Fiat Panda: eigenwijs overleven in een wereld van SUV's

De Panda is een doos. Een brutale, eigenwijze doos die al sinds 2011 hetzelfde gezicht trekt. De korte overhangen, hoge zit en plastic bekleding maken hem tot een soort mini-SUV avant la lettre. Hij oogt niet duur, maar wel doelbewust. In een wereld vol gladde crossovers is dat verfrissend eerlijk.

De proporties zijn compact: 3,65 meter lang en amper 975 kilo zwaar. Dat gewicht is zijn grote geheim. Waar anderen opzwellen, blijft de Panda lean. De plastic wielkastbescherming en de hoge daklijn geven hem een stoere uitstraling, maar het is vooral de lichtheid die je bij het openen van het portier direct voelt. Alles piept en kraakt niet, maar voelt wel basic.

Met 86 pk en 145 Nm uit een 0.9-liter driecilinder moet je het niet zoeken in acceleratie. De 0-100 sprint duurt 11,2 seconden, en dat voelt ook zo. Maar in de stad, waar snelheid onder de 50 km/u telt, is de respons vrolijk. De TwinAir klinkt als een miniatuur dieseltje met een karaktervol geratel, en dat hoort erbij.

Het onderstel is afgestemd op comfort, niet op sportiviteit. De vering slikt hobbels redelijk weg, maar in bochten kantelt de carrosserie behoorlijk. Het stuur is licht en tamelijk gevoelloos. Op de snelweg is de Panda bij 177 km/u top snelheid geen fijne plek; oordoppen zijn geen overbodige luxe. Dit is een auto die je het liefst onder de 100 km/u houdt, waar hij zich thuis voelt.

De 0.9 TwinAir is het technische hoogtepunt van de line-up. Met 86 pk uit 875 cc is het een wonder van downsizing, maar het vermogen ligt lager dan 97% van de concurrentie. De koppelcurve is niet indrukwekkend, maar het lage gewicht van 975 kg compenseert veel. Je moet schakelen om hem op snelheid te houden, maar de handbak is prettig en licht.

Naast de TwinAir is er de 1.2 Fire met 69 pk, een oude bekende die vooral simpel en betrouwbaar is, maar ronduit traag. De 1.3 MultiJet-diesel met 75 pk is zuinig (3,9 l/100km) maar duur in aanschaf en overkill voor de stad. De LPG-versie is een nicheproduct. De TwinAir is de enige die karakter toevoegt, ook al is hij met 4,2 l/100 km niet de zuinigste in het gamma.

De stoelen zijn vlak en hebben weinig zijdelingse steun, maar ze zitten voor een stadsauto prima. De hoge instap is een zegen voor minder mobiele inzittenden. De vering is aan de zachte kant, wat in de stad comfortabel is, maar op oneffen snelwegen zorgt voor deining.

Geluid is niet de sterkste kant. De TwinAir-motor is vocaal aanwezig en windgeruis neemt toe boven de 100 km/u. De wielbasis is kort, dus over dwarsrichels schudt de auto behoorlijk. Voor lange ritten is de Panda niet ideaal, maar voor een dagelijkse stadsrit is het prima vertoeven. De zithouding is hoog en geeft een goed overzicht.

Stap in en je ziet een interieur dat is ontworpen rond functie, niet rond luxe. Het plastic is hard en overal hetzelfde, maar het ziet er niet goedkoop uit. De dashboard-layout is simpel en overzichtelijk. Opvallend zijn de grote ventilatieroosters die lijken op koffiekopjes. Een typisch Italiaanse vondst.

De materialen voelen degelijk aan, maar niet premium. De knoppen voor de airco zijn groot en makkelijk te bedienen met handschoenen. De ruimte voorin is goed, maar de achterbank is krap. Het infotainmentsysteem is simpel en reageert traag. De Panda heeft geen last van overdaad: je krijgt wat je ziet, en dat is soms verfrissend.

Met 224 liter kofferruimte zit de Panda onderaan de ladder, slechts beter dan 6% van de concurrentie. Dat is weinig, maar de achterbank kan worden neergeklapt, waardoor er meer ruimte ontstaat. De laaddrempel is hoog, maar de opening is breed. Voor een gezin met kinderwagen is dit te krap.

Parkeren is dankzij de 3,65 meter lengte en de lichtgewicht constructie een fluitje van een cent. Het zicht rondom is goed, mede door de hoge daklijn en de dunne stijlen. De spiegels zijn groot. Het is een auto die je overal kwijt kunt, en dat is in de stad meer waard dan een grote kofferbak.

Op technologisch vlak is de Panda een dinosaurus. Er is een simpel infotainmentsysteem met Bluetooth, maar geen moderne connectiviteit. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie ontbreken volledig. Dit is een auto die je koopt omdat je technologie wilt vermijden, niet omdat je het nodig hebt.

De TwinAir-motor is zelf de meest technische component. Hij heeft een cilinderuitschakeling die de motor bij lage belasting op één cilinder laat draaien. Het systeem werkt onmerkbaar, maar draagt bij aan het lage verbruik. Maar mis geen parkeersensoren; die zijn niet eens een optie. Je moet het doen met je ogen en je oren.

De TwinAir noteert een officieel verbruik van 4,2 l/100 km, waarmee hij beter scoort dan 78% van de concurrentie. In de praktijk zul je met een rustige rijstijl rond de 5,5 liter uitkomen. De CO2-uitstoot van 95 g/km is laag, goed voor 89% van de concurrentie, wat hem in een gunstige belastingklasse plaatst.

De vanafprijs van € 11.889 is niet meer het koopje dat de Panda ooit was. Concurrenten zoals de Nissan Pixo zijn goedkoper, maar ook kleiner en ouder. De onderhoudskosten zijn laag dankzij de eenvoudige techniek, maar de distributieriem van de TwinAir moet regelmatig worden vervangen, en dat is een dure grap. Het lage gewicht scheelt brandstof, maar niet in de aanschaf.