Ford GT: een straatlegale Le Mans-protestmachine, maar wel eentje met een kofferbak van een lunchtrommel

De Ford GT is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met een lengte van 4,76 meter, een breedte van 2,11 meter en een hoogte van slechts 1,11 meter lijkt hij meer op een liggende raket dan op een auto. De proporties zijn extreem: de wielen staan in de hoeken, de neus is laag en de cockpit is naar voren geschoven. Het is een design dat rechtstreeks uit de windtunnel lijkt te komen, en dat is ook zo.

De deuren gaan naar boven open, als bij een vlinder. Dat ziet er spectaculair uit, maar het betekent ook dat je er als een acrobaat in moet stappen. Het interieur is minimalistisch: een stuur, een digitaal instrumentarium en een centrale tunnel die eruitziet alsof hij uit een raceauto is gejat. De zichtbaarheid naar buiten is beperkt, maar dat vergeet je zodra je de motor start. Dit is geen auto voor mensen die onopvallend willen zijn.

De kofferbak is met 11 liter een van de kleinste die je ooit zult zien. Je kunt er een lunchtrommel in kwijt, of een paar handschoenen. Meer niet. Dat is geen kritiek, maar een feit: de GT is gebouwd voor snelheid, niet voor bagage. Het maakt de eerste indruk compleet: dit is een machine met één doel, en dat doel is niet praktisch zijn.

Op basis van de specificaties is de Ford GT een auto die je volledig in beslag neemt. Met 656 pk en 746 Nm koppel op de achterwielen, en een gewicht van 1.385 kilo, is de vermogen-gewichtsverhouding spectaculair. De acceleratie zal je vermoedelijk de adem benemen, en de topsnelheid van 348 km/u is niet voor doetjes. De besturing is waarschijnlijk direct en precies, zoals je van een racewagen mag verwachten.

De ophanging is afkomstig uit de racerij: actieve dempers die de auto bij hoge snelheid laten zakken. In de stad zal dat stug aanvoelen, maar op circuit of snelweg komt het tot zijn recht. De achterwielaandrijving met zoveel koppel vraagt om respect; zonder elektronische hulpmiddelen is dit een auto die je kan verrassen. Maar de elektronica is erop berekend, dus voor de meeste bestuurders zal het een uitdaging zijn die je met vertrouwen aangaat.

De remmen zijn carbon-ceramisch, wat bij dit gewicht en deze snelheden noodzakelijk is. De motor reageert vermoedelijk scherp op het gaspedaal, maar de 7-traps automaat is schakelt snel en soepel. Dit is geen auto voor rustig cruisen; dit is een auto die je constant uitdaagt om harder te gaan. En dat is precies wat je wilt, totdat je bij het tankstation staat.

De Ford GT heeft één motor: een 3,5-liter V6 met twee turbo's die 656 pk en 746 Nm produceert. Dat is een opvallende keuze in een wereld van V8's en V10's, maar Ford had zo zijn redenen: de V6 was nodig voor homologatie in de Le Mans-racerij. En het werkt: met deze cijfers zit de GT in de top 1% van zijn concurrenten qua vermogen en topsnelheid.

De acceleratie is duizelingwekkend, al is de officiële 0-100 km/u-tijd niet gegeven. Op basis van het vermogen en gewicht kun je een tijd van rond de 3 seconden verwachten. De topsnelheid van 348 km/u is hoger dan 99% van de vergelijkbare auto's uit die periode. Dat is niet zomaar een getal; dat is 'je rijbewijs kwijt voordat je de derde versnelling hebt gevonden'-snelheid.

De 7-traps automaat is een dubbelekoppeling, wat zorgt voor razendsnelle schakelingen. De motor klinkt als een rasende blender, maar dan op een goede manier. Het is geen V8-grom, maar een hoog, agressief geluid dat past bij de race-identiteit. Het verbruik van 16,8 l/100 km is schrikbarend, maar dat is de prijs die je betaalt voor prestaties. En met 347 g/km CO2 is dit geen auto voor het milieu, maar daar koop je hem ook niet voor.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een auto die 1,11 meter hoog is. De stoelen zijn kuipstoelen, gemaakt van carbon, en bieden weinig tot geen verstelopties. Ze zitten als gegoten, maar alleen als je in het juiste postuur bent. Voor lange ritten is dat vermoeiend, maar dat is niet waar deze auto voor gemaakt is.

De geluidsisolatie is minimaal; je hoort elke steen die tegen de onderkant tikken en elke toerental van de V6. Dat is geen klacht, maar een waarschuwing: dit is een luidruchtige auto. De ophanging is hard, zelfs in de comfortstand, maar dat hoort bij een auto met race-ambities. In de stad is de GT een beproeving; op de snelweg is het beter, maar nog steeds geen limousine.

