Dodge Charger: Amerikaans spierbroek met een Nederlands probleem

De Dodge Charger is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met een lengte van ruim vijf meter en een breedte van 1,9 meter staat hij fors in het landschap. De agressieve neus met de opvallende grille en de gespierde lijnen zijn typisch Amerikaans. Het is geen subtiel ontwerp, maar het heeft wel karakter. Wie van opvallende auto's houdt, zit hier goed.

Het interieur maakt minder indruk. Het dashboard is grotendeels van hard plastic en het ontwerp is duidelijk een product van de vorige generatie. De stoelen zijn groot en breed, maar de afwerking is niet wat je in deze prijsklasse zou verwachten. Toch heeft het interieur een zekere robuuste charme, met grote knoppen en een duidelijke indeling.

Op basis van de cijfers is de Charger geen auto die uitnodigt tot sportief rijden. Met een leeggewicht van 1.784 kg is hij zwaar, en het onderstel is duidelijk afgestemd op comfort in plaats van op bochtenwerk. De besturing is licht en niet erg communicatief, maar dat is niet onverwacht voor een Amerikaanse sedan van dit formaat.

De vering is zacht, wat op lange rechten prima is, maar in bochten zorgt het voor de nodige carrosseriebewegingen. De remmen doen hun werk, maar met dit gewicht moet je niet te veel verwachten. In de stad is de Charger log door zijn formaat, maar op de snelweg is hij op zijn plek: stabiel en rustig.

De instapmotor is een 3.6-liter V6 met 296 pk en 353 Nm. Dat klinkt als een aardig cijfer, maar met een gewicht van 1.784 kg is de acceleratie vermoedelijk niet overweldigend. De V6 is wel de meest verstandige keuze binnen het gamma, omdat de V8 met 375 pk nog meer dorst heeft en nog zwaarder is.

De achtraps automatische transmissie is een bekend product van ZF en schakelt vermoedelijk soepel, maar reageert niet altijd even snel op een kickdown. De V8 is de enige die de auto echt tot leven wekt, maar die is alleen leverbaar met achterwielaandrijving, wat in nat Nederland een uitdaging kan zijn. De V6 is er ook met vierwielaandrijving, wat meer grip biedt, maar nog meer gewicht toevoegt.

De stoelen van de Charger zijn groot en zacht, zoals je in een Amerikaanse auto verwacht. Ze bieden veel steun voor lange ritten, maar weinig zijdelingse ondersteuning in bochten. Dat past bij het karakter van de auto: comfort gaat boven sportiviteit.

Het geluidsniveau in de cabine is vermoedelijk redelijk, maar de V6 zal bij acceleratie duidelijk aanwezig zijn. De vering is zacht en slikt hobbels goed op, maar op golvend asfalt kan de auto gaan deinen. Voor lange snelwegritten is de Charger waarschijnlijk een prima reisgenoot, maar in de stad is hij minder prettig door zijn formaat en gewicht.

Het interieur van de Charger is een van de grootste minpunten. Het is niet lelijk, maar het voelt gedateerd aan. Veel harde plastics, knoppen die uit een vorig decennium lijken te komen en een algeheel gevoel dat de auto niet is meegegaan met de tijd. De bediening is wel logisch: je vindt alles zonder te zoeken.

De ruimte voorin is prima, met voldoende hoofd- en beenruimte. Het stuur is groot en ligt lekker in de hand. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en verwarmd, wat een pluspunt is. Maar als je gewend bent aan de afwerking van een Duitse concurrent, valt dit tegen.

Met een lengte van 5.039 mm is de Charger een grote auto, en dat is te merken bij het parkeren. De achterbank is ruim, maar door het aflopende dak is de hoofdruimte achterin beperkt voor lange passagiers. De kofferbak heeft een inhoud van 436 liter, wat minder is dan de meeste Europese sedan-concurrenten.

De kofferopening is niet erg groot, waardoor het inladen van grote objecten lastig kan zijn. De achterbank is neerklapbaar, maar de opening daarvoor is ook niet ruim. Het zicht naar achteren wordt beperkt door de hoge raamlijn en de dikke C-stijlen. Parkeersensoren en een camera zijn dan ook geen overbodige luxe.

De Charger is niet bepaald een technologiegigant. Het infotainmentsysteem is een oude bekende van FCA, met een touchscreen dat redelijk werkt maar niet snel is. Apple CarPlay en Android Auto zijn in latere jaren toegevoegd, maar de interface is niet van het niveau van de concurrentie.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt. Er is adaptieve cruisecontrol en lane departure warning, maar die werken naar verluidt niet zo verfijnd als bij Duitse merken. Het systeem waarschuwt vaak te laat of te vroeg. Voor wie technologie belangrijk vindt, zijn er betere opties.

Het officiële verbruik van de V6 is niet opgegeven, maar op basis van het gewicht en de motor kun je een reëel verbruik van rond de 1 op 8 verwachten. De V8 zal nog dorstiger zijn. Dat maakt de Charger een dure auto in gebruik, vooral met de huidige brandstofprijzen.

De CO2-uitstoot is hoog, wat resulteert in een hoge BPM en wegenbelasting in Nederland. In België is dat iets anders, maar ook daar betaal je meer voor een auto met deze uitstoot. De onderhoudskosten zijn gemiddeld, maar de banden zijn groot en duur. De prijs van de Charger is relatief laag voor een auto van dit formaat, maar die besparing verdampt snel aan de pomp.