Ferrari F12tdf: een 780 pk sterke afscheidsgroet die je portemonnee en ruggengraat test

De F12tdf is geen subtiele verschijning. Met zijn lengte van 4,65 meter en een hoogte van slechts 1,27 meter ligt hij plat op de weg, alsof hij zich schrap zet voor een sprint. De agressieve lijnen, de grote luchtinlaten en die opvallende achterspoiler zijn niet voor niets: dit is een homologatiespecial van de F12berlinetta, gebouwd voor circuitgebruik maar legaal op de openbare weg. Hij ziet eruit alsof hij je wil bijten, en dat is precies de bedoeling.

Binnenin is het een typisch Ferrari-interieur van die periode: veel leder, carbon en aluminium, met een centrale toerenteller als middelpunt. Het stuurwiel zit vol knoppen, waaronder de beroemde manettino voor de rijmodi, en het voelt direct racy aan. De zichtbaarheid naar achteren is beperkt, maar dat vergeef je een auto die voor prestaties is gemaakt. Het is geen plek om rustig in te zitten, maar een cockpit die je uitnodigt om te gaan rijden.

Op basis van de cijfers belooft de F12tdf een van de meest opwindende rijervaringen van zijn tijd te zijn. Met 780 pk en 705 Nm koppel, geleverd aan de achterwielen, moet de besturing messcherp zijn en de achterkant altijd op het puntje van je stoel. Ferrari's toepassing van vierwielsturing (virtueel, via de achterwielen) en actieve aerodynamica suggereert dat hij in bochten verrassend wendbaar is voor een auto van 1.520 kg, maar het blijft een beest dat respect vereist.

De acceleratie van 2,9 seconden naar 100 km/u is in 2015 al indrukwekkend en nog steeds sneller dan de meeste hedendaagse sportwagens. De topsnelheid van 340 km/u plaatst hem in de top 1% van zijn concurrenten uit die periode. Maar met een gewicht dat 49% van de concurrentie beter is, is hij niet de lichtste, en dat kan je voelen in de bochten. Verwacht een auto die strak is maar ook vermoeiend op lange ritten, met een vering die is afgesteld op circuitprestaties, niet op comfort.

De F12tdf heeft één motor: een 6.3-liter V12 met 780 pk bij 8.500 toeren, een van de krachtigste atmosferische motoren ooit in een straatauto. Het koppel van 705 Nm is minder extreem dan bij turbo's, maar dat is juist de charme: de motor bouwt zijn kracht lineair op en schreeuwt naar de rode lijn. Ferrari heeft deze motor nooit voorzien van turbo's, en dat is een zegen voor liefhebbers van een natuurlijke ademhaling.

De versnellingsbak is een 7-traps automaat met dubbele koppeling, die in die tijd al razendsnel schakelde. De acceleratie van 0-100 in 2,9 seconden is officieel, maar in de praktijk zal hij nog sneller aanvoelen dankzij de tractiecontrole en de actieve aerodynamica. De topsnelheid van 340 km/u is alleen haalbaar op een circuit of een zeer lange Duitse autobahn, en het is een getal dat je respect afdwingt. Het is een motor die je niet vaak op volle toeren kunt rijden, maar als je dat doet, vergeet je nooit meer.

Met een gemiddeld verbruik van 15,4 l/100 km is de F12tdf een van de dorstigste auto's in zijn klasse — beter dan slechts 1% van de concurrenten. Dat is geen verrassing voor een grote V12, maar het maakt hem wel onpraktisch voor dagelijks gebruik. De CO2-uitstoot van 360 g/km is extreem, waardoor je in veel landen extra belastingen betaalt en in sommige steden niet eens mag rijden. Het is een auto die je koopt voor de ervaring, niet voor de zuinigheid.

De stoelen van de F12tdf zijn sportief en bieden veel steun, maar ze zijn niet gemaakt voor lange ritten. De vering is strak afgesteld, met weinig veerweg, dus elke oneffenheid in het wegdek voel je tot in je ruggengraat. Op een circuit is dat perfect, maar op Nederlandse snelwegen met hobbels wordt het al snel vermoeiend. De geluidsisolatie is matig, maar dat is eigenlijk een pluspunt: je wilt het V12-geluid horen.

