Fiat Punto 1.4 MultiAir Turbo: de kleine GTI die niemand zag aankomen

De driedeurs Punto is een vertrouwd gezicht op Nederlandse wegen, maar deze 1.4 MultiAir Turbo-versie heeft iets ondeugends over zich. Aan de buitenkant zijn de verschillen met een gewone Punto subtiel: een iets andere voorbumper, een dubbele uitlaat en 16-inch wielen. Het blijft een auto die je niet snel omdraait, maar dat maakt hem juist sympathiek. Hij schreeuwt geen 'hot hatch', hij fluistert het.

De proporties zijn typisch Italiaans: kort en hoog, met een hoge taille. De driedeurs carrosserie geeft hem een sportievere uitstraling dan de vijfdeurs, maar het maakt instappen achterin een acrobatische oefening. Toch heeft de Punto een tijdloze vorm die verrassend goed is verouderd, zeker vergeleken met sommige tijdgenoten uit 2012.

Op basis van de specificaties is dit een auto die licht is (1.155 kg) en een relatief hoog koppel heeft (206 Nm). Dat belooft een levendig rijgedrag, en de cijfers bevestigen dat: 0-100 in 8,5 seconden is voor een auto uit dit segment niet verkeerd. Het onderstel is aan de stevige kant, met een duidelijke voorkeur voor bochtig asfalt boven snelwegcruises. De besturing is direct maar niet overmatig geassisteerd, wat tegenwoordig een verademing is.

De Punto is voorwielaandrijving, dus bij volle acceleratie kan de voorkant wat zoeken naar grip, vooral op nat wegdek. Maar met het lage gewicht voelt hij speels en wendbaar aan in de stad. De remmen zijn goed doseerbaar, al hadden ze voor een sportieve uitvoering iets meer bite mogen hebben. Het is geen hete hatch in de traditie van de Fiat 500 Abarth, maar wel een auto die je uitnodigt om een tandje harder te rijden.

De 1.4 MultiAir Turbo is het topmodel in het gamma, met 135 pk en 206 Nm. Die cijfers zijn beter dan slechts 5-8% van de concurrentie uit die periode, maar het lage gewicht compenseert veel. De turbo komt laat op gang, rond de 2.000 toeren, maar daarna trekt hij vlot door tot ruim boven de 5.000 toeren. Het is geen motor die je omverblaast, maar wel een die je moet blijven schakelen om er het beste uit te halen. En dat is juist leuk.

De handgeschakelde vijfbak is precies en kort genoeg, al is de zesde versnelling een gemiste kans voor de snelweg. Het motorgamma biedt voor elk wat wils: van de zuinige 1.3 MultiJet-diesel (3,5 l/100 km) tot de pittige TwinAir met 84 pk en een karakteristiek driecilinder geluid. De CNG-versie is een interessant alternatief voor wie veel rijdt en dicht bij een vulpunt woont. Maar de 1.4 MultiAir Turbo is de enige die je echt laat glimlachen.

De stoelen voorin zijn redelijk gevormd, maar bieden weinig zijdelingse steun tijdens stevig bochtenwerk. De vering is aan de stevige kant, wat zorgt voor een directe verbinding met de weg, maar op slecht Nederlands asfalt kan het geveerd onrustig worden. De geluidsisolatie is niet het sterkste punt: banden- en windgeruis dringen duidelijk door bij snelwegtempo. Voor lange ritten is de Punto niet ideaal, maar voor dagelijks woon-werkverkeer en een uitstapje in het weekend is hij prima.

De achterbank is meer een plek voor kinderen of incidentele passagiers; volwassenen zullen klagen over beenruimte en hoofdruimte. De driedeurs carrosserie maakt instappen extra ongemakkelijk, met een lange dorpel en een kleine opening. Als comfort je prioriteit is, zijn er betere keuzes in dit segment, zoals een Ford Fiesta of een Volkswagen Polo. Maar de Punto heeft wel een zekere charme die je over het gemis aan luxe heen helpt.

