Ferrari F80: 1200 pk aan de rand van de fysica

De F80 is een visueel geweld. Met een lengte van 4,84 meter en een hoogte van slechts 1,14 meter ligt hij plat op de weg, als een Formule 1-auto die per ongeluk een nummerbord heeft gekregen. De brede 2,06 meter en de enorme luchtinlaten voor de V6 maken duidelijk dat dit geen auto is voor subtiliteit. Ferrari heeft de afgelopen jaren geleerd dat een hypercar er agressief uit mag zien, en de F80 schreeuwt het van de daken – of beter, van de spoilers. Het interieur is verrassend sober voor een auto met zoveel theater aan de buitenkant. Het carbon monocoque is overal zichtbaar, en het stuurwiel is bezaaid met knoppen die je in het begin zult vervloeken. Maar de zitpositie is perfect: je ligt bijna op de grond, met je benen gestrekt richting de pedalen. Het gevoel van specialisme is overweldigend, ook al sta je er maar naast.

Op basis van de specificaties moet de F80 een van de meest indrukwekkende rijdende machines zijn die ooit zijn gebouwd. Met 1200 pk en vierwielaandrijving is de acceleratie vermoedelijk niet eens eng – het is gewoon fysica die haar grenzen opzoekt. De 0-100 sprint van 2,2 seconden is sneller dan wat dan ook in de benchmark, en dat belooft een ervaring die je hersenen niet volledig kunnen verwerken. Het stuur is elektrisch, maar Ferrari heeft de afgelopen jaren bewezen dat ze dat systeem kunnen afstellen met een natuurlijk gevoel. De actieve aerodynamica, inclusief een actieve voorvleugel en een achtervleugel die als een F1-auto werkt, moet zorgen voor downforce die de auto op de grond houdt bij snelheden boven de 300 km/u. Het weggedrag zal vermoedelijk neutraal zijn tot aan de limiet, en dan licht overstuurd als je de tractiecontrole uitzet. Remmen is een ander verhaal: keramische schijven van 390 mm voor en 360 mm achter moeten de 1525 kg moeiteloos tot stilstand brengen, maar op een circuit zul je ze wel warm moeten rijden.

Onder de motorkap ligt een 3.0-liter V6 met hybride ondersteuning, goed voor 1200 pk – een cijfer dat beter is dan 99% van alle vergelijkbare auto's. Het is een logische keuze van Ferrari om de V12 te laten vallen voor een kleinere, geëlektrificeerde motor, maar het is ook een beetje jammer. Het karakter van een V6 is anders dan dat van een atmosferische V12; het geluid is hoger en minder vol, hoewel de turbo's er wel voor zorgen dat het koppel van 850 Nm al laag in het toerengebied beschikbaar is. De versnellingsbak is een 8-traps automaat met dubbele koppeling, die in de 296 GTB al bewees razendsnel te schakelen. In de F80 is hij afgesteld op maximale agressie, met schakeltijden die vermoedelijk onder de 50 milliseconden liggen. De topsnelheid van 349 km/u is indrukwekkend, maar het is de acceleratie die je bijblijft: 0-100 in 2,2 seconden, en dan blijft hij doorgaan tot ver voorbij de 300 km/u. Het is een motor die je niet elke dag nodig hebt, maar als je hem eenmaal hebt ervaren, vergeet je het nooit meer.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een auto die 349 km/u haalt, maar de F80 is verrassend beschaafd voor een hypercar. De stoelen zijn vast gemonteerd, maar ze zijn zo gevormd dat ze verrassend goed ondersteunen – je kunt ze alleen niet verstellen, dus je moet hopen dat je lengte past bij de standaardpositie. De ophanging is actief, met magnetorheologische dempers die zich aanpassen aan de weg, en in de comfortmodus zou de rit vermoedelijk dragelijk zijn, zelfs op Nederlandse wegen. Geluidsisolatie is minimaal, want je wilt de V6 horen, maar op snelweg snelheden zal het lawaai vermoeiend worden. De airconditioning is aanwezig, maar met zo'n kleine cabine en zoveel hitte van de motor en uitlaat, zul je hem vaak op vol vermogen zetten. Het is geen auto voor een lange reis naar Zuid-Frankrijk – daarvoor is de kofferbak van 34 liter gewoon te klein, en je rug zal protesteren na een paar uur.

