Ford EcoSport: degelijke B-SUV met een dorstige dorpsgenoot

De Ford EcoSport oogt als een opgepompte Fiesta die in de sportschool zijn rug heeft geperst. Hij is met 4,10 meter lekker compact, maar de 1,65 meter hoge carrosserie en de forse wielkasten geven hem een stoer, bijna offroad-achtig voorkomen. Vooral het reservewiel op de achterklep is een blikvanger – iets wat je tegenwoordig bijna nergens meer ziet.

Het interieur is minder spectaculair. Het dashboard is functioneel, maar oogt hoekig en dateert duidelijk uit het begin van de jaren 2010. De bouwkwaliteit is redelijk, maar harde plastics domineren. Toch zit je hoog, met een goed overzicht over de motorkap – dat gevoel van controle is meteen aanwezig.

Op basis van de specificaties en mijn ervaring met andere Ford-modellen uit die periode, verwacht ik dat de besturing prettig direct is. Ford staat bekend om zijn communicatieve stuurinrichting, en de EcoSport vormt daarop vermoedelijk geen uitzondering. De ophanging is aan de stevige kant, wat in bochten zorgt voor weinig carrosseriebeweging, maar op slecht asfalt kan het geveerd vermoedelijk hard aanvoelen.

Met een gewicht van 1.280 kilo en 140 pk is de EcoSport geen lichtgewicht, maar ook geen logge auto. De acceleratie van 11,8 seconden naar 100 km/u is traag naar moderne maatstaven – een Volkswagen T-Cross met 150 pk doet het een stuk vlotter. In de stad is de auto wendbaar dankzij de korte wielbasis, maar op de snelweg moet je plannen om in te voegen. De remmen zijn waarschijnlijk prima, maar met dit gewicht en deze prestaties hoef je geen wonderen te verwachten.

De 1.0 EcoBoost is een bekend blok van Ford, en in deze 140 pk-versie is het de beste keuze. Het is een driecilinder met een turbo, die – zoals je van dit blok mag verwachten – vlot reageert en een redelijk karakter heeft. Het koppel van 180 Nm ligt vanaf laag toerental klaar, maar bovenin zakt het vermogen snel in. De handgeschakelde zesbak is waarschijnlijk prettig te schakelen, met korte en precieze paden.

Er is ook een 125 pk-versie van dezelfde motor, die iets zuiniger is maar nauwelijks minder presteert. Wie diesel wil, kan terecht bij de 1.5 EcoBlue met 125 pk en vierwielaandrijving – die verbruikt met 4,5 l/100 km een stuk minder, maar kost ook meer. De 2.0 Ti-VCT met 168 pk en automaat lijkt me een vreemde eend in de bijt: met 9,4 l/100 km is die dorstig, en voor dat geld koop je beter een grotere auto. De zwakste 100 pk-diesel is alleen voor wie echt elke euro wil besparen, maar met 4,1 l/100 km is die wel het zuinigst.

De stoelen voorin bieden vermoedelijk een redelijke zithouding, maar ze zijn niet bijzonder zacht of breed. Ford gebruikt vaak stevige stoelen die na een uur wel wennen. De achterbank is krap: met een wielbasis van 2,53 meter (op basis van de lengte van 4,10 meter) is er niet veel beenruimte voor volwassenen. Dit is vooral een auto voor twee of drie personen, niet voor een vol gezin.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de EcoSport. De motor is bij acceleratie duidelijk aanwezig, en windgeruis rond de hoge carrosserie zal op de snelweg waarschijnlijk hoorbaar zijn. Op lange ritten is de auto vermoeiender dan een Volkswagen T-Cross, die stiller en comfortabeler is. In de stad is het prima, maar voor de vakantie met het gezin zou ik een andere auto zoeken.

Het interieur van de EcoSport is een mix van functioneel en ouderwets. De materialen zijn hard en glanzend, met veel plastic dat er goedkoop uitziet. De knoppen en draaiknoppen zijn groot en logisch geplaatst – daar kun je blind bedienen, iets wat niet elke moderne auto kan zeggen. Het infotainmentsysteem met een klein scherm is echter traag en de graphics zijn gedateerd.

Een opvallend detail is de opbergruimte onder de passagiersstoel, die in sommige uitvoeringen aanwezig is. Ook de deurvakken zijn groot. Maar het meest in het oog springend is de startknop die in de middenconsole zit, naast de versnellingspook – een typisch Ford-detail dat je niet snel kwijtraakt. Het stuur is verstelbaar, maar het bereik is beperkt, dus langere bestuurders moeten misschien wat schuiven.

De kofferbak is met 334 liter aan de kleine kant voor een B-SUV. Dat is minder dan een Volkswagen T-Cross (385 liter) en zelfs minder dan een Ford Fiesta met vijf deuren. Het reservewiel op de achterklep eet ruimte op, maar heeft als voordeel dat je geen lekke band hoeft te plakken – je wisselt gewoon. De hoge laaddrempel maakt het tillen van zware spullen wel onhandig.

De achterbank is neerklapbaar, maar niet vlak – er ontstaat een verhoging. De toegang tot de achterbank is redelijk dankzij de hoge portieren, maar de achterportieren zijn wat smal. Het zicht naar achteren wordt beperkt door het reservewiel, dus parkeren doe je op zicht of met de optionele parkeersensoren. De hoge zitpositie helpt bij het overzicht, maar de brede C-stijlen hinderen bij het schuin achteruit kijken.

De EcoSport is niet de plek waar je de nieuwste snufjes vindt. Het SYNC-systeem met een klein touchscreen is traag en de navigatie is niet standaard. Smartphone-integratie via Apple CarPlay en Android Auto is er pas in latere modellen, en dan nog niet altijd vlekkeloos. Wie technologie belangrijk vindt, moet elders kijken.

Rijassistentie is beperkt tot de basics: ABS, ESP en airbags zijn er, maar adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistentie zijn niet beschikbaar of alleen op de duurste uitvoeringen. De EcoSport is daarmee een auto die je koopt voor zijn eenvoud, niet voor zijn elektronica. Dat is niet per se slecht – minder systemen betekent minder dat kapot kan – maar het maakt hem wel gedateerd naast de concurrentie.

De 1.0 EcoBoost met 140 pk verbruikt volgens de officiële cijfers 5,2 l/100 km, wat overeenkomt met 119 g/km CO2. In de praktijk zal dat vermoedelijk eerder richting 6,5 tot 7 liter gaan, zeker in de stad. De zwakke 100 pk-diesel doet het met 4,1 l/100 km beter, maar die is alleen interessant als je veel kilometers maakt. De automaatversies zijn duidelijk dorstiger: 9,4 l/100 km voor de 2.0 Ti-VCT is schrikbarend veel voor een auto van dit formaat.

Met een vanafprijs van € 23.345 is de EcoSport betaalbaar, maar de concurrentie is sterk. Een Volkswagen T-Cross is duurder, maar biedt meer ruimte en een moderner interieur. De Opel Corsa-e is met € 18.446 zelfs goedkoper en elektrisch, al is dat een andere auto qua formaat. De onderhoudskosten van de EcoSport zijn gemiddeld, maar de driecilinder EcoBoost heeft een distributieriem die op tijd vervangen moet worden – dat kan een dure grap worden als je het overslaat.