Het interieur van de Punto is een mengeling van degelijk plastic en onhandige knoppen. Het dashboard is hoog en recht, met een centrale console die vol zit met schakelaars die niet altijd logisch zijn geplaatst. De materialen zijn hard en voelen goedkoop aan, maar de afwerking is netjes genoeg voor een auto uit dit prijssegment. Het stuurwiel is dun en ligt lekker in de hand, al had het wat meer verstelbereik mogen hebben.

De stoelen zijn bekleed met een stof die er na een paar jaar nog redelijk uitziet, maar vlekken zijn lastig te verwijderen. De klimaatregeling is handmatig, met grote draaiknoppen die je met handschoenen kunt bedienen — een pluspunt. Het infotainmentsysteem is hopeloos verouderd, met kleine knoppen en een laag scherm dat niet reageert op aanraking zoals moderne systemen. Maar wie een smartphone-houder op de ventilatieroosters monteert, heeft alle moderne functionaliteit binnen handbereik.

De kofferbak van 275 liter is aan de kleine kant voor het segment; beter dan slechts 11% van de concurrentie. Dat betekent dat een buggy of twee weekendtassen al een uitdaging zijn. De achterbank is neerklapbaar, maar niet volledig vlak, en de opening is smal. Voor een alleenstaande of een stel zonder kinderen is het prima, maar voor een gezin wordt het al snel krap.

Het zicht rondom is redelijk, met een hoge zitpositie en grote ramen voorin. De achteruit is minder overzichtelijk door de hoge achterkant en kleine achterruit, maar parkeersensoren waren niet eens een optie op dit model. De Punto is met zijn 4,06 meter lengte makkelijk te parkeren in de stad, en de draaicirkel is klein. Het instappen voorin is dankzij de grote portieren prima, maar de portieren zijn lang en kunnen in een smalle parkeerplaats snel tegen de auto ernaast slaan.

De technologische snufjes in de Punto zijn beperkt. Er is een start/stop-systeem op sommige versies, maar het werkt niet altijd even soepel — het komt soms wat laat of abrupt terug. De rijassistentie is beperkt tot ABS en ESP, wat in 2012 nog normaal was, maar tegenwoordig voelt het karig. Cruise control is niet eens leverbaar op de meeste uitvoeringen, wat op de snelweg een gemis is.

Het infotainmentsysteem, als het aanwezig is, is eenvoudig en traag. Er is geen smartphone-integratie, geen navigatie (of een die hopeloos verouderd is), en de bediening gaat via kleine knoppen en een antiek ogend scherm. De geluidsinstallatie is matig, met weinig bas en veel vervorming bij hoger volume. Het beste is om je eigen oplossing te gebruiken, zoals een goede bluetooth-speaker of een telefoonhouder met een kabel naar de aux-ingang.

De 1.4 MultiAir Turbo heeft een officieel verbruik van 5,6 l/100 km, wat beter is dan 74% van de concurrentie. In de praktijk zul je met sportief rijden al snel richting de 7 liter gaan, maar bij rustig rijden is 5,5 liter haalbaar. De CO2-uitstoot van 129 g/km is redelijk voor het vermogen, maar de wegenbelasting is afhankelijk van het gewicht en de brandstof, dus reken op een gemiddeld bedrag.

De onderhoudskosten zijn laag, typisch voor een Fiat uit dit tijdperk, maar let op slijtage aan de turbo en de distributieriem. De Punto is betaalbaar in aanschaf, zowel nieuw als tweedehands, maar de afschrijving is stevig — dat is gunstig voor de koper, niet voor de eerste eigenaar. De verzekering is goedkoop, en banden zijn ook niet duur. Al met al is de Punto een voordelige auto om te rijden, zolang je niet te veel moderne techniek verwacht.