Het interieur van de F80 is een mix van rauwe carbon en Italiaans vakmanschap. Het dashboard is minimalistisch, met een groot digitaal instrumentenpaneel dat alle essentiële info toont – en gelukkig geen overdaad aan menu's. Het stuur is een meesterwerk van ergonomie, met alle bedieningselementen binnen handbereik, maar de knoppen voor de ruitenwissers en richtingaanwijzers zijn zoals bij Ferrari gebruikelijk op het stuur geplaatst, wat even wennen is. De materialen zijn top: overal carbon, alcantara en leder, maar het is geen plek waar je lang wilt vertoeven. De stoelen zijn vast, dus je moet jezelf erin laten zakken als in een raceauto, en de zichtbaarheid naar achteren is nihil – je kijkt rechtstreeks naar de motorafdekking. Het is een interieur dat is ontworpen voor prestaties, niet voor comfort, en dat is precies wat je mag verwachten van een auto die 3,6 miljoen kost.

Praktisch is een woord dat je niet associeert met een hypercar, maar de F80 scoort op sommige punten verrassend goed. De kofferbak van 34 liter is echter belachelijk klein – je past er een helm in, en dat is het. De achterbank is niet eens een optie, want er is gewoon geen ruimte; dit is een tweezitter die is ontworpen om te presteren, niet om spullen mee te nemen. Het instappen is een acrobatische oefening vanwege de lage daklijn en de brede dorpels, maar eenmaal binnen zit je als gegoten. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren ben je aangewezen op camera's – de achteruitrijcamera is dan ook niet optioneel. Parkeren is een nachtmerrie vanwege de afmetingen, maar met de vierwielaandrijving en de achterasbesturing zou het manoeuvreren op lage snelheid vermoedelijk verrassend wendbaar zijn. Toch is dit geen auto voor de supermarkt; hij is gemaakt voor circuits en lege wegen.

De F80 zit boordevol technologie die je normaal alleen in de Formule 1 vindt. Het hybride systeem combineert een elektromotor aan de vooras en een op de krukas, waardoor de auto vierwielaandrijving heeft – een primeur voor een Ferrari-hypercar met een V6. Het systeem is ontworpen om de turbo's te vullen en extra koppel te leveren, niet om emissies te verlagen, maar dat doet het wel: de CO2-uitstoot is lager dan die van een pure verbrandingsmotor. De infotainment is gebaseerd op een systeem dat Ferrari de afgelopen jaren heeft verfijnd, met een groot touchscreen en Apple CarPlay als optie. Het is niet zo geavanceerd als wat je in een Mercedes of Audi vindt, maar het werkt wel. Rijassistentie is minimaal – je krijgt adaptieve cruisecontrol en lane departure warning, maar geen autonoom rijden. En dat is maar goed ook: deze auto wil je zelf besturen, niet uitbesteden aan een computer.

Het officiële verbruik van de F80 is niet opgegeven, maar verwacht rond de 1 op 5 te zitten als je hem normaal rijdt – en dat zal je niet doen. Met een hybride systeem en een kleine V6 is het verbruik beter dan dat van een V12, maar dat is een schrale troost als je elke week een paar honderd euro aan brandstof uitgeeft. De CO2-uitstoot is laag voor een hypercar, maar nog steeds hoog genoeg om in Nederland in de hoogste bijtellingscategorie te vallen – als je hem al zakelijk rijdt. De prijs is het grootste punt: ongeveer 3,6 miljoen euro, en dan ben je nog niet klaar met de optielijst. Onderhoud is een ander verhaal: een hypercar van dit kaliber vereist specialistische zorg, en de banden zijn op maat gemaakt en kosten een vermogen. Verzekering is onbetaalbaar, en de afschrijving is onvoorspelbaar. Dit is geen auto voor de gewone sterveling; het is een investering voor de elite die hem over tien jaar nog steeds voor een fortuin kan verkopen.