Ferrari F12 Berlinetta: een monument van overdaad, maar wel met een kofferbak

De F12 Berlinetta is een auto die je niet snel vergeet. Met zijn lange motorkap, brede carrosserie en laag dak lijkt hij op een gran turismo die aan een dieet is gegaan. De verhoudingen zijn klassiek Ferrari: achterwielaandrijving, motor voorin, en een cabine die ver naar achteren is geplaatst. Het design is van begin tot eind dramatisch, maar niet overdreven – het is een auto die schreeuwt om hard te rijden, zonder dat hij er ordinair uitziet.

Het interieur ademt de sfeer van een dure Italiaanse sportwagen. Veel leder, carbon en aluminium, met een stuur dat boordevol knoppen zit. De eerste indruk is overweldigend, maar ook een beetje overweldigend – je moet even wennen aan de hoeveelheid schakelaars. Toch is het duidelijk dat dit een auto is die is gebouwd om indruk te maken, niet om praktisch te zijn.

Op basis van de specificaties belooft de F12 een rijervaring die je zintuigen prikkelt. Met 740 pk en een gewicht van 1.525 kg heeft hij een vermogen-gewichtsverhouding van ongeveer 485 pk per ton – dat is fenomenaal. De acceleratie van 3,1 seconden naar 100 km/u is niet alleen een getal, maar een belofte van een gewelddadige kick die je in je stoel drukt. De 7-trapsautomaat met dubbelkoppeling zal naar verwachting razendsnel schakelen, en het koppel van 690 Nm zorgt voor een krachtige duw vanaf lage toeren.

De besturing is vermoedelijk direct en communicatief, zoals je van een Ferrari mag verwachten. Het onderstel is afgestemd op prestaties, maar de F12 is ook bedoeld als gran turismo – dus verwacht een balans tussen sportief en comfortabel. In de stad zal hij log aanvoelen door zijn afmetingen, maar op de snelweg komt hij tot zijn recht. De remmen zijn krachtig, maar je moet ze wel respecteren; met 740 pk wil je niet te laat remmen.

De 6.3-liter V12 is het hart van de F12. Met 740 pk en 690 Nm is hij een van de krachtigste atmosferische motoren ooit in een productieauto. Ferrari heeft altijd geweten hoe je een V12 moet bouwen, en deze klinkt waarschijnlijk als een symfonie die je in de rug raakt. De acceleratie van 3,1 seconden naar 100 km/u is razendsnel, en de topsnelheid van 340 km/u is alleen weggelegd voor de dappersten. Het verbruik van 15,0 l/100 km is echter schrikbarend hoog, en de CO2-uitstoot van 350 g/km is een aanslag op het milieu – en op je portemonnee als je in een stad met milieuzones rijdt.

Er is maar één motorversie, wat keuze gemakkelijk maakt: je neemt de V12 of je neemt niets. Een diesel of hybride is natuurlijk niet eens een optie in dit segment. De 7-trapsautomaat is waarschijnlijk een van de beste van zijn tijd, met razendsnelle schakeltijden en een sportstand die het karakter van de auto verandert. Toch is het jammer dat er geen handgeschakelde versie is – dat had de purist blij gemaakt, maar Ferrari koos voor de automaat om prestaties te optimaliseren.

Voor een auto met zulke prestaties is de F12 verrassend comfortabel – althans, dat mag je verwachten op basis van de specificaties. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden voldoende steun, maar ze zijn niet zo zacht als in een luxe sedan. De vering is afgestemd op sportief rijden, maar Ferrari heeft de F12 ook ontworpen voor lange ritten. Op de snelweg zal hij waarschijnlijk stabiel en rustig aanvoelen, maar het geluidsniveau van de V12 is altijd aanwezig – dat is eerder een feest dan een ergernis.

