Dodge Journey: Amerikaans ruimteveer met een dorstige V6

De Dodge Journey ziet eruit alsof hij in 2007 is ontworpen en dat klopt ook. De hoekige neus, hoge taille en chroomaccenten stralen Amerikaanse zelfverzekerdheid uit, maar vergeleken met de Citroën DS4 of Ford Grand C-Max oogt hij gedateerd. Toch heeft die robuuste uitstraling wel iets: hij lijkt klaar voor een roadtrip door de outback, niet voor een schoolrun in Utrecht.

Met 4.887 mm lengte en 1.692 mm hoogte is hij aanwezig, maar niet overdreven. De brede grille en dikke bumpers geven hem een stoer karakter. Binnenin valt vooral het hoge zitgevoel op, maar het dashboard is een zee van hard plastic. Het is duidelijk: dit is geen premiumauto, maar een werkpaard met een Amerikaans accent.

Op basis van de cijfers voelt de Journey vermoedelijk log en zwaar aan. Met een leeggewicht van 1.926 kg en een ophanging die op comfort is afgesteld, zal hij in bochten flink overhellen. De besturing is waarschijnlijk vaag en licht, typisch voor Amerikaanse SUV's uit die tijd. Op de snelweg is hij vast stabiel, maar in de stad is hij door zijn formaat minder wendbaar.

De remmen doen het werk, maar met bijna twee ton moet je tijdig anticiperen. De V6 levert 353 Nm koppel, wat voldoende is om vlot mee te komen, maar de 6-traps automaat schakelt vermoedelijk niet altijd even vlot. Het is geen auto om sportief in te rijden, maar voor ontspannen cruisen is hij waarschijnlijk prima.

De 3.6L V6 is de enige motor die deze zware SUV recht doet. Met 287 pk en 353 Nm sprint je in 9,2 seconden naar 100 km/u, wat beter is dan 35% van de concurrentie. Dat klinkt niet spectaculair, maar voor een auto van bijna twee ton is het voldoende. De 2.4L VVT met 175 pk zal vermoedelijk schreeuwen om bij te blijven; die kun je beter overslaan.

De 6-traps automaat is geen hoogvlieger, maar doet zijn werk. Het verbruik is echter de achilleshiel: 12,4 l/100 km voor de AWD-versie is slechter dan 91% van de vergelijkbare auto's. De FWD-versie drinkt met 11,8 l/100 km iets minder, maar nog steeds fors. Als je zuinig wilt rijden, moet je niet bij Dodge zijn.

De stoelen zijn breed en zacht, zoals je van een Amerikaan mag verwachten. Ze bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange rechten stukken snelweg zijn ze prima. De vering is zacht en slikt hobbels waarschijnlijk goed weg, maar dat gaat ten koste van de controle in bochten. Geluidsisolatie is waarschijnlijk redelijk, al hoor je de V6 wel grommen bij acceleratie.

Met 1.926 kg en een lange wielbasis is de rit stabiel, maar de achterpassagiers hebben het misschien minder comfortabel op oneffen wegen. De derde zitrij is optioneel en alleen geschikt voor kinderen. Kortom: comfortabel voor vier volwassenen, maar de auto is meer gericht op ruimte dan op verfijning.

Het interieur is een mix van functioneel en goedkoop. Harde plastics domineren, maar de knoppen zijn groot en logisch ingedeeld. Het infotainmentsysteem is verouderd, maar werkt waarschijnlijk eenvoudig. De analoge tellers zijn duidelijk afleesbaar, en er is genoeg opbergruimte, zoals een koelvakje voor de passagier.

De afwerking is niet overal even netjes; sommige panelen sluiten niet perfect. Maar het interieur is wel praktisch: er zijn bekerhouders genoeg en de stoelen kunnen plat worden neergeklapt. Het is geen plek waar je verliefd op wordt, maar het doet wat het moet doen.

De kofferbak is de grote troef: 1.048 liter achter de tweede zitrij, beter dan 97% van de concurrentie. Met de stoelen plat krijg je een enorm laadruim, ideaal voor meubels of een hond. De achterbank biedt veel beenruimte, maar de instap is hoog vanwege de hoge bodem.

Parkeren is door de afmetingen een uitdaging, vooral in Europese steden. Parkeersensoren waren optioneel en achteruitrijcamera's waren zeldzaam in die tijd. Het zicht naar achteren wordt beperkt door de hoge achterkant, dus je zult op je spiegels vertrouwen. Voor gezinnen met veel spullen is het een logistieke droom, maar voor stadsbewoners een nachtmerrie.

De Journey biedt niet veel technologische hoogstandjes. Het infotainmentsysteem heeft een klein scherm en eenvoudige navigatie, maar geen smartphone-integratie zoals CarPlay of Android Auto. Bluetooth was beschikbaar, maar de interface is traag en gedateerd. Rijassistentie zoals adaptieve cruisecontrol was in deze periode niet eens leverbaar.

Wat wel aanwezig is: een achteruitrijcamera (optioneel) en een aantal airbags. Het ESC-systeem is standaard, maar dat is ook wel het minimale. Als technologie belangrijk voor je is, kun je beter naar een Europese of Japanse concurrent kijken. De Journey is technologisch blijven steken in het vorige decennium.

Met een officieel verbruik van 12,4 l/100 km kun je rekenen op een CO2-uitstoot van rond de 290 g/km (niet officieel opgegeven, maar logisch voor dit verbruik). Dat betekent veel wegenbelasting in Nederland en een flinke brandstofrekening. De 2.4L is iets zuiniger met 10,7 l/100 km, maar dan lever je veel vermogen in.

De vanafprijs van € 26.380 is scherp voor een auto van dit formaat, maar de onderhoudskosten kunnen oplopen. Amerikaanse auto's hebben vaak duurdere onderdelen en een lager restwaardepercentage. Banden voor een auto van 1.926 kg zijn ook niet goedkoop. Kortom, de aanschaf is betaalbaar, maar de lopende kosten zijn hoog.