De airconditioning is aanwezig, maar het interieur wordt warm door de motor en de lage daklijn. De stoelen zijn bekleed met Alcantara, wat mooi is maar niet ademt. Als je van plan bent om lange afstanden te rijden, zoek dan een andere auto. De GT is voor korte ritten, met een duidelijke bestemming: een circuit of een meeting.

Het interieur van de Ford GT is een mix van racefuncties en minimale luxe. Het stuur is afgeplat aan de onderkant, met veel knoppen die direct bereikbaar zijn. Het digitale instrumentarium is helder en configureerbaar, maar het ontwerp is functioneel, niet mooi. Er is geen infotainment van formaat; je krijgt een klein scherm dat doet wat het moet doen, maar niet meer.

De materialen zijn van hoge kwaliteit: carbon, Alcantara en metaal. Maar het geheel voelt niet premium aan, het voelt als een raceauto die toevallig een kenteken heeft. Dat is geen kritiek, maar een keuze. Ford heeft de GT niet gemaakt om te concurreren met Bentley, maar om te winnen op Le Mans. En dat zie je terug in elk detail.

Er is weinig opbergruimte: geen deurvakken, geen dashboardkastje, alleen een klein vakje tussen de stoelen. De knoppen zijn logisch geplaatst, maar je moet wennen aan de indeling. De stoelverstelling is beperkt, maar het stuur is verstelbaar. Het is een interieur dat je niet thuis laat voelen, maar dat je wel het gevoel geeft dat je in een machine zit.

Praktisch is de Ford GT niet. De kofferbak van 11 liter is kleiner dan die van een scooter en biedt net genoeg ruimte voor een paar handschoenen. De toegang is lastig: je moet over de brede dorpel stappen en jezelf in de kuip laten zakken. Eenmaal gezeten is er weinig hoofdruimte, maar dat wist je van tevoren.

De zichtbaarheid is slecht. De achteruitkijkspiegel is nutteloos omdat de motor je zicht blokkeert; je hebt een camera die het beeld op een scherm projecteert. Dat is wennen, maar het werkt. Parkeren is een nachtmerrie vanwege de lage neus en de brede carrosserie, maar met de camera's kom je er wel.

De instap is een acrobatische oefening, vooral voor langere mensen. Eenmaal binnen is er weinig ruimte voor bagage of passagiers — er zijn maar twee zitplaatsen. Dit is geen auto voor dagelijks gebruik, maar voor speciale gelegenheden. Als je een weekendtas wilt meenemen, kun je beter een andere auto nemen.

De Ford GT zit vol met technologie die uit de racerij komt. Het actieve ophangingssysteem past de rijhoogte aan op basis van snelheid en rijmodus. De aerodynamica is actief: een grote vleugel aan de achterkant beweegt mee om downforce te genereren. Dat is geen gimmick, maar pure noodzaak bij 348 km/u.

Het infotainment is basic voor deze prijsklasse: een klein scherm met navigatie en audio, maar geen moderne connectiviteit zoals Apple CarPlay of Android Auto. Dat is jammer, maar niet verrassend voor een auto uit 2017. De rijassistentiesystemen zijn minimaal: geen adaptieve cruisecontrol, geen rijstrookassistent. Dit is een auto die je zelf moet besturen.

De digitale instrumenten zijn duidelijk en compleet, met een toerenteller die centraal staat. De bediening is logisch, maar vereist enige gewenning. De technologie is gericht op prestaties, niet op comfort. Als je moderne snufjes wilt, kijk dan naar een andere auto. Maar als je wilt weten hoe het is om een racewagen op de weg te rijden, dan is dit je kans.

Het officiële verbruik van de Ford GT is 16,8 liter per 100 kilometer. Dat is slechter dan 99% van de vergelijkbare auto's uit die periode, en dat zegt genoeg. In de praktijk zul je waarschijnlijk nog hoger uitkomen, vooral als je het vermogen gebruikt. Met een CO2-uitstoot van 347 g/km betaal je in veel landen torenhoge belastingen.

De prijs van de Ford GT ligt ver boven de 400.000 euro, en dat is zonder opties. Onderhoud is duur: carbon remmen, speciale banden, en een motor die regelmatig aandacht nodig heeft. De verzekering is ook niet mals. Dit is geen auto voor de gewone sterveling, maar voor verzamelaars die het geld hebben liggen.

De afschrijving is onvoorspelbaar, maar gezien de zeldzaamheid (er zijn er maar een paar duizend gemaakt) kan de waarde stabiel blijven of zelfs stijgen. Maar als je op zoek bent naar een betaalbare sportwagen, dan is dit niet de juiste keuze. De GT is een investering, zowel in geld als in passie, maar het is geen dagelijkse auto.