In de stad is de F12tdf een uitdaging. De lage zitpositie, het beperkte zicht en de zware besturing maken manoeuvreren lastig, en de bodemvrijheid is minimaal. Parkeren is een gehijg met een auto die 1,96 meter breed is. Het is geen auto voor dagelijks woon-werkverkeer, maar voor een ritje op een mooie zondagochtend is het een feest. De airconditioning en de basiscomfortvoorzieningen zijn aanwezig, maar ze voelen bijzaak in een auto die puur voor prestaties is gemaakt.

Het interieur van de F12tdf is een mix van luxe en race-erfgoed. Het dashboard is bekleed met leder en alcantara, met carbon details die het gewicht laag houden. De centrale toerenteller is groot en duidelijk afleesbaar, met een digitale snelheidsmeter ernaast. Het stuurwiel is een van de beste in de business, met knoppen voor de ruitenwissers, richtingaanwijzers en de manettino die je rijmodus verandert.

De ergonomie is goed voor een auto die vooral om de bestuurder draait. Alle bedieningselementen zijn binnen handbereik, en het infotainmentsysteem is eenvoudig maar functioneel, met een scherm dat in die tijd al wat gedateerd was. De afwerking is uitstekend, maar sommige plastic delen voelen minder premium aan dan je zou verwachten bij een Ferrari van deze prijs. Het is geen interieur dat je verwent met zachte materialen, maar het straalt wel een rauwe authenticiteit uit die past bij het karakter van de auto.

De F12tdf is een 2-zitter, dus een achterbank ontbreekt — geen verrassing. De kofferbak heeft een volume van 320 liter, wat beter is dan 19% van de concurrentie, maar nog steeds klein voor een auto van dit formaat. Je kunt er een weekendtas in kwijt, maar niet veel meer. Met een lengte van 4,65 meter en een breedte van 1,96 meter is hij groot voor een sportauto, maar de lage hoogte van 1,27 meter maakt instappen lastig.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt door de kleine achterruit en de hoge schouderlijn. Parkeersensoren zijn er, maar een camera is niet standaard, wat het manoeuvreren in krappe ruimtes een gok maakt. De bodemvrijheid is minimaal, dus je moet oppassen voor hoge stoepranden en steile opritten. Dit is geen auto voor de supermarkt, maar voor een ritje naar het circuit of een mooie route door de Ardennen.

De F12tdf is uitgerust met Ferrari's nieuwste technologieën uit die tijd, waaronder een actief aerodynamisch systeem dat de downforce verhoogt. De vierwielsturing (virtual short wheelbase) is een van de slimste systemen van Ferrari, die de auto wendbaarder maakt in bochten zonder in te leveren op stabiliteit. Het is een technologie die je niet voelt, maar die je wel sneller maakt.

Het infotainmentsysteem is echter gedateerd, met een klein scherm en geen smartphone-integratie. De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot tractiecontrole en stabiliteitscontrole, die je kunt uitschakelen voor een pure rijervaring. Er is geen adaptieve cruise control of lane-assist, maar dat is niet waar je deze auto voor koopt. De technologie is gericht op prestaties, niet op comfort, en dat is duidelijk voelbaar.

De manettino op het stuur biedt verschillende rijmodi, van 'Wet' tot 'Race' en 'CT Off', die de reactie van de motor, de versnellingsbak en de stabiliteitscontrole aanpassen. Het is een systeem dat vertrouwen geeft, maar ook waarschuwt: in de meest extreme modi is de auto alleen voor ervaren coureurs. Het is een technologie die je uitdaagt om beter te rijden, niet om je te beschermen.

Het officiële verbruik van de F12tdf is 15,4 l/100 km gecombineerd, wat in de praktijk waarschijnlijk hoger ligt als je het gaspedaal vaker indrukt. Met een CO2-uitstoot van 360 g/km valt hij in de hoogste belastingcategorie, waardoor je in Nederland al snel meer dan 10.000 euro aan BPM betaalt als je hem importeert. De wegenbelasting is ook fors, en in sommige steden mag je er niet eens in.

De prijs van een F12tdf is niet meegegeven, maar gezien de concurrentie (Aston Martin Vulcan, McLaren Senna) kun je stellen dat het een exclusieve auto is met een prijskaartje dat ver boven de 500.000 euro ligt. Het onderhoud is duur, met een motor die regelmatig een grote beurt nodig heeft en banden die snel slijten. De betrouwbaarheid is redelijk voor een Ferrari, maar als er iets kapot gaat, kost het een fortuin. Het is geen auto voor de budgetbewuste rijder, maar voor de verzamelaar die de laatste grote V12 wil bezitten.