LaFerrari: een hybride die je vergeet te zijn, maar nooit vergeet

De LaFerrari is een auto die je niet zomaar vergeet. Met zijn 4,7 meter lengte en amper 1,1 meter hoogte lijkt hij meer op een F1-auto met kenteken dan op een gewone Ferrari. De vloeiende lijnen, de enorme diffuser en die karakteristieke zij-inlaten: het is pure theater. Maar dan wel theater dat je serieus neemt, want dit is geen showauto, dit is een racepaard voor de weg.

Op basis van de cijfers is het duidelijk: dit is een auto die je aandacht vereist. Met 963 pk op de achterwielen en een gewicht van 1.350 kg is de verhouding 0,71 pk per kilo. Dat betekent dat je geen seconde kunt verslappen. Het onderstel is stug, de besturing is direct en de remmen moeten van wereldklasse zijn om dit beest tot stilstand te brengen. In de stad is het een marteling, maar op een lege snelweg of circuit voelt dit vermoedelijk als een openbaring.

De 6.3-liter V12 levert 800 pk, maar met de hybride assistentie komt het totaal op 963 pk. Die elektromotor vult de gaten in de vermogensafgifte op, zodat je altijd een muur van koppel hebt. De 7-traps automaat schakelt razendsnel en de acceleratie van 0 naar 100 km/u in 2,8 seconden is nog steeds indrukwekkend, zelfs naar moderne maatstaven. De topsnelheid van 351 km/u is alleen voor de dappersten. Het verbruik van 16,8 l/100 km is schrikbarend, maar dat boeit niemand die dit kan betalen.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een LaFerrari, maar verrassend genoeg is hij niet onbeschoft. De stoelen zijn dun maar ondersteunen goed, en de vering is afgestemd op prestaties, niet op luxe. Op lange ritten zul je vermoedelijk wel last krijgen van de stugheid en het lawaai van de V12 die constant op de achtergrond bromt. Het is een auto die je nekt als je hem dagelijks gebruikt, maar voor een weekendje weg is hij verrassend draaglijk.

Het interieur is een mix van koolstofvezel, leder en Alcantara. Het ziet er duur uit, maar het is ook duidelijk functioneel. Het stuurwiel zit vol met knoppen, net als in een F1-auto, en het instrumentarium is digitaal maar overzichtelijk. De afwerking is zoals je van Ferrari mag verwachten, maar er zijn ook wat goedkope plastic onderdelen te vinden, wat bij een auto van dit kaliber eigenlijk niet kan. Toch is het een plek waar je graag zit, want alles is gericht op de bestuurder.

Praktisch is de LaFerrari niet. De kofferruimte van 85 liter is kleiner dan de helm die je waarschijnlijk nodig hebt om dit beest te temmen. De achterbank is niet meer dan een noodoplossing, en instappen vereist een gymnastische oefening. Het zicht naar achteren is minimaal, en parkeren is een kwestie van gokken of een parkeersensor. Maar dat is allemaal niet waarom je deze auto koopt. Je koopt hem omdat hij extreem is, en dat moet je accepteren.

De LaFerrari was zijn tijd vooruit met hybride technologie die niet alleen voor het milieu was, maar vooral om de prestaties te verbeteren. Het systeem is naadloos geïntegreerd en de elektromotor vult de V12 aan zonder dat je het merkt. De infotainment is echter gedateerd, met een klein scherm en weinig functies. Maar eerlijk, wie heeft er in een LaFerrari behoefte aan een touchscreen? Het gaat hier om de technologie die je voelt, niet om de technologie die je ziet.

Het officiële verbruik van 16,8 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zul je waarschijnlijk meer zien. Met 330 g/km CO2 betaal je in veel landen torenhoge belastingen, en de wegenbelasting alleen al is een rib uit je lijf. Onderhoud is duur, banden slijten snel en de verzekering is onbetaalbaar. Maar dit is een auto die zijn waarde behoudt, en wie er één koopt, ziet het als een investering. Toch is het geen auto voor de arme rijken, maar voor de rijke rijken.