Abarth 595C: 180 pk in een jasje van 181 liter kofferruimte

De 595C is een icoon op wielen, maar niet omdat hij mooi is in de klassieke zin. Het is een opgepompte Fiat 500 met een bodykit die eruitziet alsof hij net van een autosalon is ontsnapt. De Competizione-uitvoering voegt nog wat extra agressie toe met zijn grotere spoiler en de kenmerkende uitlaat die al bij stilstand uitdaagt. Het geheel staat laag op zijn 17-inch wielen, waardoor de kleine auto een gedrongen, gespierde houding krijgt.

Het interieur verraadt meteen de bedoeling: kuipstoelen met 'Abarth' in het hoofdsteunen, een lederen stuur met een duidelijke markering op twaalf uur, en een centrale toerenteller die je uitdaagt om de rode zone op te zoeken. Het is geen plek waar je rustig wilt nadenken; het is een cockpit die schreeuwt om actie. De bouwkwaliteit is echter typisch Fiat, met harde kunststoffen die je in een auto van dit kaliber niet zou verwachten.

Wat meteen opvalt is hoe klein de auto is. Met een lengte van 3,66 meter is hij een van de kortste in zijn klasse, en dat zie je terug in de proporties. Hij oogt als een speelgoedauto die per ongeluk in het echie is getrokken. Die compactheid heeft zo zijn voordelen in de stad, maar het betekent ook dat je inlevert op ruimte – iets wat je al snel zult merken zodra je achterin wilt zitten.

Op basis van de cijfers – 180 pk, 250 Nm en een leeggewicht van 1.090 kg – kun je verwachten dat de 595C Competizione vinnig aanvoelt. Met een gewicht dat 95% lager is dan vergelijkbare auto's uit zijn periode, is de pk-per-ton-verhouding opvallend gunstig. De acceleratie van 6,9 seconden naar 100 km/u is niet baanbrekend, maar in een auto van dit formaat voelt het waarschijnlijk veel sneller aan dan het getal doet vermoeden.

De besturing is elektrisch en dat is merkbaar: er is weinig gevoel, maar de reactie is direct. In de stad is de auto wendbaar en makkelijk in te parkeren – iets waar je dankbaar voor bent, want het zicht naar achteren is beperkt. Op de snelweg wordt het echter onrustig; de korte wielbasis en de stugge vering zorgen ervoor dat je elke oneffenheid voelt, en bij hoge snelheden moet je het stuur stevig vasthouden.

Het bochtgedrag is waar de Abarth thuishoort. Met een stug onderstel en een beperkte rolhoek kun je verwachten dat hij plat ligt in bochten, maar de achteras is gevoelig voor inveren bij hard accelereren. Het is geen auto die je met een gerust hart op de limiet rijdt; hij vraagt om een actieve rijder die het spelletje begrijpt. De remmen zijn krachtig, maar de pedaalgevoeligheid is abrupt – iets wat je in het verkeer moet leren doseren.

De 1.4 T-Jet in de Competizione levert 180 pk bij 5.500 toeren en 250 Nm koppel – cijfers die beter zijn dan respectievelijk 45% en 23% van de concurrentie uit die periode. Die koppelwaarde is niet indrukwekkend, maar het blok is wel een oude bekende die al jaren in allerlei Fiat-modellen dienstdoet. Het is een eenvoudige, beproefde motor die je niet voor verrassingen stelt.

De 5-versnellingsbak is een van de grootste minpunten. Zowel handmatig als automatisch heeft hij maar vijf verhoudingen, wat resulteert in grote stappen tussen de versnellingen. Bij 120 km/u draait de motor in vijfde versnelling vermoedelijk rond de 3.000 toeren, wat het verbruik en het geluidsniveau niet ten goede komt. De automatische versnellingsbak is een conventionele koppelomvormer en geen moderne dubbele koppeling – je moet het schakelwerk zelf in de gaten houden.

