Ford Ranger: Amerikaanse pick-up met een benzinehart dat je niet meer verwacht

Met zijn 5,35 meter lengte en 2,20 meter breedte is de Ford Ranger een statement. Hij oogt enorm, maar wel doelgericht: hoge neus, brede wielkasten en een laadbak die duidelijk maakt dat dit geen auto voor de boodschappen is. De geteste 2.3-liter versie staat op 18-inch wielen, wat er stoer uitziet, maar niet overdreven.

Het interieur laat een mix zien van stevig plastic en wat zachtere materialen. Het grote portierklinkt degelijk, en je zit hoog, met een goed overzicht over de motorkap. De eerste indruk is vooral: dit is een werktuig met een vleugje comfort, geen luxe salon. Maar dat is precies wat je van een Ranger verwacht.

Op basis van de cijfers – leeggewicht 2.003 kg, 274 pk en 420 Nm – voelt de Ranger vermoedelijk stevig aan, maar niet traag. De 10-traps automaat schakelt naar verwachting vloeiend, maar zal bij lage snelheden soms zoeken naar de juiste versnelling. De besturing is licht en niet erg communicatief, zoals je van een pick-up verwacht.

In bochten helt de carrosserie merkbaar over, en het hoge zwaartepunt vraagt om rustig bochtenwerk. Op de snelweg is hij echter stabiel en comfortabel, en de vierwielaandrijving geeft vertrouwen op nat wegdek. Remmen is goed doseerbaar, maar je voelt het gewicht. Het is geen sportauto, maar voor een pick-up rijdt hij verrassend beschaafd.

De 2.3-liter EcoBoost is een viercilinder met 274 pk en 420 Nm, goed voor een sprint van 0-100 km/u in ongeveer 8 seconden (niet officieel bevestigd). Hij is niet bijzonder pittig, maar trekt voldoende om een volgeladen bak aan te kunnen. De 2.7-liter V6 met 319 pk is de betere keuze voor wie veel trekt of regelmatig offroad gaat, maar die zal ook meer dorst hebben.

Ford biedt alleen benzine aan in deze generatie – geen diesel of hybride. Dat is opvallend in een segment waar de meeste concurrenten elektrisch zijn, zoals de BMW iX1 of Lexus RZ. De Ranger is dus een van de weinige pick-ups die nog puur op benzine rijdt. De 10-traps automaat is standaard, en dat is maar goed ook, want handmatig schakelen in zo'n bak is geen pretje.

De stoelen zijn stevig maar ondersteunen goed, ook op lange ritten. De vering is afgestemd op belading, dus onbeladen kan hij wat stug aanvoelen over dwarsliggers. Op de snelweg is het geluidsniveau redelijk, maar bij hogere snelheden hoor je windgeruis rond de grote buitenspiegels.

Voor een pick-up is de Ranger verrassend comfortabel, maar hij blijft een vrachtwagen in de basis. De achteras is een bladveer, wat niet zo comfortabel is als een multilink-ophanging. Passagiers achterin hebben minder last van hobbels dan je zou vrezen, maar het blijft een harde rit op slecht wegdek. In de stad is hij log en het hoge instappen vraagt om een opstapje.

Het dashboard is functioneel en overzichtelijk, met een groot touchscreen en fysieke knoppen voor de airco – een zegen in deze tijd. De materialen zijn wisselend: zacht plastic op de deuren, maar hard plastic op het dashboard. Het geheel voelt degelijk, maar niet premium aan.

Er is veel opbergruimte, zoals een groot vak in de middenconsole en een handige lade onder het passagiersdashboard. De stoelverwarming werkt goed, en de stuurwielverstelling is ruim. Toch zijn er enkele ergernissen: de achterbank is wat krap voor drie volwassenen, en de portiervakken zijn te smal voor een groot waterfles.

Met een kofferruimte van 1.232 liter – beter dan 99% van de concurrentie – is de laadbak enorm. Hij is voorzien van een bedliner en stevige bevestigingspunten. Het laden gaat makkelijk dankzij de lage laadrand, maar de klep is zwaar en de achterbumper is hoog, dus tillen is nodig.

De achterbank biedt plaats aan drie personen, maar de middelste zitplaats is hard en de knieënruimte is beperkt als de voorstoelen ver naar achteren staan. Het zicht rondom is goed dankzij de hoge zitpositie, maar de brede A-stijlen hinderen bij het insteken van kruispunten. Parkeren is een uitdaging: met 5,35 meter lengte heb je sensoren en een camera nodig, die gelukkig aanwezig zijn.

Het SYNC 4-systeem met een 10,1- of 12-inch touchscreen werkt vlot en reageert snel op aanrakingen. Draadloze Apple CarPlay en Android Auto zijn standaard, en de navigatie is duidelijk. De stemherkenning is redelijk, maar niet zo slim als die van een BMW iX1.

De rijassistentie omvat adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en dodehoekmonitoring, maar de systemen werken soms te nadrukkelijk – de rijbaanassistent grijpt stevig in. De 360-gradencamera is een uitkomst bij het manoeuvreren, maar het beeld is niet haarscherp. Verder is er een aanhangerkoppeling met slimme hulp bij het achteruitrijden met een caravan, wat handig is voor wie veel trekt.

Officiële verbruikscijfers ontbreken voor deze versie, maar met een 2.3-liter benzinemotor en 2.003 kg gewicht mag je rekenen op een praktijkverbruik van 1 op 8 tot 1 op 10. Dat is fors, zeker vergeleken met elektrische concurrenten zoals de Lexus RZ, die veel goedkoper rijden per kilometer.

De CO2-uitstoot ligt waarschijnlijk rond de 250 g/km, wat betekent dat je veel BPM betaalt – de prijs zal hoog zijn. Het onderhoud is redelijk, maar banden zijn groot en duur. De inruilwaarde is traditioneel goed voor pick-ups, maar de benzinevariant kan minder gewild zijn dan een diesel. Als je veel rijdt, is dit geen zuinige keuze.