over een aftermarket-setje als je van plan bent om hem op het circuit te gooien.

De 6.2-liter V8 met supercharger is het kloppende hart van deze Hellcat. Met 717 pk en 881 Nm koppel is hij een van de krachtigste productieauto's van zijn tijd – beter dan 98 procent van zijn concurrenten. De acceleratie van 0 naar 100 in 3,2 seconden is sneller dan 96 procent van de auto's uit zijn periode, en de topsnelheid van 320 km/u is niet minder dan indrukwekkend.

Naast de Hellcat biedt Dodge ook een 'standaard' SRT met 492 pk aan. Die is al meer dan genoeg voor dagelijks gebruik, maar mist het theatrale karakter van de Hellcat. De handgeschakelde zesbak is een ode aan het verleden, maar de 8-traps automaat zal sneller schakelen en is waarschijnlijk de betere keuze voor wie vooral snel wil zijn. Het verbruik van 14,7 l/100 km is op zijn zachtst gezegd fors; maar als je deze auto koopt, weet je dat je niet voor de zuinigheid komt.

De Challenger is verrassend comfortabel voor een muscle car. De vering is zacht en de stoelen zijn breed en zacht, zoals je van een Amerikaan mag verwachten. Op lange ritten over de snelweg is hij vermoedelijk een van de meest ontspannen auto's in zijn klasse – tot je het gaspedaal intrapt.

De geluidsisolatie is waarschijnlijk goed, maar die V8 laat zich niet verstoppen. Het gebrom bij stationair draaien en het gehuil van de supercharger bij vol gas zijn onderdeel van het theater. In de stad is hij door zijn afmetingen minder op zijn gemak, maar dat is geen verrassing voor een auto van deze omvang.

Het interieur is een mengelmoes van stoere materialen en goedkope plastics. De knoppen en schakelaars voelen degelijk maar niet premium aan, en het geheel ademt meer 'Amerikaanse truck' dan 'Duitse limousine'. Toch heeft het wel karakter, met die dikke stuurwielen en de analoge instrumenten die je terugbrengen naar een tijd waarin auto's nog geen touchscreens hadden.

Ergonomisch is het eenvoudig: alles ligt waar je het verwacht, en de bediening is logisch. Het infotainmentsysteem is niet het nieuwste, maar werkt prima. De stoelen bieden genoeg steun voor een auto die niet gemaakt is voor bochtenwerk, maar voor lange reizen zijn ze uitstekend. Kortom: het interieur is niet mooi, maar het past bij de auto.

Met een kofferbak van 459 liter is de Challenger verrassend praktisch – beter dan 51 procent van zijn concurrenten. Dat is genoeg voor twee weekendtassen of een paar golfclubs, al moet je niet van plan zijn om een complete vakantie-uitrusting mee te nemen. De achterbank is krap voor drie volwassenen, maar voor twee kinderen of als extra opbergruimte is het prima.

Instappen is door de lange deuren en het lage dak een sport op zich, maar als je eenmaal zit, heb je een uitstekend zicht naar voren. Naar achteren is het beperkt, maar dat is typisch voor dit soort auto's. Parkeren is door de afmetingen een uitdaging, maar met parkeersensoren en een camera – die standaard zijn – red je je wel.

De technologie in de Challenger is gedateerd, maar functioneel. Het Uconnect-systeem is eenvoudig te bedienen en reageert snel, maar mist de grafische verfijning van moderne systemen. Apple CarPlay en Android Auto zijn er, maar de interface voelt alsof hij uit 2015 komt.

De rijassistentie is beperkt tot de basics: cruise control, parkeersensoren en een achteruitrijcamera. Geen adaptieve cruise control of rijstrookassistentie – en dat is misschien maar goed ook, want dit is een auto die je zelf wilt besturen. De launch control is een leuke gimmick, maar met 717 pk op de achterwielen is het vooral een manier om banden snel te vernieuwen.

Het officiële verbruik van 14,7 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zul je waarschijnlijk richting de 20 liter gaan als je het vermogen gebruikt. Dat maakt de Hellcat een van de dorstigste auto's in zijn klasse, beter dan slechts 2 procent van zijn concurrenten. De CO2-uitstoot is navenant en zal in Nederland en België leiden tot een flinke wegenbelasting en een bijtelling die je niet wilt zien.

De prijs van een Challenger is laag in vergelijking met Europese concurrenten als de Ferrari F12 Berlinetta of de McLaren P1, maar de onderhoudskosten zijn niet mals. Banden slijten snel, de remmen zijn groot en duur, en de verzekering zal je niet in dank afnemen. Maar als je deze auto koopt, weet je dat je betaalt voor het spektakel – en dat is het waard.