Ford Fusion NA: Amerikaans rijden met een Nederlands tintje

Met zijn 4,87 meter lengte en 1,85 meter breedte is de Fusion North American een echte Amerikaan, maar dan een die een Europees pak heeft aangemeten gekregen. De lijn is strak, de neus is duidelijk van Ford en de proporties kloppen. Hij staat niet zo log en massief als veel Amerikaanse sedans uit die periode, maar oogt eerder als een grote Mondeo met een Amerikaans accent.

De eerste indruk van binnen is beter dan je van een doorsnee Amerikaanse auto uit 2012 zou verwachten. Het dashboard is overzichtelijk, de materialen zijn degelijk en de zithouding is prettig. Het is geen designfestijn, maar alles voelt functioneel en stevig aan. De Fusion wil duidelijk serieus genomen worden als concurrent voor de Europese middenklasse, en dat is te zien.

Met 234 pk en 366 Nm uit een 2.0-liter Ecoboost heeft de Fusion AWD meer dan genoeg power, maar het gewicht van 1.670 kg is aan de hoge kant. De acceleratie zal vermoedelijk indrukwekkend aanvoelen, maar de cijfers suggereren dat de auto vooral in een rechte lijn overtuigt. In bochten laat het gewicht zich gelden, al is de AWD een zegen voor de tractie.

De besturing is naar verwachting licht maar communicatief genoeg, en de vering is duidelijk op comfort gericht. Op de snelweg zal hij vermoedelijk als een bank op wielen aanvoelen, terwijl hij in de stad wat log kan zijn door zijn afmetingen. Het is geen sportieve rijder, maar wel een auto die je zonder klachten lange afstanden laat afleggen.

De 2.0 EcoBoost is het topblok in het gamma en levert met 234 pk en 366 Nm meer dan genoeg voor dagelijks gebruik. De koppelcurve is vermoedelijk vlak, dankzij de turbo, en de 6-traps automaat schakelt naar verwachting soepel maar niet razendsnel. Het is een motor die je niet op toeren hoeft te jagen om vooruit te komen.

Voor wie minder vermogen nodig heeft, zijn er de 1.5 en 1.6 EcoBoost met 178 pk. Die zijn zuiniger, maar met een gewicht van ruim 1,6 ton moeten die harder werken. De 2.5-liter atmosferische motor met 177 pk is de betrouwbaarste keuze, maar ook de minst spannende. Wie de Fusion als daily driver wil, kan beter voor de 1.6 of 2.0 kiezen, afhankelijk van het budget.

De stoelen zijn typisch Amerikaans: breed, zacht en zonder veel zijdelingse steun. Voor lange ritten is dat prima, maar in bochten word je minder op je plek gehouden. De vering is afgestemd op comfort en slikt hobbels met gemak weg, al kan dat ten koste gaan van de controle bij hogere snelheden.

Geluidsisolatie is een sterk punt van Amerikaanse auto's, en de Fusion is daarop geen uitzondering. Wind- en bandengeluid worden vermoedelijk goed buiten gehouden, wat de auto tot een uitstekende reisgenoot maakt. In de stad is de auto minder op zijn gemak vanwege de afmetingen, maar dat is een kwestie van wennen.

Het interieur van de Fusion is functioneel en stevig, maar niet bijzonder. De materialen zijn van redelijke kwaliteit, maar er is weinig flair. De knoppen zijn logisch gerangschikt en alles is makkelijk te bedienen, al is het infotainmentsysteem met zijn vele menu's niet het meest intuïtieve.

Een opvallend detail is de versnellingspook die in de lagere uitvoeringen een klassieke vorm heeft, terwijl de hogere uitvoeringen een elektronische draaiknop hebben. Dat is een typisch Amerikaanse oplossing voor een Europees probleem, en het werkt prima. De ruimte voorin is goed, maar achterin is het minder ruim dan je op basis van de buitenmaten zou verwachten.

Met 453 liter kofferruimte zit de Fusion in de middenmoot van zijn klasse. Het is genoeg voor een weekend weg, maar minder dan je van een auto van dit formaat zou verwachten. De achterbank is wel ruim genoeg voor twee volwassenen, maar drie is een stuk minder comfortabel vanwege de centrale tunnel.

Parkeren is een uitdaging in de stad vanwege de 4,87 meter lengte. De zichtbaarheid rondom is redelijk, maar de hoge taille en dikke C-stijlen maken het manoeuvreren lastig. Parkeersensoren zijn dan ook geen overbodige luxe. Het in- en uitstappen is dankzij de lage instap verrassend makkelijk.

Het infotainmentsysteem van de Fusion is het zwakke punt. Het SYNC-systeem van Ford was in deze periode berucht om zijn trage reacties en onlogische menu's. Het werkt, maar je moet geduld hebben. De rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane-keeping assist zijn aanwezig, maar werken naar verluidt niet zo verfijnd als bij de Europese concurrentie.

Een pluspunt is de AWD-aandrijving die in de 2.0 EcoBoost standaard is. Die grijpt snel in en zorgt voor extra grip bij nat weer of op onverharde wegen. Het is geen systeem dat je in bochten laat sturen, maar het geeft wel vertrouwen. De technologie is dus functioneel, maar niet baanbrekend.

Met een officieel verbruik van 9,4 l/100 km voor de 2.0 EcoBoost AWD is de Fusion geen zuinige auto. In de praktijk zul je vermoedelijk eerder richting de 11 liter gaan, zeker als je het vermogen gebruikt. Dat is aanzienlijk meer dan een vergelijkbare Europese diesel, maar voor een Amerikaanse auto met dit vermogen is het niet onredelijk.

De prijs van een gebruikte Fusion ligt lager dan die van vergelijkbare Europese sedans, wat het een interessante koop maakt. De onderhoudskosten zijn redelijk, maar de Ecoboost-motoren staan bekend om hun gevoeligheid voor slecht onderhoud. Een auto met een onduidelijke onderhoudshistorie moet je dan ook vermijden. Banden en remmen zijn niet duurder dan bij een Europese concurrent.