De acceleratie van 6,9 seconden naar 100 km/u is goed voor 66% beter dan vergelijkbare auto's, en de topsnelheid van 225 km/u hoort bij de snelste in zijn klasse. Maar het echte feest zit in het geluid. De uitlaat knalt en sputtert bij het loslaten van het gas, een effect dat Abarth bewust heeft gecultiveerd. Het is misschien niet ieders smaak, maar het geeft de auto een karakter dat je in deze prijsklasse niet snel vindt.

Er zijn drie vermogensvarianten: 145 pk, 165 pk en 180 pk. Het verschil zit in de turbo en de elektronica. De 145 pk-versie is waarschijnlijk het meest geschikt voor dagelijks gebruik, maar dan mis je het vuur van de Competizione. De 165 pk-versie van de Turismo is een gulden middenweg, maar als je voor de Abarth gaat, wil je waarschijnlijk het maximale – en dat is de 180 pk-versie, die alleen in de Competizione leverbaar is.

Comfort is niet het doel van de 595C Abarth, en dat merk je aan alles. De vering is keihard, zelfs voor een sportieve auto. Op Nederlandse wegen met klinkers of hobbels zul je elke oneffenheid in je rug voelen. De Sabelt-kuipstoelen in de Competizione bieden veel zijdelingse steun, maar ze zijn ook smal en hard – na een uur rijden krijg je vermoedelijk last van je rug.

De geluidsisolatie is minimaal. Windgeruis wordt pas echt merkbaar boven de 120 km/u, maar het motorgeluid is constant aanwezig, zelfs bij lage toeren. Het is een uitlaat die altijd op de achtergrond meespeelt, wat op de snelweg vermoeiend kan worden. In de stad is het geluid juist vermakelijk, maar het is geen auto voor lange afstanden zonder pauze.

De voorstoelen zijn het beste deel van het comfortpakket – ze zitten sportief en bieden genoeg steun. De achterbank is echter een strafbank: twee volwassenen passen er alleen als ze hun benen amputeren. De kofferbak van 181 liter is vooral een boodschappenbakje. Dit is een auto voor twee personen, niet meer en niet minder.

De automatische airconditioning is standaard en werkt goed, maar de bediening is eenvoudig en logisch. Het is een van de weinige moderne gemakken in een auto die verder vooral draait om het rijplezier. Als je comfort hoog in het vaandel hebt, kun je deze auto beter overslaan – er zijn genoeg andere kleine auto's die beter dempen en stiller zijn.

Het interieur van de 595C is een mix van retro-charme en goedkope materialen. Het dashboard is grotendeels overgenomen van de Fiat 500, met harde kunststoffen die kraken bij aanraking. Toch zijn er leuke details, zoals het Abarth-logo in het stuur en de rode stiksels op de stoelen. Het geheel oogt sportief, maar de kwaliteit is niet beter dan die van een gemiddelde stadsauto.

De ergonomie is wisselend. De centrale toerenteller is duidelijk afleesbaar en de bediening van de airco is eenvoudig, maar het infotainmentsysteem is gedateerd. Het scherm is klein en reageert traag, en de navigatie is niet meer van deze tijd. Gelukkig heeft hij Apple CarPlay en Android Auto, waarmee je de meeste functies via je telefoon kunt regelen.

Een opvallend detail is de plaatsing van de startknop op het stuur, net als bij een Ferrari. Het is een leuke knipoog, maar het betekent ook dat je de sleutel altijd in je zak moet hebben – er is geen klassiek contactslot. De portieren zijn smal en de instap is laag, wat het in- en uitstappen bemoeilijkt, vooral voor lange mensen.

Het stuur is in leer uitgevoerd en heeft een dikke rand, maar het is niet in hoogte of diepte verstelbaar. Dat betekent dat je als bestuurder je stoel moet zien te vinden in een auto die al weinig ruimte biedt. Mijn advies: pas goed of je er comfortabel in zit voordat je een proefrit maakt.

