Shelby GT500: een Amerikaanse sloophamer met chirurgische precisie

De Mustang Shelby GT500 uit 2012 is geen verlegen type. Met een lengte van 4,81 meter en een breedte van 2,03 meter – inclusief spiegels – domineert hij de weg. De motorkap lijkt eindeloos, de brede neus met die zwarte grille en de opvallende Shelby-strepen schreeuwen om aandacht. Dit is een auto die je niet over het hoofd ziet, of je nu wilt of niet.

Het is duidelijk een product van zijn tijd: hoekig, gespierd en met een stoere uitstraling die moderne Mustangs missen. De 19-inch wielen en de Brembo-remmen achter de spaken verraden dat dit geen gewone Mustang is. Het geheel staat laag en breed op de weg, en dat belooft niet veel goeds voor wie op zoek is naar subtiliteit.

Op basis van de cijfers – 671 pk, 856 Nm en een gewicht van 1.744 kg – is de GT500 een auto die respect afdwingt. De acceleratie van 0-100 in 3,6 seconden is verpletterend, maar het is vooral het koppel dat indruk maakt. Vanaf zo'n 2.500 toeren duwt de supercharger je in je stoel en dat houdt niet op tot ver voorbij de 6.000. De handgeschakelde zesversnellingsbak is kort en precies, al vergt hij wel wat kracht.

De besturing is voor een Amerikaanse muscle car verrassend direct, mede dankzij de elektrische ondersteuning die in de sportstand zwaarder wordt. Het onderstel is stevig afgesteld, met een duidelijke nadruk op bochtenwerk – iets wat de vorige generatie GT500 node miste. Toch blijft het een auto met een starre achteras, en dat voel je op oneffen asfalt: de achterkant kan onrustig worden. Remmen zijn krachtig, maar na een paar circuitronden zullen ze vermoedelijk tekenen van vermoeidheid vertonen.

In de stad is de GT500 een logge verschijning met een zware koppeling en een motor die loeit bij het minste gas. Op de snelweg wordt hij echter verrassend relaxed: de zesde versnelling houdt het toerental laag en de cruisecontrol werkt prima. Het is een auto met twee gezichten: een ongedurig beest in de stad, een comfortabele cruiser op de snelweg – zolang je het uitlaatgeluid niet erg vindt.

De 5.8-liter V8 met supercharger is het kloppend hart van de GT500. Met 671 pk en 856 Nm is dit een van de krachtigste motoren die Ford ooit in een productiemodel heeft gehangen. De supercharger zorgt voor een lineaire vermogensopbouw zonder de heftigheid van een turbo, maar het resultaat is niet minder indrukwekkend. De motor schreeuwt naar de rode lijn en klinkt daarbij alsof hij de wereld wil verslinden.

De acceleratie van 0-100 in 3,6 seconden is in deze periode beter dan 99% van de concurrentie – alleen de allergrootste hypercars waren sneller. De topsnelheid van 304 km/u is eveneens indrukwekkend, al is dat op een openbare weg natuurlijk niet te benutten. De handgeschakelde zesbak is de enige optie, en dat is precies zoals het hoort bij een auto als deze.

Er is maar één motorversie, en dat is eigenlijk wel zo overzichtelijk. Wie meer wil, moet naar een tuner; wie minder wil, moet een andere auto kiezen. De GT500 is geen auto voor beginners: met dit vermogen en achterwielaandrijving moet je weten wat je doet, vooral in de regen.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een GT500, en dat blijkt ook wel. De vering is aan de harde kant, met een duidelijke voorkeur voor bochtenwerk boven hobbels. Op een slecht wegdek wordt het geheel al snel onrustig, en de stoelen bieden niet de zijdelingse ondersteuning die je bij dit vermogen zou verwachten.

De geluidsisolatie is redelijk voor een muscle car, maar het gebrul van de V8 is altijd aanwezig – dat is eerder een feature dan een bug. Op de snelweg is de auto verrassend comfortabel, met een lage toerental in de zesde versnelling en een redelijk rustige cockpit. Voor lange ritten is hij dus niet ongeschikt, maar je moet wel houden van een stevige stoel en een harde ondergrond.

Het interieur van de GT500 is een mix van vertrouwd Mustang-gereedschap en een paar Shelby-specifieke accenten. Het leer met contrasterende stiksels ziet er goed uit, maar de gebruikte materialen zijn niet van het niveau dat je bij een auto van deze prijs zou verwachten. Het harde plastic op het dashboard is duidelijk afkomstig uit de reguliere Mustang en voelt goedkoop aan.

De ergonomie is klassiek: een groot snelheidsmeter en toerenteller, duidelijk afleesbaar, en alle bedieningselementen binnen handbereik. Het infotainmentsysteem met Sync is verouderd en reageert traag, maar het werkt. De stoelen zijn comfortabel maar bieden onvoldoende zijdelingse steun voor een auto die 1,2 G kan trekken. Het is een interieur dat functioneel is, maar niet bijzonder.

Met een kofferruimte van 379 liter is de GT500 verrassend praktisch voor een sportauto – beter dan 35% van de concurrentie, wat niet veel zegt, maar je kunt er wel een weekendtas in kwijt. De achterbank is echter louter decoratief: er past geen volwassene, en zelfs kinderen zullen protesteren.

Het instappen is laag, maar de drempels zijn niet extreem breed. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt door de hoge achterkant en de kleine achterruit. Parkeren is een uitdaging vanwege de lange motorkap en de brede carrosserie; de parkeersensoren zijn een zegen. De achterwielaandrijving vraagt in natte omstandigheden om een subtiel gasvoetje, maar dat weet je van tevoren.

De GT500 uit 2012 biedt niet de technologische rijkdom van moderne Mustangs. Het Sync-systeem van Ford is aanwezig, maar het is traag en de grafische interface is gedateerd. Navigatie is optioneel, en smartphone-integratie beperkt zich tot Bluetooth-bellen en -audio.

Rijassistentie is minimaal: geen adaptieve cruisecontrol, geen rijstrookassistent, geen noodremfunctie. Wat je wel krijgt, zijn drie rijmodi (Normal, Sport, Track) die de gasrespons, de besturing en het stabiliteitscontrolesysteem aanpassen. Dat is meer dan genoeg voor een auto die vooral draait om rijplezier. De echte technologie zit onder de motorkap, niet in het dashboard.

Het officiële verbruik van de GT500 is niet eens vermeld, en dat zegt genoeg. Met een 5.8-liter V8 met supercharger en 671 pk mag je rekenen op een dorst die je portemonnee doet huilen. In de praktijk zul je eerder 1 op 4 dan 1 op 8 halen, zeker als je het vermogen benut. De CO2-uitstoot is eveneens hoog, dus reken op een flinke bijtelling als je hem zakelijk zou willen rijden – al is dat in deze periode minder relevant.

De prijs van de GT500 is niet gegeven, maar gezien de prestaties en het iconische karakter is de prijs-kwaliteitverhouding op papier interessant. Echter, de onderhoudskosten zijn hoog: banden slijten snel, remmen zijn duur, en de supercharger vraagt om regelmatige controle. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor wie het wil betalen, is het een van de meest opwindende muscle cars ooit.