Demon: 840 pk die je respect moet leren

De Dodge Challenger SRT Demon ziet eruit alsof hij je auto al heeft ingehaald terwijl je nog stilstaat. Met een lengte van ruim vijf meter en een breedte van twee meter is het een kolos die nergens onopgemerkt blijft. De enorme motorkap, de opvallende spoiler en de agressieve lijnen schreeuwen het van de daken: dit is geen gewone Challenger.

Het is een auto die je niet subtiel kunt benaderen. Hij is luid, hoekig en overdreven, precies zoals een Amerikaanse muscle car hoort te zijn. De eerste indruk is er één van pure intimidatie, en dat is precies de bedoeling.

Op basis van de specificaties is dit een auto die je aandacht vraagt. Met 1.044 Nm koppel en achterwielaandrijving is de achteras een dunne lijn tussen genialiteit en chaos. De acceleratie van 0-100 in 2,4 seconden is sneller dan vrijwel alles wat ooit een kenteken heeft gehad, maar dat gaat gepaard met een gewicht van 1.941 kg. Dat merk je in bochten: dit is geen bochtenvreter, maar een rechtlijnige sprinter.

De verwachting is dat de besturing zwaar is en het onderstel strak, maar vergevingsgezind. Het is een auto die je moet leren respecteren, niet eentje die je blind vertrouwt. Op de snelweg zal hij vermoedelijk verrassend comfortabel zijn, maar in de stad is het een logge reus die je liever vermijdt.

De 6.2-liter V8 met 840 pk is het enige motorblok dat je hier kunt krijgen, en dat is precies waar het om draait. Het is een enorme, mechanische explosie die je door merg en been gaat. Het koppel van 1.044 Nm is duizelingwekkend en zorgt ervoor dat je bij elk stoplicht een potentiële wheelie hebt. De 8-traps automaat is de enige optie, wat gezien het vermogen een verstandige keuze is.

De prestaties zijn ronduit bizar. Met een acceleratie die beter is dan 100% van de vergelijkbare auto's uit die periode, zet hij de norm. Maar dit alles heeft een prijs: het verbruik van 14,7 l/100 km is verschrikkelijk, en beter dan slechts 1% van zijn concurrenten. Wie deze auto koopt, moet de benzinepomp als tweede huis beschouwen.

Voor een auto met deze prestaties is comfort een bijzaak, maar de Challenger is van oorsprong een grand tourer. De stoelen zijn breed en de vering is vermoedelijk afgestemd op lange rechten, niet op bochtige wegen. Verwacht geen Rolls-Royce-achtige stilte, maar het gedreun van de V8 is een soundtrack waar je nooit genoeg van krijgt.

In de stad is de auto door zijn afmetingen en gewicht minder op zijn plek. De hoge instap en de dikke dorpels maken het in- en uitstappen een sport op zich. Op lange ritten over de snelweg zal hij echter vermoedelijk verrassend comfortabel blijken, als je tenminste kunt leven met het constante gezoem van de motor op de achtergrond.

Het interieur is een mengelmoes van Amerikaans chique en hard plastic. Het ziet er degelijk uit, maar niet bijzonder. De materialen zijn niet van het niveau dat je bij een auto van deze prijs zou verwachten, maar dat is niet waar het bij een Demon om draait. Het draait om de cijfers en het gevoel, niet om de zachte kunststoffen.

De ergonomie is typisch Amerikaans: grote knoppen, duidelijke wijzerplaten en een gevoel van ruimte. Het infotainment is functioneel, maar niet baanbrekend. Het is een interieur dat je vergeeft, omdat de auto eronder zo'n indrukwekkend beest is.

Met een kofferruimte van 459 liter is hij verrassend praktisch voor een auto met zulke prestaties. Je kunt er boodschappen in kwijt, maar het is geen auto die je dagelijks voor praktische zaken wilt gebruiken. De achterbank is klein en vooral symbolisch, en de instap achterin is een acrobatische oefening.

Het zicht rondom is matig door de dikke C-stijlen en de hoge taille. Parkeren is een uitdaging, maar met een auto van dit formaat en gewicht weet je dat van tevoren. Het is een weekendauto, geen gezinsvervoer.

De technologie aan boord is niet baanbrekend, maar wel functioneel. Het infotainmentsysteem werkt prima en de rijassistentie is aanwezig, maar niet op het niveau van de Europese concurrentie. De focus ligt duidelijk op prestaties, niet op autonoom rijden.

De echte technologie zit onder de motorkap en in de aandrijflijn. De transmissie is afgestemd op razendsnelle schakelingen en de tractiecontrole is waarschijnlijk een wonder van elektronica om de 840 pk op de weg te houden. Het is geen auto die je koopt voor de gadgets, maar voor de techniek die hem zo snel maakt.

Het verbruik van 14,7 l/100 km is een natte droom voor oliemaatschappijen en een nachtmerrie voor je portemonnee. Met dit verbruik en de CO2-uitstoot die daarbij hoort, is de Demon een van de minst zuinige auto's van zijn tijd. De wegenbelasting en verzekering zullen je eveneens de das omdoen.

De prijs van de auto zelf is niet meegestuurd, maar op basis van de prestaties en het beperkte productieaantal is het duidelijk dat dit geen auto is voor de massa. Onderhoudskosten zullen hoog zijn, en banden zijn waarschijnlijk een van de duurste verbruiksartikelen. Dit is een auto voor mensen die geld geen rol laten spelen.