De 595C is een van de minst praktische auto's die je voor dit geld kunt kopen – en dat is een understatement. De kofferbak van 181 liter is de kleinste in zijn klasse, beter dan slechts 4% van de concurrentie. Een weekendtas voor twee personen past er net in, maar vergeet de boodschappen voor een week.

De achterbank is vooral decoratief. De beenruimte is nihil en de hoofdruimte is beperkt door het aflopende dak. Kinderen kunnen erin zitten, maar volwassenen zijn veroordeeld tot een verkrampte houding. De achterbank is ook niet neerklapbaar in delen – je moet de hele bank omklappen om iets groters te vervoeren.

Het in- en uitstappen is lastig vanwege de lage daklijn en de brede dorpels. Je moet echt bukken om in de auto te komen, en als je achterin zit, is het een acrobatische oefening. Parkeren is daarentegen een eitje – de auto is zo kort dat je overal wel een plekje vindt, en de stuurbekrachtiging is licht genoeg voor de stad.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt door de kleine achterruit en de dikke C-stijlen. De buitenspiegels zijn klein en bieden niet veel houvast. Gelukkig zijn er parkeersensoren achter, maar een camera is niet standaard – iets wat je in deze prijsklasse zou verwachten.

Het infotainmentsysteem van de 595C is een van de zwakke punten. Het 7-inch touchscreen is traag en de menu's zijn onoverzichtelijk. De grafische weergave is verouderd en de navigatie is niet meer up-to-date. Gelukkig ondersteunt het systeem Apple CarPlay en Android Auto, waardoor je de meeste functies kunt gebruiken via je telefoon – maar dan moet je wel een kabel aansluiten.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt. Er is geen adaptieve cruisecontrol, geen rijbaanassistent en geen dodehoekdetectie – allemaal zaken die je in een moderne auto van dit kaliber zou verwachten. De enige assistentie is een simpele cruisecontrol en een noodremfunctie die niet altijd even betrouwbaar werkt.

Wat wel aanwezig is, is een sportuitlaatsysteem met een klep die je kunt bedienen via een knop op het dashboard. Het is een leuke feature die het geluid nog agressiever maakt, maar het is meer een gadget dan echte technologie. De app voor de auto is beperkt en biedt weinig meer dan basisinformatie over de auto.

Als technologie voor jou belangrijk is, dan is de 595C niet de juiste keuze. Hij is duidelijk ontworpen in een tijdperk waarin rijplezier belangrijker was dan digitale snufjes. De focus ligt op het rijden, niet op het verbonden zijn. Dat is misschien wel de charme, maar het is ook een gemis in 2023.

Het officiële verbruik van de Competizione is 5,8 l/100 km, wat beter is dan 47% van vergelijkbare auto's. In de praktijk zul je dat alleen halen als je rustig rijdt, maar dat is bij een Abarth natuurlijk niet de bedoeling. Reken op een reëel verbruik van rond de 8 l/100 km, afhankelijk van je rijstijl.

De CO2-uitstoot van 134 g/km is niet slecht voor een auto met 180 pk, maar het is ook niet indrukwekkend. In Nederland betaal je hierdoor een behoorlijke wegenbelasting, zeker in vergelijking met een elektrische of hybride auto. De onderhoudskosten zijn redelijk, maar Abarth-onderdelen zijn duurder dan die van een standaard Fiat.

De prijs van de 595C ligt rond de € 24.500, wat vergelijkbaar is met de Mazda CX-30 (180 pk) en de BMW i3s (184 pk). Dat is veel geld voor een kleine auto met een klein kofferbakje en een beperkt comfort. Maar je betaalt ook voor het merk, het geluid en het karakter – en dat is voor sommigen onbetaalbaar.

De banden zijn een punt van aandacht: de 17-inch wielen met lage profielen zijn duur in vervanging en gevoelig voor kuilen. De remmen zijn krachtig, maar de remblokken slijten snel bij intensief gebruik. Al met al is dit een auto die je niet koopt om geld te besparen, maar om plezier te hebben.