Ferrari Purosangue: een V12-SUV die vooral Ferrari wil zijn

De Purosangue is een vreemde eend in de bijt. Ferrari noemt het zelf geen SUV maar een 'FUV' (Ferrari Utility Vehicle), en dat zie je aan de proporties: laag, breed en met een lange neus die doet denken aan een GT. De 2.088 mm breedte is imposant, maar de hoogte van 1.590 mm houdt het strak. Het design is druk, met veel lijnen en luchtinlaten, maar het heeft wel uitstraling.

Binnenin is het eerste wat opvalt het ontbreken van een centraal scherm. Ferrari heeft het infotainment in een groot scherm voor de bijrijder geplaatst, wat een eigenwijs statement is. Het geeft de cabine een symmetrisch uiterlijk, maar het went even. De kwaliteit van de materialen lijkt top, maar het geheel oogt minder overdadig dan een Bentley of Aston Martin.

Met 725 pk en 716 Nm, gekoppeld aan vierwielaandrijving, zijn de prestaties verbluffend. Ferrari claimt 0-100 in 3,3 seconden en een topsnelheid van 311 km/u — cijfers die beter zijn dan 95% van de concurrentie. De vierwielaandrijving is speciaal ontwikkeld voor deze auto, met een voorwielaandrijving die alleen onder bepaalde omstandigheden wordt ingeschakeld, zodat het achterwielaangedreven gevoel behouden blijft.

Dat gewicht van 2.033 kg is fors, maar Ferrari heeft geëxperimenteerd met actieve vering en elektrische achterasbesturing om het te verbloemen. Op basis van de specificaties verwacht ik dat hij in bochten scherper aanvoelt dan een Urus, maar het blijft een grote auto. Op de snelweg is hij ongetwijfeld stabiel, maar in de stad zal de breedte je opbreken.

De 6.5-liter V12 is het kloppend hart van de Purosangue. Met 725 pk is hij beter dan 97% van de vergelijkbare auto's in deze periode, en het koppel van 716 Nm is ook indrukwekkend. Ferrari heeft de V12 weten te behouden in een tijd waarin downsizing de norm is, en dat is een prestatie op zich.

De 8-traps automaat is een dubbele koppelingsbak die razendsnel schakelt, maar in deze auto had ik misschien een traditionelere automaat verwacht voor meer comfort. De acceleratie is heftig, maar het echte genot zit in het geluid en de respons van de V12. Er is maar één motorversie, dus je hebt geen keuze — en dat is eigenlijk wel fijn.

De stoelen zijn sportief maar lijken comfortabel genoeg voor lange ritten, al is de zitpositie laag voor een SUV. De actieve vering is bedoeld om het comfort te verbeteren, maar met 2.033 kg en 725 pk is het een uitdaging om de perfecte balans te vinden. Op papier is de Purosangue stiller dan een sportauto, maar de banden en de V12 zullen altijd aanwezig zijn.

In de stad is de auto breed en log, maar op de snelweg is hij vermoedelijk een van de meest ontspannen Ferrari's. De achterbank is verrassend ruim voor twee, maar het dak helt af, wat lange passagiers kan hinderen. Het is geen auto voor dagelijks woon-werkverkeer, maar voor een lange trip door Europa is hij waarschijnlijk prima.

Het interieur is een mengelmoes van traditie en moderniteit. Het grote scherm voor de bijrijder is een opvallende keuze, maar het betekent dat de bestuurder zijn informatie op een kleiner cluster heeft. De materialen zijn van hoge kwaliteit, met veel leder en carbon, maar het geheel is minder opzichtig dan bij sommige concurrenten.

De ergonomie is eigenzinnig: veel bedieningselementen zitten op het stuur, zoals Ferrari gewend is, maar dat vereist een leercurve. De fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn aanwezig, wat fijn is, maar het infotainmentsysteem is niet het meest intuïtieve. Het is een interieur dat je moet leren kennen, maar dat maakt het ook karakteristiek.

Met 473 liter kofferruimte zit de Purosangue precies op het gemiddelde van vergelijkbare auto's (beter dan 49%). Dat is minder dan een Urus, maar meer dan een sportauto. De achterklep is groot, maar de laaddrempel is hoog door het sportieve design. De achterbank is een 2+2, met individuele stoelen, wat praktisch is maar geen drie passagiers toelaat.

Het instappen is laag voor een SUV, maar de zelfmoordportieren achter maken het in- en uitstappen makkelijker als je eenmaal voor de deur staat. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen, maar de camera's helpen. Parkeren in de stad is een uitdaging met deze breedte, maar met de parkeersensoren en camera's kom je er wel.

De Purosangue is uitgerust met moderne rijhulpsystemen, maar Ferrari heeft ze subtiel geïntegreerd. Het infotainmentsysteem is nieuw, met een groot touchscreen voor de bijrijder, maar het is niet het meest geavanceerde op de markt. De connectiviteit is aanwezig, maar de interface is wennen.

Ferrari heeft ook een 4WD-systeem dat is afgestemd op prestaties, met een 'Manettino'-knop op het stuur die de rijmodi aanpast. Dat werkt waarschijnlijk goed, maar het is geen auto die je vol technologie verwacht. Het is meer gericht op rijbeleving dan op gadgets, en dat is prima.

Een V12 van 6.5 liter is niet zuinig, maar Ferrari heeft nog geen officiële cijfers gegeven. Op basis van de CO2-uitstoot en het gewicht zal het verbruik hoog zijn, en de wegenbelasting in Nederland is moordend. De prijs van de Purosangue is niet bekend, maar verwacht een bedrag ver boven de 300.000 euro, met opties die de prijs snel opdrijven.

Onderhoudskosten zijn hoog, zoals bij elke Ferrari, maar de betrouwbaarheid is de afgelopen jaren verbeterd. Banden zijn groot en duur, en de remmen moeten veel gewicht stoppen. Als je dit overweegt, heb je waarschijnlijk meer auto's, dus het is meer een speeltje dan een dagelijkse kostenpost.