In de stad wordt comfort een ander verhaal. De lage zit, de brede carrosserie en de zware besturing maken dat je elke hobbel voelt, en de kofferbak is met 249 liter niet bepaald ruim. Voor een weekendtrip met z'n tweeën is het prima, maar verwacht geen boodschappenwagen. De klimaatregeling is effectief, en de stoelverwarming is fijn op koude dagen – details die je niet direct associeert met een Ferrari, maar die het comfort verhogen.

Het interieur van de F12 is een mix van traditie en technologie. Het leder is van topkwaliteit, de afwerking is strak en het geheel voelt duur aan. Het stuur zit vol met knoppen, waaronder de beruchte manettino voor de rijmodi – dat is een Ferrari-kenmerk. Het infotainmentsysteem is echter gedateerd, zeker naar moderne maatstaven. Een klein scherm met navigatie en een simpele interface, maar het werkt wel. Fysieke knoppen zijn er genoeg, wat in deze tijd bijna verfrissend is – je hoeft niet door menu's te scrollen om de ventilatie aan te passen.

Er zijn een paar opvallende details, zoals de ventilatieroosters die lijken op straalmotoren en het Ferrari-logo op het stuur. De zichtbaarheid naar achteren is beperkt vanwege de dikke C-stijlen, maar dat is normaal in dit segment. De stoelen zijn mooi gevormd en bieden voldoende steun, maar ze kunnen niet versteld worden in hoogte – een compromis dat je accepteert als je zo'n auto koopt.

De F12 is geen praktische auto, maar dat wist je waarschijnlijk al. De kofferbak heeft een inhoud van 249 liter, wat beter is dan veel concurrenten, maar nog steeds krap voor een auto die je voor een lange reis wilt gebruiken. De achterbank is eigenlijk een noodoplossing – er is plek voor twee personen, maar alleen als ze geen benen hebben. Het instappen is laag en vereist wat soepelheid, maar dat hoort bij een sportwagen.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het lastig parkeren. De auto is 4.618 mm lang en 1.943 mm breed, dus je moet wennen aan de afmetingen. Parkeersensoren zijn er wel, maar een achteruitrijcamera was in 2012 nog niet standaard. Voor dagelijks gebruik is de F12 te extreem, maar als tweede auto voor het weekend is hij perfect.

De F12 heeft een arsenaal aan technologie, maar het is technologie uit 2012. Het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn gedateerd, maar het werkt. De rijassistentie is beperkt tot de gebruikelijke systemen zoals ABS en stabiliteitscontrole – geen adaptieve cruisecontrol of lane-assist. Dat is misschien maar goed ook, want wie wil er nou een Ferrari die je op afstand houdt?

De manettino op het stuur is het belangrijkste technologische hoogstandje: je kunt kiezen uit modi zoals Sport, Race en CT Off, die de stabiliteitscontrole en de reactie van de motor aanpassen. Het is een systeem dat je vertrouwen geeft, maar ook respect afdwingt – met 740 pk is een foutje snel gemaakt. De bandenspanningscontrole is aanwezig, maar de techniek is verder vrij basic.

Het officiële verbruik van 15,0 l/100 km is een lachertje in de praktijk – je zult waarschijnlijk dichter bij 20 liter zitten als je het gaspedaal indrukt. De CO2-uitstoot van 350 g/km betekent dat je in veel landen een torenhoge belasting betaalt. In Nederland is de BPM bij aanschaf al enorm, en de wegenbelasting is ook niet mals. De prijs van de F12 ligt rond de 400.000 euro, maar dat is exclusief opties en belastingen.

Onderhoud is duur – denk aan olie verversen dat een fortuin kost en banden die snel verslijten. De V12 is betrouwbaar als je hem goed onderhoudt, maar een grote beurt kan zo een vijfcijferig bedrag zijn. Voor de echte liefhebber is het allemaal het waard, maar voor de gemiddelde mens is dit een onbereikbare droom. Als je het geld hebt, is het een belegging die je elke dag een glimlach geeft – als je de tank niet te vaak hoeft te vullen.