De 812 Superfast: een V12 die je ziel raakt, maar je portemonnee leegt

De 812 Superfast is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn 4,65 meter lange, laag over de grond gebouwde carrosserie en een breedte van bijna twee meter, straalt hij pure dreiging uit. De lange motorkap, de vleugelvormige koplampen en die enorme grille — het is een ontwerp dat schreeuwt om aandacht, maar dan op een elegante, Italiaanse manier.

Binnenin is het een mix van luxe en sportiviteit. Het stuurwiel staat vol met knoppen, inclusief de beroemde Manettino-schakelaar, en het grote centrale toerentaldisplay domineert het dashboard. Het voelt direct speciaal, maar ook overweldigend. Je moet even wennen aan de hoeveelheid bedieningselementen, maar dat hoort bij het karakter van een Ferrari.

Op basis van de cijfers — 800 pk, 718 Nm en een gewicht van 1.525 kg — is het duidelijk dat de 812 Superfast een beest is. De achterwielaandrijving zorgt voor een klassieke, pure rijervaring, maar vereist ook respect. Met 800 pk op de achterwielen is de grip een uitdaging, vooral in natte omstandigheden. De specificaties suggereren dat je hier nooit half oplet.

Het onderstel is afgesteld op prestaties, niet op comfort. Verwacht een stevige vering die oneffenheden niet verbergt, maar wel feedback geeft. De besturing is naar verluidt messcherp, en met 2,9 seconden naar 100 km/u voelt hij waarschijnlijk explosief aan. Op de snelweg is hij stabiel, maar het is geen auto voor lange, ontspannen ritten — daar is hij te nerveus voor, te alert.

De 6,5-liter V12 is het kloppende hart van de 812. Met 800 pk en 718 Nm is dit een van de krachtigste atmosferische motoren ooit in een productieauto. Ferrari levert hem alleen met een 7-traps automatische versnellingsbak, die naar verluidt razendsnel schakelt. De acceleratie van 0-100 km/u in 2,9 seconden is indrukwekkend, maar de echte magie zit in de top van het toerental — dit is een motor die je tot 8.900 toeren wilt laten gillen.

Er is maar één motorversie, dus je hoeft niet te kiezen. Dat is eigenlijk wel zo overzichtelijk. Maar het betekent ook dat je geen mildere, zuinigere variant kunt nemen. Het verbruik van 16,1 l/100 km is een van de hoogste in zijn klasse, en de CO2-uitstoot van 366 g/km is ronduit belachelijk in 2025. Maar ja, wie koopt een Ferrari om het milieu te sparen?

Comfort is niet het primaire doel van de 812 Superfast. De stoelen zijn sportief, met stevige zijdelingse steun, maar ze zijn niet gemaakt voor lange ritten. De vering is hard en de geluidsisolatie is minimaal — je hoort de V12 constant, wat heerlijk is, maar ook vermoeiend op de snelweg. In de stad is hij eigenlijk te breed en te laag, met een enorme motorkap die het zicht belemmert.

Voor een korte rit over een mooie weg is de 812 waarschijnlijk geweldig. Maar als je er dagelijks in wilt rijden, zul je al snel genoeg krijgen van het lawaai en de hardheid. Het is een auto die je beleeft, niet een die je gebruikt.

Het interieur van de 812 is een mengelmoes van materialen: veel leder, carbon en aluminium. De afwerking is zoals je van Ferrari mag verwachten: vrijwel perfect. Het stuurwiel is een kunstwerk met alle bedieningselementen binnen handbereik, maar het is ook wennen. De knoppen op het stuur zijn talrijk en de Manettino-schakelaar vraagt om oefening.

Er is geen groot infotainmentscherm zoals in moderne auto's — Ferrari houdt het bij een compact display. Dat is prima, want je wilt hier niet met touchscreens klooien. De analoge toerenteller in het midden is een eerbetoon aan de rijdersauto. Het interieur is knus, maar niet krap; je zit laag, maar hebt genoeg ruimte voor twee personen.

Praktisch? De 812 Superfast heeft een kofferbak van 210 liter, wat minder is dan de meeste stadsauto's. Je haalt er net een weekendtas in, maar vergeet de golfclub. De achterbank is meer een theorie dan een praktijk — er is nauwelijks plek voor mensen, en al helemaal niet voor volwassenen. Instappen is een kunst op zich vanwege de lage zit en de brede dorpels.

Parkeren is een nachtmerrie: de auto is 1,97 meter breed en het zicht naar achteren is beperkt, mede door de kleine achterruit. Gelukkig zijn er parkeersensoren en een camera, maar die maken het alleen maar behapbaar, niet prettig. Dit is geen auto voor de stad of voor boodschappen; dit is een auto voor lege wegen en zondagse ritten.

Ferrari staat niet bekend om zijn high-tech infotainment, en de 812 is daarop geen uitzondering. Het systeem is functioneel maar verouderd vergeleken met de concurrentie. Er is geen groot touchscreen, geen geavanceerde spraakbediening — het draait allemaal om de rijervaring. Wat wel aanwezig is, is een scala aan rijmodi via de Manettino, die de auto van comfortabel naar circuitklaar laten evolueren.

Rijassistentie is beperkt tot het noodzakelijke: adaptieve cruisecontrol is er niet, en dat is misschien maar goed ook. Deze auto wil bestuurd worden. De technologie die er is, is gericht op prestaties — zoals de elektronische achterasdifferentieel en de magnetische dempers — en die werken waarschijnlijk uitstekend, gezien de prestaties van de auto.

Het officiële verbruik van 16,1 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zal het hoger liggen. Met 366 g/km CO2 betaal je in Nederland een fortuin aan belastingen. De vanafprijs van € 394.072 is al exorbitant, maar daar komen nog eens de onderhoudskosten bij. Een Ferrari moet regelmatig onderhouden worden, en dat is niet goedkoop — denk aan duizenden euro's per jaar.

Banden zijn ook een kostenpost: met 800 pk en achterwielaandrijving slijten achterbanden snel. De afschrijving is echter relatief laag omdat dit een iconische auto is, maar dat geldt alleen als je hem goed onderhoudt. Al met al is de 812 een auto voor de happy few die de kosten niet alleen kunnen dragen, maar ook accepteren.